ΦΑΚΕΛΟΙ ΠΡΟΤΑΣΕΩΝ

Oι τρείς τελευταίες σανίδες σωτηρίας.

2011-07-18T23:32:00.001+03:00

Του Ηλία Καραβόλια, 17/7

Η περίφημη συνάντηση της Ρώμης μεταξύ των Ευρωπαίων τραπεζιτών, όπου συζητείται η συμμετοχή των ιδιωτών ομολογιούχων στο ελληνικό πακέτο σωτηρίας, φαίνεται να υιοθέτησε μια τριπλή εναλλακτική πρόταση αναδιάρθρωσης για τα ομόλογα μας. Οι ισχυροί τραπεζίτες της Ευρώπης τονίζουν στο ανακοινωθέν τους ότι ‘…. είναι απαραίτητο να υπάρχουν επιλογές για να μεγιστοποιηθεί η συμμετοχή των επενδυτών’

Κρίνουν επίσης ,δυστυχώς για μας ‘…ότι είναι πολύ πιθανόν οι Οίκοι Αξιολόγησης να θεωρήσουν ότι έχουμε κατάσταση επιλεκτικής χρεοκοπίας.’ Το καθυσηχαστικό μήνυμα που μας στέλνει το ιερατείο των τραπεζικών διοικήσεων από την Ρώμη είναι ότι ‘…σε μια τέτοια περίπτωση είναι πιθανό να αποφευχθεί η ενεργοποίηση της διαδικασίας των CDS..’ δικαιώνοντας εν μέρει τον νέο Υπουργό Οικονομίας που έξυπνα – κατά την προσωπική μου γνώμη- μπλόφαρε ώστε να προκαλέσει δημόσιες παρεμβάσεις ( βλ. άρνηση Τρισέ )περί αποφυγής πιστωτικού γεγονότος, άσχετα αν εδώ στην Ελλάδα δεν γνωρίζουμε από Οικονομική Διπλωματία και εύκολα θεωρούμε γκάφες καποιες κινήσεις που στοχεύουν σε συγκεκριμένα αποτελέσματα.

Οι πρώτες –επισημες- πληροφορίες και εκτιμήσεις ,τις οποίες γνωρίζει και το ελληνικό επιτελείο διαχείρισης του χρεόυς, δείχνουν ότι ο ιδιωτικός τομέας θα κάλυπτε τουλάχιστον το 25% των χρηματοδοτικών αναγκών της Ελλάδας για τα επόμενα χρόνια, ενώ παράλληλα θα προέκυπτε μια ονομαστική μείωση του χρέους της τάξης του 10-15% του ΑΕΠ

Ας δούμε όμως συνοπτικά και κωδικοποιημένα – παρά την τεχνική δυσκολία - τις τρείς προτάσεις που δημοσίευτηκαν σε διεθνή sites πριν απ λίγο και -συμφωνα με έγκυρες πηγές ενημέρωσης- θα κληθούμε σαν κράτος να απορρίψουμε ή να υιοθετήσουμε στην σύσκεψη του Eurogroup την Πέμπτη :

Επιμήκυνση: α)100% επιμήκυνση των ομολόγων που λήγουν κατά το διάστημα μέχρι το 2020 (περίπου 160 δισ. ευρώ) και με κουπόνι στην ονομαστική αξία και με εμπράγματες εξασφαλίσεις (οι οποίες δεν καθορίζονται) β)με επιμήκυνση για τριάντα (30) χρόνια και κουπόνι χαμηλότερο από τα τρέχοντα επίπεδα της αγοράς ,σταθερό ή κυμαινόμενο, συνδεδεμένο με το μέσο swap rate( επιτόκιο ανταλλαγής) συν τα ανάλογα περιθώρια και γ)με ομόλογα ετήσιας απόδοσης ή ομόλογα που πληρώνονται στη λήξη τους.

Ανταλλαγή: Το 100% των ομολόγων θα μπορούσε να ανταλλαχθεί με νέα 30ετή ομόλογα που πληρώνονται στη λήξη τους.
Εχουμε δύο παραλλαγές:α) Τα νέα ομόλογα θα είναι στην ονομαστική αξία των παλιών, αλλά με μικρότερο επιτόκιο.β) Τα νέα ομόλογα θα αγοραστούν σε τιμή μικρότερη της ονομαστικής («κούρεμα»).
Οι εξασφαλίσεις για το σύνολο των κεφαλαίων θα απαιτήσουν είτε ενεχυρίαση είτε ασφαλιστική κάλυψη - εγγύηση (πιθανότατα από την ΕΕ).

Επαναγορά : Με μεγάλες εκπτώσεις στην τρέχουσα δευτερογενή αγορά προκειμένου να επιτευχθεί μια σημαντική ονομαστική μείωση του χρέους ,ώστε να μειωθούν οι ανάγκες χρηματοδότησης για τα επόμενα τρία χρόνια σε σχέση με τις λήξεις των αντίστοιχων ομολόγων.Ενα αρχικό ταμείο 30-40 δισ. ευρώ για επαναγορά με μετρητά θα μπορούσε να χρηματοδοτηθεί από τον Προσωρινό Μηχανισμό Στήριξης (10 δισ. ευρώ), τους πόρους του ΔΝΤ (10 δισ.) και επίσημη στήριξη εκτός Ευρώπης (10-20 δισ.), υπό τη συγχρηματοδότηση του προγράμματος του ΔΝΤ.

Τώρα, αν πολλοί απορούν τι συμφέρει την Ελλάδα και τι τελικά θα επιλέξουμε ,πρέπει να κατανοήσουμε ότι η απάντηση δυστυχώς δεν είναι εύκολη διότι πλέον το πρόβλημα μας έγινε περισσότερο… δικό τους και λιγότερο δικό μας ( ‘Το δικό μας χρέος, δικό σας πρόβλημα..’ όπως λένε και η ΗΠΑ για το δολλάριο στους Κινέζους !)

Η Ελλάδα για πρώτη φορά, έστω και εμμεσα έστησε ένα μικρό σκηνικό εκφοβισμού των αγορών, ώστε να καταλάβουν πολλοί στις αγορές ότι μία αναδιάρθρωση χρέους, ενέχει σημαντικούς ηθικούς κινδύνους και για αυτούς, αφού τον έλεγχο της ελληνικής δημοσιονομικής πολιτικής μπορεί και να μην τον ασκούν πλέον οι αγορές, αλλά ο μηχανισμός σταθεροποίησης της ευρωζώνης.

Όπως έχω όμως ξανατονίσει, όλα εξαρτώνται τόσο από τα περίφημα μαύρα κουτια των αποδόσεων στα hedge funds( που πλέον δεν σορτάρουν μόνο Ελλάδα, αλλά την …Ευρωζώνη ) και φυσικά στους λογιστικούς κανόνες των τραπεζών.

Να κατανοήσουμε κάτι πολύ βασικό : στις τράπεζες που έχουν αγοράσει τα τοξικά ελληνικά ομόλογα ,το χαρτοφυλάκιο διαπραγμάτευσης (trading book) είναι ξεχωριστό από το χαρτοφυλάκιο τραπεζικών εργασιών (banking book).

Τα ομόλογα στο trading book αποτιμώνται στην τρέχουσα τιμή αγοράς, δηλαδή στην περίπτωση του 10ετούς ελληνικού ομολόγου, αποτιμώνται περίπου στο 65% της ονομαστικής τους αξίας,άρα αν εμείς σαν Ελληνικό Δημόσιο ή το ESF αποκτούσαμε τα ομόλογα αυτά στην ανοιχτή αγορά, οι πωλητές τους δεν θα καταγράψουν ζημίες για τον απλούστατο λόγο ότι έχουν ήδη διαγράψει μέρος της αξίας τους.

Για τα ομόλογα όμως που διακρατούνται στο banking book, τα πράγματα είναι διαφορετικά διότι η τράπεζα εγγράφει ενδεχόμενες απώλειες
μόνο στην περίπτωση χρεοκοπίας.

Αν γνωρίζαμε συνεπώς πόσα ελληνικά ομόλογα έχουν…παρκαριστεί
στα banking books, στο 100% της αξίας τους (άρα δεν έχουν οι κάτοχοι τους κανένα κίνητρο να τα πωλήσουν πρόωρα καταγράφοντας ζημίες) ίσως να είμασταν σε πλεονεκτικότερη θέση διαπραγμάτευσης δια μέσου ένός έμμεσου και ήπιου εκβιασμού μη πληρωμής τους!

Τέλος, να γνωρίζουμε και κάτι εξ ίσου κρίσιμο : ομόλογα μπορούν να μεταφερθούν από το trading book στο banking book μόνο μία φορά! Οι πληροφορίες –έγκυρες- λένε ότι πολλές γερμανικές τράπεζες το έχουν ήδη πράξει για να αποφύγουν περαιτέρω απομείωση των αξιών τους από την πτώση στις τρέχουσες τιμές (οπότε και η Μέρκελ μιλάει εκ του ασφαλούς για συμμετοχή των ιδιωτών στο νέο πακέτο στήριξης )

Άρα λοιπόν,έπρεπε να καιγόμασταν ώστε να μάθουμε πόσα ελληνικά ομόλογα είναι άμεσα διαθέσιμα προς διαπραγμάτευση στο trading book των μεγάλων παιχτών (κυρίως HSBC και BNP Paribas) και πόσα είναι δεσμευμένα στο banking book. Mε λίγα λόγια τόσο για εμάς όσο και για την ΕΚΤ δεν υπάρχει καθαρή εικόνα για τις ζημίες που θα υποστεί το ευρωπαικό τραπεζικό σύστημα σε περίπτωση αναδιάρθρωσης. Και σε αυτό ακριβώς το κενό πληροφόρησης, δουλεύουν αυτές τις ώρες και μέρες οι δυο πλευρές.

Τα κρυφα σημεία των σεναρίων αναδιάρθρωσης

2011-07-14T16:36:00.000+03:00

Toυ Ηλία Καραβόλια

Αυτή την στιγμή, σταθμίζονται οι συμπεριφορές των πλευρών εκείνων που συνθέτουν το παζλ της όποιας πρότασης μας υποδειχθεί για την αναδιάρθρωση του ομολογιακού μας χρέους. Οι θεσμικοί ομολογιούχοι κατηγοριοποιούνται σε αυτούς που εχουν αγοράσει, με καταστατικές αποφάσεις των μετόχων τους,τα ομόλογα μας, και σε αυτούς που δεν χρειαζόταν να έχουν τέτοιες. Δηλαδή,σε αυτούς που θα αντιμετωπίσουν το γνωστό θέμα με το fiduciary duty (θίξιμο στα συμφέροντα και δικαιώματα των μετόχων τους ) και σε αυτούς που δεν τους βαραίνει κάτι τέτοιο. Ας είμαστε λοιπόν έτοιμοι ως προς τις αντδράσεις μας, αν και εφ οσον δεχθούμε τελικά μια πιθανή άρνηση μεγάλου μερος των ιδιωτών(θεσμικών) πιστωτών να συμμετέχουν σε πρόγραμμα επαναγοράς.

Επίσης, η μετακύλιση χρόνου δεν συνεπάγεται ούτε και προκαθορίζει πιθανή μετακύλιση πρόσθετης αξίας στα νέα ομόλογα. Άρα, πέραν του ανορθολογικού της προσδοκίας( διότι καμία καμπύλη αποδόσεων δεν θα πέσει ποτέ αν νεοκδιδόμενα ομόλογα απλά αντικαταστήσουν εγκλωβισμένες και υπολείπουσες κεφαλαιακές αξίες) προστίθεται και ο κίνδυνος της ανάστροφης επιρροής απο τις αγορές( ειδικά τωρα που τοποθετούνται κεφάλαια στα CDS Iταλίας, Ισπανίας οπότε η ρευστότητα είναι κρίσιμο μεγεθος επηρεασμού των τιμών και των αποδόσεων τους).

Ταπεινή μου γνώμη επίσης είναι οτι καλώς καθυστερείται απο τα θεσμικά όργανα της ΕΕ η ανακοίνωση του τελικού σεναρίου αναδιάρθρωσης ,διότι διασφαλίζονται πολλές παράμετροι που θα καθορίσουν τις αποφάσεις των ομολογιούχων,οχι κατ ανάγκη προς όφελος τους μόνο, αλλά και προς δικό μας διότι η κρίση γινεται πανευρωπαική και οι παρεμβάσεις των αρχών, καθιστανται επιτακτικότερες σε διευρυμένο πλαίσιο και ισχύ. Ταυτόχρονα αποτρέπεται μια αψυχολόγητη και αναπάντεχη κίνηση κάποιων εξ αυτών στην δευτερογενή αγορά (που έχει αυξημενους ογκους πάλι)διότι οι αγορές ομολόγων δεν επιβραβεύουν πάντα την βεβαιότητα,αντιθετα μας δείχνουν πιο fair pricing σε περιπτώσεις ελεγχόμενης αβεβαιότητας .Ολοι τώρα θα αναγκαστούν να κινηθούν σε ενα πλαίσιο cost benefit analysis( διοτι διαβαζω καποιες λάθος αναλύσεις περι φθηνότερης λύσης και ακριβότερης κτλ ).

Τέλος, να επισημάνω την στρατηγική του ''δικαιώματος'' η οποία δεν βλέπω να αναφέρεται ως πιθανό σενάριο απο ινστ/τα ή άλλους φορείς. Τι είναι αυτή η στρατηγική; μια σύνθετη επιλογή που θα δοθεί σε κάποιους ομολογιούχους( σε εκείνους που μας βαράινουν περισσότερο) ωστε να αυξήσουν τις θέσεις τους στις νεές εκδόσεις, με προνομιακότερο επιτόκιο απόδοσης.Ουσιαστικά κάτι σχεδόν παρόμοιο με την ''υπερ παλιών μετόχων'' αύξηση μτχ. κεφαλαίου στις ανάλογες περίπτώσεις αυξήσεων μτχ. κεφαλαίου σε εταιρείες.
Πάντως, η ουσία είναι να μην μπούμε, μάλλον να μην μπούμε όλοι ( Ελλάδα, ΕΚΤ,θεσμικούς ) ,σε ένα δίλημμα με game theory: δηλαδή να μην φερουμε τους θεσμικούς πιστωτές σε έναν ατυπο ανταγωνισμό προτιμήσεων και επιλογών ως προς την συμμετοχή τους στο reprofiling των ομολόγων. Ολα αυτά ,υπο την προυπόθεση οτι η επαναγορά απο το EFSF ( επιθυμητό και σαφώς αποδοτικότερο σενάριο για μας) δεν θα είναι η τελική λύση...

Aν δεν έχετε βγαλει νοημα,απο τα παραπάνω σας εξηγώ οτι δρομολογείται μια σχεδόν μονιμη λύση αναδιάρθρωσης με πιθανή μια μερική επαναγορά του χρέους με λεφτά της Ε.Ε , και εσκεμμένα την ονομάζουμε και εμείς- και καλά κάνουμε- επιλεκτική χρεοκοπία.Καιρός να τους τρομάξουμε εκεί έξω, τωρα που η κρίση χρεόυς χτυπάει και μεγαλύτερες χώρ

Aναγκαια Μετρα

2011-07-03T16:45:00.000+03:00

Μου ζητήθηκε απο μέλη του επιστημονικού επιτελείου του νεόυ Υπουργού Οικονομίας, να καταθέσω απόψεις μου σχετικά με τα αναγκαία μετρα στην Οικονομική Διπλωματία ,αυτήν την περίοδο. Παραθέτω τις απόψεις μου εν ταχει...

Ηλίας Καραβόλιας , 3/7/2011
Οι κινήσεις που για μένα επείγουν να γινουν - εννοείται αφού προχωραέι παραλληλα μια αποδοτική για μας αναδιαρθρωση πληρωμής των ομολόγων- είναι οι εξής :

Α) Oλοκληρωμενο σχεδιο προωθησης της Ελληνικης Εξοχικης Κατοικιας στο εξωτερικό με
ταυτοχρονη launching της ιδεας Home under the Greek Sun στους μεγαλους ξενους tour operators, που εχουν μαζικη πελατεια, και τις ελληνικες τραπεζες ωστε να μπουν στο παιχνιδι χρηματοδοτησης ξενων δανειοληπτων για στεγαστικα δανεια στην Ελλαδα. Ομογενεις, και οχι μονο ( βοριοευρωπαιοι και αλλοι) μεσοι εισοδηματιες μπορύν να αγορασουν -και θελουν- εξοχικο σε ελληνικο νησι ή παραλιακό μερος. Ταυτόχρονα με την τονωση της ζητησης, να τονωθει η ΒΙΩΣΙΜΗ ΠΡΟΣΦΟΡΑ, οχι απο τους συνηθεις χρεοκοπημενους πλεον ελληνες μικρο και μεγαλο-κατασκευαστές, αλλα απο ελληνικό κεφαλαιο στο εξωτερικό( ας πουμε σε εναν εφοπλιστη οτι δεν εχει ποθεν εσχες αν χτισει 1000 προπωλημενες κατοικιες ,με διασφαλιση αδειων και εγκρισεων, και θα δειτε αποτελεσμα side effect στην απασχοληση) .
To αναρχο real estate τοσων ετων, με malls που αφορουσαν ελληνικο εγχωριο καταναλωτικο χρημα( cafe, clothes και μικρης διαρκειας αλλα μικρομαγαζα) εκανε ζημια στην ισορροπια παραγωγης- υπερκαταναλωσης με πιστωση ! Αυτο που προτείνω είναι διαφορετικό απο ενα ισορροπημενο σχεδιο προωθησης της υπηρεσία Μονιμη Διαμονή στην Ελλάδα , οχι μονο σε πλουσιους Αραβες, Ρωσους, Κινεζους,
Χρειαζεται να εχουμε απο κοντα τους μεγαλους tour operators , τις ελληνικες τραπεζες και τους ελληνες εφοπλιστες. Συνδυασμός και των τριων ( ζητηση, πιστωση, προσφορα) γενναει μακροπροθεσμο αποτελεσμα απασχολησης και αναπτυξης, μετρησιμο και βιωσιμο ( δεν μπορει πλεον ο μεσος Ελληνας να χτιζει, δεν μπορεί σιγουρα πια να αγοραζει σπιτι ευκολα, τοτε ας τον βηθησουμε να κερδισει εστω και παραπλευρως απο σπιτια που θα χτιζουν ευποροι ελληνες και θα αγοραζουν ξενοι οι οποιοι θα ζουν και θα ξοδευουν εδω λεφτα. Να τονωσουμε την οικοδομη ωστε να τονωσουμε 100 και πλεον επαγγελματα. Αλλα πρωτα να βρουμε και να πεισουμε τους αγοραστες κατοικιων, επιμενω...)

Β) Ουσιαστική παρουσία στην καρδια του ξενου χρηματος ( δεν υπάρχει ελληνικο κεφαλαιο πλεον ....) στα κεντρα αποφασεων επενδυσης, εκει που οι αριθμοι επηρεαζουν τα credit committees των υγιών funds,με ανθρωπους που ξερουν απο roadshow και private placements. ΟΛΟΙ οι σοβαροι ελληνες επιχειρηματιες προσπαθουν -σε Λονδινο, Ν Υορκη , Φρανκφουρτη, Εμιρατα , Κινα, να πεισουν funds για να συνεταιριστούν μαζι τους στην Ελλαδα σε projects. Ολοι τους προβαλλουν το country risk και ειδικά το bureaucracy and taxation risk. Να αφησουμε τα μαζικα road shows των εισηγμενων και να αντικαταστησουμε την αφερεγγυοτητα που γενναει το country risk με την επιχειρηματικοτητα του greek mind. Nα ανασυσταθει και να επανιδρυθει το Invest in Greece σε Trust the Greeks και να γινει ΠΡΩΤΑ απο στελεχη με εμπειρεία στα private placments ,ενα roadshow σε σοβαρούς οικους του εξωτερικού, σχετικά με την βιωσιμοτητα και την αποδοτικοτητα κλαδων στην Ελλαδα, οχι με συνεταιρο το Δημόσιο για τους ξένους, αλλα με ελληνες πετυχημενους ιδιωτες. Οι leaders σε καθε κλαδο πρεπει να καταθεσουν στον Β. το ποιες ευκαιριες βλεπουν στους κλαδους τους και τι ζητανε οι ξενοι θεσμικοι να ελθουν. Aς κατηγορήσει η Αριστερα ,οτι γινεται το κρατος broker ελληνων κεφαλαιουχων !( ετσι γινεται χρονια τωρα σε Κυπρο, Βουλγαρια, Τουρκια, Κροατια, Σερβια !)Απαιτειται αυστηρη εποπτεια και ελεγχος των εμπλεκομενων απο το Κρατος στην προωθηση-υποστηριξη ιδιωτικων επενδυτικων ιδεων .

Γ ) Στις αποκρατικοποιήσεις, χρειαζεται ένα σύγχρονο fund σε πρότυπο ΣΔΙΤ, με το Δημοσιο( Δ) να είναι η Ευρωπ. Τραπεζα Επενδύσεων( βλ.attachment) . Το fund να κινειται εξω απο τα στενά περιθώρια δράσης αποκρατικοποιήσεων που ορίζονται σημερα και να γινει launching σε ΗΠΑ,Κινα, Ινδια, Εμιρατα. Χωρις να δημιουργηθει αμεσα portfolio με τα targets απο καθε public shareholder position , δεν θα προχωρησει.Να εγκαταλειφθει η ιδεα οτι οσο αργοτερα τοσο καλυτερα, δηθεν για να μην γινει ξεπουλημα, διοτι αλλο πραγμα η ιδωτικοποιηση υφισταμενων υποτιμημενων κρατικων μετοχικων θεσεων σε εισηγμενες και μη, και αλλο πραγμα το property asset και η αξιοποιηση γης και φυσικου πλουτου που ανηκει στο Δημοσιο. Και καλο είναι να ετοιμαστουν business plans για 5-6 βασικα οικοπεδα, ωστε οι ξενοι να δουν προσδοκωμενο IRR και οχι μονο φιλετο. Διοτι το λαθος που βλεπω να γινεται, ειναι να περιμενουμε αυτοι να κανουν business plans και μετα να δουμε αν μας βολευουν. Εμφαση εκτος απο το ταμειακό κομματι και στις θεσεις απασχολησης ελληνων, με motivation τις φοροαπαλλαγες και επιδοτησεις θεσεων εργασιας ελληνων.

Δ) Αμεση δημιουργία Green Bank ενώνοντας ΕΤΕ,ΑΤΕ, ΤΤ ή και μια δυο ιδιωτικές, βάζοντας γερμανικά τραπεζικά κεφάλαια ή ενεργειακά funds στο μτχ. κεφάλαιο, με σκοπό κυρίως χορηγήσεις μεσω Green Funds για εργοστάσια παραγωγης panels και wind turbines και για off shore/on shore αιολικα πάρκα , καθως και φωτ/κά παρκα ή αλλες ΑΠΕ (υδροηλεκτρικα, γεωθερμια) ,κυρίως με συμμετοχή γερμανικών ενεργειακών ομιλων (βλ. προτασεις Σοιμπλε) Η ΔΕΗ και η ΔΕΗ Ανανεωσιμες Πηγες ΑΕ... καπελωνουν τους ιδιωτες που ψαχνουν ξενο κεφαλαιο επενδυτικό . Εδω χρειαζεται προσοχη :αν δεν αποκρατικοποιηθει η ΔΕΗ ή δεν ανοίξει εντονα η αγρά ενέργειας τοτε υπαρχει ζητημα αναποτελεσματικότητας .
Παντως οι κουβεντες του Σοιμπλε χρειαζονται προσοχης, με τη εννοια ο Βενιζέλος πρέπει να δημιουργησει ενα Green Εnergy Task Force ωστε να υποδεχθει γερμανικες προτασεις χωρις να ακυρωσει τα φερεγγυα πλανα ισχυρων ελληνων( το 80 % των ελληνικων πλανων ΑΠΕ ειναι στον αερα διοτι οι επενδυτες δεν εχουν ουτε το ελαχιστο απαιτουμενο τραπεζικού collateral και ψαχνουν θεσμικο συνεταιρικό σχημα, νομιζοντας οτι θα ριξουν τους ξενους επενδυτες!)
Το κλειδι βρισκεται στο να γεννηθει κλάδος πρωτογενους παραγωγης φωτ/κων panels, ανεμογγενητριων ( υπηρξαν πλανα βιωσιμοτητας απο επιχειρηματιες και ξενα consortiums) διοτι αλλιως δεν εχει αποτελεσμα απασχολησης,το να γεμισουμε την Ελλαδα με ξενα panels και ξενες ανεμογγενητριες .Δεν γεννιούνται θεσεις απασχολησης στα παρκα( γι αυτο ΟΛΟΙ οι ελληνες ετρεξαν να κανουν αιτησεις επενδυσεων , χωρις να εχουν κεφαλαια) ,παρα μονο στα εργοστασια κατασκευης και συντηρησης μηχανων ΑΠΕ !

Ε) Πρέπει να πέισουμε την Ε.Ε για έκδοση ομολόγων αναπτυξιακου χαρακτηρα με τις εγγυήσεις της ΕΙΒ , ως covered bonds, ( παραλλαγη ευρωομόλογου ) για συγκεκριμενα παραγωγικά έργα στα οποία μπορεί να γραφτεί πολυκλαδική ικανοποιητική υψηλή απόδοση ( οπως Ελληνικό, Αστακός, με priority να τα καλυψουν ως private placements οι αρχικοί ενδιαφερόμενοι,πχ του Καταρ ,και να μοχλέυσουν απο τις αγορές χρημα με εγγυηση ΕΙΒ).Ουσιαστικα το Ελληνικό Δημόσιο να γινει broker αλλα και long term beneficiary owner των αποδόσεων. Συμφερει τους ξενους επενδυτές διοτι απαλασσονται απο penetration and bureaucracy cost( αρκει ο Βενιζέλος να κάνει το fast track να λειτουργήσει σε προτυπα EIB fast track investments)

ΣΤ ) Πρεπει να κινητοποιηθει αμεσα ενα μερος των Ελληνων εφοπλιστων ωστε να δημιουργηθουν εντος της 5ετίας ναυπηγεια ΙΔΙΩΤΙΚΑ( και ας μην φοβηθουμε αν προκυψουν σκανδαλα και διαπλεκομενα συμφεροντα!) Οσο και να μην συμπιεστει το κοστος απασχολησης (μικτος μισθος με εισφορες δηλαδη), οι ελληνες εφοπλιστες εχουν πλεον γνωση του πως λειτουργουν αποδοτικα οι κινεζο-κορεατικες γιαρδες. Με ΑΜΕΣΑ, κινητρα φοροαπαλλαγης ΥΨΗΛΗΣ, σε ελληνες του εφοπλισμου να φτιαχνουν πλοια 100 και 200 εκατομμυριων εδώ, και να δουλεψουν Ελληνες ( να ωθησουμε νεους να σπουδασουν ναυπηγικη και ναυτιλιακά - αφου εκει διαπρεπει το ελληνικο κεφαλαιο- ωστε να δουλεψουν μετα στον τοπο τους !) Γινεται αυτό, ο Βενιζέλος εχει την πολιτικη φερεγγυοτητα να τους ΠΕΙΣΕΙ προσωπικα και να τους κανει συνυπευθυνους στο φορτιο αναπτυξης και στην μειωση της ανεργιας.

Αυτα προς το παρόν για ενα εξωγενες μινι -σοκ στην Οικονομία, που λαθος κατ εμε πονταρει τοσο στην εξωστρεφεια ,διοτι βελτιωνεται μεν το ισοζυγιο προσωρινα αλλα μακροπροθεσμα δεν επανεπενδυεται εντος χωρας η υπεραξια.Καλο ειναι να εξαγουμε οτι παραγουμε, και οχι οτι νομιζουμε οτι παραγουμε εμεις....

Ευχαριστώ

O εκτυπωτής χρειάζεται μελάνι

2011-06-12T16:41:00.000+03:00

Του Ηλία Καραβόλια 12/6

Φαίνεται ότι πάλι αρκετοί έχασαν στην προθεσμιακή αγορά του Φόβου ( εμείς ποντάρουμε καιρό τώρα αντίθετα ) και ότι για ακόμη μια φορά όχι απλώς θα πάρουμε τα δανεικά (5η δόση) αλλά θα ξαναδανειστούμε ένα νέο μεγάλο ποσό από τον μηχανισμό στήριξης. Αλλά ας το προσπεράσουμε και ας ασχοληθούμε με την είδηση που περνάει στα ψιλά πολλών ελληνικών κυριακάτικων εφημερίδων και όμως είναι η πλέον σημαντική για το μέλλον του ευρώ και της Ε.Ε : η Κομισιόν ανακοίνωσε δια του επιτρόπου της Ολι Ρεν, στην επιτροπή Οικονομικών του Ευρωκοινοβουλίου ότι ΄΄…αρχίζει την ‘τεχνική’ προετοιμασία έκδοσης ευρωομολόγου σε ορατό ορίζοντα…΄΄ (εκείνη την ωρα οι κάμερες έδειχναν τον Γιούνκερ να κουνάει… θετικά το κεφάλι του)

Αυτή είναι η πρώτη σοβαρή είδηση της εβδομάδας, που μάλλον θα γράψει ιστορία σύντομα, παρέα με το νέο πακέτο στήριξης για την Ελλάδα που φαίενται ότι θα αφομοιώσει μεσω του ΕFSF τα υφιστάμενα διακρατικά δάνεια του Μνημονίου (Ελλάδα, Ιρλανδία, Πορτογαλία) αφού πρώτα φυσικά …εξασφαλιστεί για τις κοινωνίες της Ε.Ε ένα νέο Μνημόνιο μέχρι το 2015.

Η δεύτερη είδηση όμως κατά την προσωπική μου γνώμη, είναι το πρωτοσέλιδο αφιέρωμα του περιοδικού Time ( κυκλοφορεί στο εξωτερικό ήδη το τεύχος 20/6) στους μύθους που αφορούν την αμερικανική οικονομία για το προσεχές μέλλον (‘What recovery? The 5 myths about the US economy’, by Rana Foroohar )

O μεγάλος αυτός εκτυπωτής χρήματος, ο αιμοδότης στην ουσία (με ομάδα αίματος ‘το πράσινο νόμισμα’) όχι μόνο της αμερικανικής αλλά και της παγκόσμιας οικονομίας , φαίνεται σχεδόν τρία χρόνια μετά την χρηματοπιστωτικη κρίση που τον έφερε στα όρια του, να θέλει… άμεση επιδιόρθωση. Και η αρθρογράφος, δεν αναφέρεται καθόλου στην υπερχρέωση στους ισολογισμούς των πολιτειών και στον εκτός ορίων ομοσπονδιακό συνολικό εξωτερικό χρέος, αλλά σε εγγενείς δομικές ανισορροπίες που πραγματικά υποδεικνύουν σοβαρούς κινδύνους .

Μύθος πρώτος που βαραίνει το ασθενές δολλάριο, ότι η καθίζηση της οικονομίας σε υφεσιακό στάδιο απαχόλησης,είναι προσωρινή και σχεδόν αναστρέψιμη .To αξιόπιστο McKinsey Global Institute εκτιμά ότι θα χρειαστούν 5 χρόνια από τον Οκτώβριο του 2008, σε σύγκριση με το συνηθισμένο κύκλο των 15-30 μηνών ιστορικά ,ώστε να επιστρέψει ο ρυθμός απασχόλησης στα πρό της κρίσης(κατάρρευση Lehman Brothers ) επίπεδα.Δηλαδή για περίπου 35 μήνες ακόμα η ανεργία θα καλπάζει .Ηδη τα τελευταία δεδομένα για τους δείκτες απασχόλησης ενόχλησαν τον Λευκό Οίκο και τώρα χρειάζεται μια εξωπραγματική τόνωση της απασχόλησης( 187,000 νεες θεσεις εργασίας τον μήνα ) ώστε να περιοριστεί στο 5% η ανεργία το 2020( με βαση τους μακροχρόνιους στόχους της Fed)

Δεύτερος μύθος, αρκετά ισχυρός είναι ότι το ΑΕΠ φαίνεται να προσγειώνεται σε επίπεδα κατω του 2,5 % ετησίως, οπότε τα συνήθη νούμερα ανω του 3% αποχαιρετούν τις ΗΠΑ και όπως λέει η δημοσιογράφος ΄΄Welcome to the 2% economy ΄΄.Τα πακέτα σταθεροποίησης ,όσα ομόλογα και να αγοράσει η Fed, δεν μπορούν να τονώσουν μακροχρόνια την πραγματική οικονομία, αν και απέδωσαν ήδη σε επίπεδο κεφαλαιακής επένδυσης από το Κράτος ( βλ Bloomberg Business week, Back of the Envelope Accounting for the Bailout,April 7,2011) όσο η πλειοψηφία από τους υπερχρεωμένους δανειολήπτες που έχασαν και σπίτι και δουλειά, δεν έχουν πρόσβαση σε σταθερά εισοδήματα.
Και εδώ εμφανίζεται ο τρίτος μύθος, που χρόνια τώρα έλεγε ότι ο μέσος Αμερικανός ήταν ευέλικτος στις μετακινήσεις του εντός ΗΠΑ με 1 στους 5 κάθε χρόνο να αλλάζει τόπο εργασίας . Όμως, το 2009 έρευνες από 6 διαφορετικά πανεπιστήμια δείχνουν ότι 1 στους 10 πλέον έχει πρόθεση μετακίνησης ( από 21 % το 1980 , το νούμερο έφθασε στο 12 % το 2010) Οι λόγοι πολλοί αλλά κυρίως ότι η εγκατάσταση πλέον σε έναν τόπο συνοδεύεται από περισσότερα μακροχρόνια όνειρα και σχέδια ,λογω της ευφορίας των τελευταίων 15-20 ετών, που δυστυχώς για πολλούς μένουν τώρα…σχέδια.

Και πάμε στους δυο τελευταίους, αλληλένδετους και πλέον σημαντικούς μύθους. Ο ένας λέει ότι ο ιδιωτικός τομέας θα τα διορθώσει σχεδόν όλα και ο άλλος ότι οι επιχειρησεις αποτελούν τον πυλώνα της ανάκαμψης. Η θεμελιώδης αποσυσχέτιση της περιουσίας των αμερικανικών επιχειρήσεων και των εργαζομένων σε αυτές, μιλάει από μόνη της: ο νομπελίστας Μ.Spence δημοσίευσε πρόσφατα μελέτη που δείχνει ότι οι αμερικανικές εταιρείες από το 1990 μέχρι το 2009, περίοδο εξαιρετικής παγκοσμιοποίησης δραστηριοτήτων, μεταφέροντας πλούτο και θέσεις εργασίας στο εξωτερικό, συνέβαλλαν τα μέγιστα ώστε να συσσωρευτεί δυναμική ανεργίας και να εκτιναχθεί από το 2007 ( 4,5% ) μεχρι το 2011 ( 9,1% ). Την ίδια περίοδο τα κέρδη του ιδιωτικού τομέα από 1 τρις δολλάρια εκτινάχθηκαν στο 1,7 τρίς, τα οποία σήμερα λιμνάζουν στους ισολογισμούς των πολυεθνικώς δρώντων αμερικανικών κολοσσών . Όμως ,και εδώ χρειάζεται να σταθούμε, δεν είναι ο μόνος λόγος τo outsourcing και η παγκοσμιοποίηση: κυρίως μέσα στις ΗΠΑ, τα τμήματα R&D δεν επενδύουν σε νέο ανθρώπινο δυναμικό αλλά σε νέο μηχανικό και λογισμικό είδος παραγωγής….

Ας δούμε και το τελευταίο στοιχείο ανησυχίας : από το 1980 μέχρι το 2008, έχουμε σταδιακή πτώση (23 %) στον αριθμό των νέων επιχειρήσεων ανα 1.000 άτομα. Τα στοιχεία είναι εντυπωσιακά ( Dept. of Commerce/ Kauffman Foundation ) και δείχνουν ότι ο τομέας της χρηματοπιστωτικής οικονομίας απορρόφησε τόσο πολύ ταλέντο τα τελευταία 30 χρόνια,το ίδιο και η Silicon Walley, που μαζί με την Wall Street φαίνεται να είναι οι αφανείς αιτίες για να ξεθωριάσει το παλιό αμερικανό όνειρο του αυτοδημιούργητου επιχειρηματία, το οποίο μετατράπηκε σε όνειρο αυτοδημιούργητου… broker ή εφευρέτη λογισμικού, δηλαδή εισοδηματία που δεν χρειάζεται να προσλαμβάνει ανθρώπους και να φεύγει από τον υπολογιστή του…

Επειδή εμείς σαν Έλληνες και σαν Ευρωπαίοι ζούμε την θηλειά των κρατικών χρεών και των ελλειμμάτων ( ενώ στις ΗΠΑ, που δεν έχουν… κανόνες Μααστριχτ, απλά χαλαρώνουν το σχοινί, δηλαδή μεταθέτουν προς τα πάνω και για το μέλλον το όριο του χρέους (!) ), δεν σημαίνει ότι δεν έχουμε ανάλογα προβλήματα από αντίστοιχα δεδομένα ανισορροπίας στην πραγματική οικονομία. Καλό είναι ,ειδικά σε πανευρωπαικό επίπεδο, κάποτε να τα μετρήσουμε ώστε να μην ζούμε με τους δικούς μας επικίνδυνους μύθους, ειδικα τώρα που και εμείς αγοράσαμε τον δικό μας εκτυπωτή χρήματος ( EFSF και συντομα ΕSF ) ώστε να μην ξεμείνουμε στο μέλλον από μελάνι…

Που θα φθάσει το Πλήθος;

2011-06-07T20:18:00.004+03:00

Στο προηγούμενο σημείωμα ('' Απο που έρχεται το Πλήθος;''6/6/2011 www.moneygate.gr ) δοκιμασα να περιγράψω συνοπτικά την αφετηριακή βάση-κατα την γνώμη μου- αυτής της αυθόρμητης, ακηδεμόνευτης συκέντρωσης κάθε βράδυ απο χιλιάδες ανθρώπους στη κεντρική πλατεία της χώρας( και οχι μόνο εκεί).Το ονομάσα Πλήθος διότι αποτελεί ένωση ατόμων χωρίς κεντρικό καθοδηγητικό όργανο αλλά με δικτυακή, οριζοντια συννενόηση και επικοινώνία.Το έρωτημα μου είναι πού θα φθάσει ή πιο συγκεκριμένα πού πηγαίνει το Πλήθος.Υπάρχει άραγε συγκεκριμένη πορεία/στόχευση/ζητούμενο; Ιχνηλατείται μήπως μια διαδρομή που έχει τέλος ή σκοπό;
Πολλοί βιάζονται να πουν οτι δεν υπάρχει κεντρικό ζητούμενο απο την αγανάκτηση και διαμαρτυρία μιας ετερόκλητης μάζας πολλών και διαφορετικών ατόμων που απλά...θίγονται τα στενά ατομικά/προσωπικά τους συμφέροντα. Η απορία μου είναι η εξής : αν θίγονται τα προσωπικά συμφέροντα εκατο και πλέον χιλιάδων ανθρώπων (βολεμένων και τεμπέληδων κατα πολλούς(!)) μήπως υπάρχει και θίγεται Κοινό Συμφέρον; Μηπως οι μοναδικότητες των χαρακτήρων και τα προσωπικά πιστεύω όλων αυτών που διαμαρτυρονται μοιάζουν ή συγκλίνουν σε κοινά χαρακτηριστικά;
Στην εξαιρετική κινηματογραφική μεταφορά της πολιτικης καριέρας του Ρ.Νιξον(με πρωταγωνιστή τον Α.Χοπκινς) ένας συμβουλος του προέδρου Νίξον(τον υποδύεται ο Ν.Σαδερλαντ) λέει σε μια στιγμή: ''Δυστυχώς για την δημοκρατία, δεν χρειάζεται να πεισθούν πολύ για τις αποφάσεις μας...''Η φράση αποτυπώνει εξαιρετικά την σημερινή παγκόσμια δημοκρατική ...version των κοινωνιών. Και αυτό ακριβώς είναι το κεντρικό -βουβό και υπόρρητο -μήνυμα των συγκεντρώσεων: το δημοκρατικό έλλειμμα! Εστω και ασυνείδητα ή παρορμητικά,όσοι διαμαρτύρονται και γίνονται μάζα και σύνολο,θέλουν να ακουστούν,να συμμετέχουν. Έχουν κατανοήσει οτι ακόμα και αν ψηφισαν αυτούς που...φασκελώνουν, ακόμη και αν πείσθηκαν απο τον Ένα ή το Κόμμα, όσες αποφάσεις παίρνονται για τις επόμενες γενιές,δεν έχουν πλειοψηφική έγκριση απο την κοινωνία ! Να συννενοηθούμε για κάτι : όταν ζητάει μια ανόμοια, ετερόκλητη και οχι ίδια καθημερινά μάζα ανθρώπων για το Μνημόνιο,τις περικοπές μισθών και εισοδημάτων, την φοροεπιδρομή , δεν σημαίνει οτι διαφωνούν για τις περικοπές προνομίων, τον περιορισμό του Κρατους και των δαπανων, το κυνηγι της φοροδιαφυγης ! Σκεπαστηκαν ολες οι συντέχνιακές και συνδιακαλιστικές συγκεντρώσεις και απεργίες, όλες οι κομματικές και ακτιβιστικές εκδηλώσεις, και ο κόσμος στις πλατείες απεργεί σαν...πολίτης !
Ας δουμε ομως για λίγο την αρχιτεκτονική του Πλήθους,πριν σκιαγραφήσουμε την πιθανη τροχιά του. Σίγουρα εντός του υπαρχουν οι θιασωτες του ωχαδελφισμού, υπάρχουν οι νεοι και οι εφηβοι που δεν έχει πηξει το μυαλό τους και απλά διαμαρτυρωνται μηχανικά και μιμητικά, υπάρχουν οι βολεμένοι που θα χασουν τα προνόμια του υπουλου κέρδους χωρίς μόχθο. Υπάρχουν πιθανως και παρα πολλοί δημόσιοι υπάλληλοι που φοβούνται μην χασουν την δουλειά τους ,την οποια απόκτησαν αναξιοκρατικά. Στις διαμαρτυρίες αυτες μαζί με οσους εχουν δικιο στοιβαζονται και αυτοί που εχουν αδικο και εκτονωνονται απο την ανασφαλεια του βολέματος τους. Ομως -ας μην γελιόμαστε- η μεγάλη μαζα είναι νεοι ανθρωποι που σπουδασαν και σημερα είναι άνεργοι ή χαμηλού μισθού απασχολούμενοι, μικροεπιχειρηματίες και ελέυθεροι επαγγελματίες που εντός της ανθρωποβόρας πόλης διανύουν χιλιόμετρα για να πουλήσουν υπηρεσίες και βλέπουν να μην υπάρχει ρευστότητα στην αγορα ωστε να πληρωθούν .Υπάρχουν πολλοί που θελουν να μεινουν στον τόπο τους,στην οικογενεια και τους φιλους τους, αλλα αναγκαστικά στελνουν βιογραφικά στο εξωτερικό ( στην Βουλγαρια και στην Τουρκία...)

Και αν εντός του Πληθους υπάρχουν και αυτοί που σπουδασαν Οικονομία ,σιγουρα ξερουν οτι χωρίς να τιθασευσεις τα αρνητικά δημοσιονομικά μεγεθη,δεν θα βελτιωθεί η ατομική κατασταση των πολιτών,ξερουν οτι η ... κατσαρόλα δεν θα γεμισει αν φυγει το Μνημόνιο ,ούτε τα εισοδηματα θα ανεβουν αν δεν περικοπεί το σπάταλο κράτος και αν δεν παραχθουν πλεονασματα αντι ελλειμματα που θρεφουν τον μονιμο καρκινο μας, το χρεος. Υποθετω ομως οτι υπάρχουν και αυτοί που σπουδαζοντας Οικονομία, εμαθαν οτι δεν εχουν νοημα οι θυσιες στα πλαισια ασκησης οικονομικης πολιτικης δεν τιθεται εξ αρχης ως προυποθεση δημοσιονομικής εξυγιανσης, το ανεκτο χρονικο και ψυχικο περιθωριο, το Οριο της κοινωνιας, ωστε να μην ισχυει το σοφο ρητο ''οταν ευημερουν οι αριθμοι,δυστυχουν οι ανθρωποι''( ΣΗΜ :οσοι δεν καταλαβαινουν οτι οι θυσιες δεν πιανουν τοπο, πασχουν απο μυωπία μακρο/κής αντίληψης ,δεν έχουν καν καταλάβει τους διαφορετικούς οικονομικούς μηχανισμούς της τωρινης παγκοσμια σχεδον υφεσης,δεν κατανοούν οτι άλλο πραγμα οι αναγκαίες παρεμβασεις και αλλο η σταδιακή αφαιμαξη των υγιων κυταρων της αγοράς και της κοινωνιας)
Αραγε, αναρωτιεσται πώς γινεται και μιλάει κάποιος που δεν ...διαμαρτυρεται ,για την αρχιτεκτονική του Πλήθους και πως μπορεί και την ιχνογραφεί αφού δεν κατεβαίνει στην Πλατεία και δεν αγανακτεί ! Ε λοιπόν, Πλατεία είναι και...το διαδίκτυο,το γραφείο, η αγορά, ο δρόμος ! Πλήθος είναι όλοι αυτοί που στο σπιτι, στο καφενείο , στην δουλειά τους διαμαρτυρονται και γνωριζουν. Σ αυτές τις πλατείες ειμαστε καθημερινα και βλεπουμε, και ακουμε, και παρατηρουμε.
Ας ελπισουμε οτι θα παραμεινει η μαζικη αυτη διαμαρτυρια ειρηνική ,απροσβλητη απο επιτηδειους συντεχνιακούς και κομματικούς στοχους, περιφρουρημενη απο το αορατο κοινο δεδομενο της νομιμοτητας. Προσωπικα , δεν ξερω αν το ανομοιογενες και ετεροκλητο Πλήθος, ακριβως επειδη δεν εχει πορεία, πυξιδα και στοχο( πολιτική υποσταση το λενε καποιοι αφελώς)θα συναντησει μια μερα το ομοιογενες και συμπαγες φραγμα της βίας. Και τότε είναι που το δικαιο της αγανακτησης θα χαθει απο τον οριζοντα και δυστυχως η ψευδαισθητικη υπεροχή της νομιμα εκλεγμενης αντιπροσωπευσης,θα εμφανισθει ως μεσσιανικη λύση. Κοινώς, το Πλήθος θα εχει σταματησει για ακομη μια φορά στην Ιστορία μπροστά στα τείχη που το ίδιο υψωσε ωστε να μην χωρανε όλοι...

Από που έρχεται το Πλήθος;

2011-06-05T17:27:00.000+03:00

Του Ηλία Καραβόλια, 6/6/2011

Άναρωτιόμαστε άραγε αν ο κόσμος που συγκεντρώνεται στις πλατείες δύο διαφορετικών πολιτισμών ( ευρωπαικός-αραβικός ) το πράττει εντελώς... τυχαία; Στην Αθήνα, την Μαδρίτη ,στην Δαμασκό και προηγουμένως στο Κάιρο,υπάρχουν μήπως στοιχεία που να φανερώνουν ένα δομικό χαρακτηριστικό της εποχής μας;

Αυτό το δικτυωμένο σμήνος αγανάκτησης, δεν είναι ούτε λαός, ούτε έθνος : τόσο η Δεξιά όσο και η Αριστερά φαίνεται να μην περίμεναν ποτέ οτι ένα ακηδεμόνευτο,ακαθοδήγητο και αυτοοργανωμένο Πλήθος, θα γεννιόταν μέσα απο το Δίκτυο,αυτή την παγκοσμιοποιημένη εκδοχή της συνεύρεσης ιδεών και δράσης.

Ζούμε την εποχή όπου οι κοινωνίες των υπηρεσιών μετέτρεψαν την σχέση της μισθωτής εργασίας με τις συνθήκες επιβίωσης ,σε σχέσεις μόνιμης αναπαραγωγής . Η απόρριψη της Διαμεσολάβησης στο Κοινωνικό και στο Πολιτικό ( κόμματα, θεσμοί, συνδικάτα ) μπορεί να μην οδηγεί στην άμεση κατάργηση των μεσαζόντων ,αλλά σίγουρα εκφράζεται καθημερινά τόσο απο τον εργάτη στο εργοστάσιο, όσο και απο τον δικτυωμενο εργαζόμενο του πνευματικού μόχθου. Οι σύγχρονες μηχανές επιθυμίας και κατανάλωσης , οι νέοι και οι νέες που δεν έζησαν τις παραδοσιακές διαφορές του πολιτικού λόγου στην πλατεία Συντάγματοος( δεν πρόλαβαν να ακουσουν τον Ανδρέα να διεγείρει μάζες το '81 και το '85 με την περίφημη φράση ''Λαέ της Ελλάδας'' ) αντιδρούν σήμερα στη ίδια ακριβώς πλατεία ,για να αποτρέψουν αυτό που τους απειλείται και το καταλαβαίνουν : τον έλεγχο της υποκειμενικότητας και της επιθυμίας.
Ο άνθρωπος που δανείζεται σε χρόνο και χρήμα, για να καταναλώσει ,κάνει αμεσότερη την σχέση μεταξύ εργασίας, σχέσεων και όρων παραγωγής και γίνεται συνολικά εξαρτημένος, που όμως βλέπει, αυταπατώμενος, τον εαυτό του ως πιο... ελεύθερο από ποτέ ! Στις πλατείες τις Β.Αφρικής και της Μ.Ανατολής , οι δικτατορίες υπήρχαν 30 και 40 χρόνια ,όμως μόνο σήμερα , με την δικτύωση στο Ιντερνετ, με το Αλ Τζαζίρα και με τις εικόνες απο τον δυτικό κόσμο τα τελευταία χρόνια, η Επιθυμία πετάχτηκε έξω απο το σώμα και την ψυχή του μουσουλμάνου, του χριστιανού, του άραβα ( σώμα και ψυχή , έχουν και αυτοί, άσχετα απο φυλή, χρώμα, θρησκεία )
Μια νέα κοινωνική οντολογία που στην Ευρώπη απαρτίζεται απο τους υπερ-εκτεθειμένους σε δάνεια και χρέη, διαμορφωνεται με επίκεντρο κυρίως τον νέο άνθρωπο που βιώνει τεράστια ψυχολογική κρίση, κρίση ταυτότητας. Στον ξεχασμένο απο τα αριστερά και δεξιά κινήματα και κόμματα , ναρκισσισμό των μικρών διαφορών, έρχεται να προστεθεί ο ναρκισσισμός των μεγάλων -κοινών- επιθυμιών.
Για εμάς τους νεοέλληνες,το Μνημόνιο αποτελεί την πιο προωθημένη βίαιη επέμβαση στον ψυχισμό μας , έναν νέο τρόπο συνολικής αναδιοργάνωσης της ζωής μας. Ουσιαστικά αντιδρούμε στο πώς μας επιβάλλεται ο κοινωνικός έλεγχος και η πειθάρχηση,πως μας ωθούν σε ριζική αλλαγή συμπεριφορών και σχέσεων ,αν και γνωρίζουμε οτι καποιες εξ αυτών ήταν κοινωνικά επιλήψιμες και συστημικά επικίνδυνες. Οι Έλληνες καλούνται να «αλλάξουν» εαυτούς στο όνομα της συλλογικής τους υγείας.Στην περίπτωση μας, ο δανεισμός και η εξάρτηση απο το Μνημόνιο, εμφανίζονται ως θεραπεία για μια βαριά ασθένεια του κοινωνικού μας σώματος αλλά και καθενός από μας !
Μετά την παταγώδη πλέον αποτυχία αριστερων μαζικών κινημάτων και σε συνθήκες έντονης κρίσης, που ας μην γελιόμαστε ,είναι και κρίση καπιταλισμού,το συλλογικό αντικαθίσταται από ατομικές, άμεσες, μη διαμεσολαβούμενες πρωτοβουλίες, αυτό το Συμβάν δηλαδή που γίνεται σήμερα στις πλατείες ( αυθόρμητες συγκεντρώσεις που κατα βάθος στοχεύουν στην αντικατάσταση του Ενός και των υπηκόων του ).
Σήμερα, ο άνθρωπος που δουλεύει και ψωνίζει απο το σπιτι του και τον υπολογιστή του , καλείται να εγκαταλείψει , έστω και προσωρινά, τις οικονομικές προτεραιότητες και τις απαιτήσεις της συστημικής ένταξης. Ουσιαστικά και μόνο με την απειλή να σπάσει εντός μας ένα κομμάτι κοινωνικού δεσμού (απολυση, μείωση μισθού, ματαίωση επιθυμίων) συντελείται μια ολική μετατόπιση (από τον ρόλο του αποδέκτη στον ρόλο του αρνητή ) και έτσι το δίκτυο επαφών μετουσιώνεται σε πλήθος δρώντων, ένα σύνολο ανθρώπων, χωρίς εκλεκτή αντιπροσώπευση. Και υπάρχουν χιλιάδεις άτομα τελικά ,που πνίγουν την αρχηγομανία τους στις συζητήσεις και στις οργανώσεις, ωστε να ακουστουν όλοι ή οι περισσότεροι( αυτό αποδεικνύουν οι αμεσοδημοκρατικές συνελεύσεις μπροστά απο τον ναό της ψευδαισθητικης μας δημοκρατίας...)

Το Δημόσιο Χρέος ,αυτός ο αφανής ,αόρατος εισβολέας και εχθρός,δεν αφορά τόσο πολύ αυτό το Πλήθος, διότι ουδείς εξ αυτών νιώθει υπάιτιος και δημιουργός του. Ο πολιτικός κόσμος( στο σύνολο του ), οι προθυμοι ειδικοί τεχνοκράτες ,οι διοικήσεις των τραπεζών και των θεσμών διάσωσης της ετοιμοθανατης Ελλάδας, της Πορτογαλλίας,της Ισπανίας και πολλών άλλων χωρών ας βγάλουν για λιγο ο καθενας τους την ποδιά του γιατρού και ας περάσουν στον ρόλο του ασθενή απέναντι τους...

Αγανακτισμένοι: το Τέλος της Πολιτικής ;

2011-05-29T20:03:00.000+03:00

Του Ηλία Καραβόλια
Τούτη την ώρα ( Κυριακή 19.30 μμ, 29 /5/2011) συγκεντρώνονται στις πλατείες όλης της Ευρωπης , συντονσιμένοι διαδικτυακά, εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι για να διαδηλώσουν ειρηνικά εναντίον των όποιων γνωστών και αγνώστων πολιτικών που εφαρμόστηκαν τα τελευταία χρόνια, καθώς και κατά των ατόμων κυρίως –ίσως και των θεσμών- που εγκαθίδρυσαν αυτές τις πολιτικές .
Προσωπικά, επί του θέματος της αυθόρμητης και αδέσποτης συλλογικότητας ,έκανα μια πολυετή και θα έλεγα εξαντλητική μελέτη, της τριλογίας βιβλίων των Hardt και Negri ( Empire ,2000 - Multitude ,2004- Commonwealth, 2009. ΣΗΜ : δύο από τους πιο ενεργούς πολιτικούς φιλοσόφους στον σημερινό κόσμο, που παρουσιάζουν ανάγλυφα την πραγματικότητα και τη δυνατότητα μιας οικουμενικής δημοκρατίας) καθώς και μεγάλου αριθμού αναλύσεων σε αυτά.
Θα ήθελα απλα΄να παραθέσω ένα κεφάλαιο που γράφτηκε από τον Παν. Σωτήρη, στο τεύχος 91( Απρίλιος- Ιουνιος 2005) στο περιοδικό ΘΕΣΕΙΣ, κεφ. ‘Αντιφάσεις μιας δημοκρατικής ουτοπίας. Σημειώσεις πάνω στο Πλήθος των Negri και Hardt’ .
Επισημαίνω ότι πρόσφατα μεταφράστηκε –επιτέλους- και στα ελληνικά το δεύτερο βιβλίο της τριλογίας ( βλ. Πλήθος,εκδ .Αλεξάνδρεια ,2004 ) .Αφήνω σε έσάς τα σχόλια και την κριτική. Ευχαριστώ…

Η διαλεκτική αυθορμητισμού και μεταρρυθμισμού
Το Πλήθος είναι μία από τις πιο προχωρημένες προσπάθειες να θεμελιωθεί θεωρητικά και φιλοσοφικά μια αυθορμητίστικη εκδοχή της πολιτικής δράσης, που προσπαθεί να υπερβεί όλες τις «κλασικές» μορφές πολιτικής διαμεσολάβησης, είτε τις παραλλαγές της μορφής-κόμμα, είτε τις εκδοχές συνδικαλιστικής δράσης. Αυτό θεμελιώνεται πάνω σε όλη την οντολογία της πληροφοριακής επικοινωνιακής εργασίας η οποία θεωρείται ότι παράγει ταυτόχρονα κοινωνικό πλούτο και κοινωνικές μορφές, και σε όλη την περιγραφή που κάνουν για τη δικτυακή αλληλεπίδραση ανάμεσα σε εργαζόμενους που αντιμετωπίζονται ως ενικότητες. Δεν είναι τυχαίο ότι η προσπάθειά τους για μια διπλή οριοθέτηση απέναντι και στην ιδιωτική οικονομία και τον κρατισμό τούς οδηγεί σε ένα ασαφές σχήμα κοινής πρόσβασης σε κοινά αγαθά, που, όμως, δεν αποκρυσταλλώνεται σε πολιτικές προτάσεις.
Η επίκληση του κοινού δεν πηγαίνει πέρα από μια γενική επίκληση της ελεύθερης πρόσβασης σε κοινόχρηστους χώρους και πρακτικές. Το παράδειγμα του λογισμικού ανοιχτού κώδικα (open source), που επικαλούνται, και η ανοιχτή δομή του διαδικτύου δεν αποτελούν στρατηγικές προτάσεις για την άρθρωση ενός εναλλακτικού πολιτικού και κοινωνικού σχεδίου, ούτε περιγραφούν επαρκώς την αναγκαία διαδικασία συλλογικής επανιδιοποίησης των μέσων παραγωγής, κοινωνικοποίησης της τεχνικής γνώσης και επαναστατικοποίησης της παραγωγικής διαδικασίας στην κατεύθυνση της άρσης της διάκρισης διανοητικής-χειρωνακτικής και διευθυντικής-εκτελεστικής εργασίας. Δεν αποτελούν έκφραση του δημοκρατικού συλλογικού σχεδιασμού των παραγωγικών κατευθύνσεων και της διαμόρφωσης θεσμών εργατικής (αντι)εξουσίας, που απαιτείται για την ανατροπή των καπιταλιστικών παραγωγικών σχέσεων. Επιπλέον, δεν μπορούμε παρά να είμαστε ιδιαίτερα επιφυλακτικοί απέναντι στην όλη προσπάθεια να παρουσιαστεί η εισαγωγή των τεχνολογιών της πληροφορίας ως αυτονόητη –και λίγο πολύ αυτόματη– αντικειμενική προϋπόθεση της μετάβασης στον κομμουνισμό, μια που παραγνωρίζονται όλοι οι τρόποι με τους οποίους αυτές οι τεχνολογίες μπορεί να συμπυκνώνουν μορφές και πρακτικές καπιταλιστικού κοινωνικού ελέγχου εντός και εκτός της παραγωγής [28] .
Και τα πράγματα κάνει ακόμη πιο αντιφατικά η όλη προσέγγιση του πλήθους ως μιας κοινωνικής και πολιτικής ενεργητικής οντότητας που υπερβαίνει την παραδοσιακή διάκριση ανάμεσα σε εργασία, πολιτική και θεωρία [29], ενώ αρκετές φορές, όπως δείξαμε, παραπέμπει σε μια «αυτοποιητική» σύλληψη της κοινωνικής δράσης, με την έννοια ότι η διαμόρφωση μιας διαφορετικής εναλλακτικής κοινωνικής οργάνωσης παρουσιάζεται σαν να μην απαιτεί στοιχεία ενός πολιτικού σχεδίου, παρά μόνο την απελευθέρωση μιας κοινωνικής δυναμικής, η οποία από μόνη της θα οδηγήσει στην ανάδυση νέων κοινωνικών μορφών.

Ποιός είναι ο Ανάργυρος των New York Times ;

2011-05-22T19:45:00.001+03:00

Hλιας Καραβόλιας

Στο ένθετο της Κυριακάτικης Ελευθεροτυπίας στις 22/5 , όπου μεταφράζονται στήλες των New York Times, φιλοξενείται ρεπορτάζ του Landon Thomas στην Αθήνα, όπου ξεκινάει παραθέτοντας το δράμα κάποιου Ανάργυρου Ντ. ,ο οποίος κατά τον δημοσιογράφο , έχασε τα πάντα: την βιομηχανία επεξεργασίας τροφίμων του …πατέρα του(!) , το σπίτι, το αυτοκίνητο, το… rolex (!) την υπερηφάνεια του και την θέληση για ζωή…

Υποθέτω ότι το πρόσωπο είναι αληθινό, εξ ίσου και το δράμα, οπότε ο σεβασμός απαιτείται και επιβάλλεται. Το άρθρο άλλωστε παραθέτει και το δράμα ενός οικοδόμου, τον πανικό και την κατάθλιψη των εργαζομένων και των αστών επαγγελματιών, καθώς και δηλώσεις του Στ. Μάνου, για την σύνθεση του χάρτη της ανεργίας .Όμως , αναρωτιέμαι και θα ήθελα να πληροφορηθώ, ως εξ ίσου χτυπημένος στην υπερηφάνεια μου και στα οικονομικά μου, πώς ο Ανάργυρος κατάφερε να χάσει την βιομηχανία που κληρονόμησε, και πιθανώς υπερχρέωσε-διότι στο τέλος, κατά τον ίδιο, ΄΄….τα πήραν όλα οι τράπεζες’’.

Μερικές περιπτώσεις , στον τόπο αυτό, μας δείχνουν ότι η δεύτερη ή και τρίτη γενιά επιχειρηματιών υπερέβη κατά πολύ τις επιτυχίες και την περιουσία των προγόνων της .Στην τωρινή όμως περίοδο εκκαθάρισης της οικονομίας, πολλές κληρονομικές επιχειρηματικές δράσεις μεγάλου ή μεσαίου βεληνεκούς, φαίνεται να έχουν σχεδόν αφανιστεί από την εξουσία των πιστωτών, δηλαδή τα πλοκάμια του τραπεζικού δανεισμού. Η απορία μου είναι αν αυτό οφείλεται εν πολλοίς στην κακή στρατηγική των επιχειρηματιών και των στελεχών τους ή εάν πραγματικά σταθήκανε άτυχοι και τους ‘βρήκε η κρίση’, όπως ακούω τώρα τελευταία…

Να πούμε μια μεγάλη αλήθεια : κανένα καπιταλιστικό… κόλπο, κανείς τραπεζίτης και κανένας υπουργός δεν ωθεί τους τολμηρούς νεοέλληνες να απλώνουν τα πόδια τους έξω από το πάπλωμα. Σε μια οικονομία 7 εκατομμυρίων καταναλωτών, με 3 εκατομμύρια εξ αυτών να μην έχουν ισχυρή αγοραστική δύναμη ,εξ επαγγέλματος και εισοδήματος, όταν κάποιος μεγεθύνει την εταιρεία του και αναπτύσσεται ώστε να ξεπεράσει τον ανταγωνισμό στον κλάδο του ( ο συμπαθής Ανάργυρος είναι ένας εκ των εκατοντάδων παραγωγών τροφίμων σ αυτή την χώρα, ο κλάδος είναι σχεδόν κορεσμένος, όπως οι περισσότεροι) και δεν έχει φροντίσει να αναπτυχθεί εξωστρεφώς ή και με καινοτομίες παραγωγής, τότε μάλλον το …ρόλεξ , το αυτοκίνητο και το σπίτι αποτελούν αποκτήματα από πρόσκαιρα υπερκέρδη μόχλευσης του τζίρου του ( επέκταση με δανεισμό δηλαδή ) και όχι από βιώσιμη κερδοφορία λόγω ορθολογικής επανεπένδυσης των κερδών.

Σίγουρα στα σχέδια ανάπτυξης αυτού του ανθρώπου, τόσο η πρωτοφανής ύφεση λόγω των ηλίθιων κυβερνώντων ,όσο και η ληστρική επιδρομή στα επιχειρηματικά του εισοδήματα λόγω επίσης της υπέρμετρης ηλίθιας φορολογίας και γραφειοκρατίας, αποτέλεσαν αστάθμητο παράγοντα καταστροφής. Κανείς δεν αμφιβάλλει γι αυτό! Όμως ας μην γελιόμαστε ότι ο ίδιος αυτός άνθρωπος πιθανόν είναι ένας από αυτούς που αναρωτιέται ‘ που είναι το κράτος’ ,για να τον προστατεύσει από την κρίση και τις κοινωνικές παθογένειες της .Είναι πιθανώς ο ίδιος άνθρωπος που δανειζότανε αφειδώς, με ενέχυρο τα ακίνητα και τα μελλοντικά αβέβαια έσοδα της επιχείρησης, και σήμερα αναθεματίζει τις τράπεζες για τα ψιλά γράμματα και την απανθρωπιά τους ( αν και ευθύνονται με την υπερ-πιστωτική τους ψευδό-τόνωση της ζήτησης και συμβάλλουν σε αυτά τα ανθρώπινα δράματα…)

Που θέλω να καταλήξω: χρειάζεται να ‘κατηγοριοποιούμε’ τις ατυχίες και να επιμερίζουμε τις ευθύνες στα ατομικά και συλλογικά αποτελέσματα της ύφεσης και της μεγάλης κρίσης που βιώνει πράγματι ο τόπος. Είναι λυπηρό να χάνονται περιουσίες ερχόμενες από ιδρώτα προηγούμενων γενεών ( άσχετα αν δεν φορούσαν ρόλεξ ή αν δεν είχαν σπίτια και αυτοκίνητα με δάνεια και leasing) .Είναι περισσότερο τραγικό να χάνονται δουλειές ετών και να καλπάζει η ανεργία και τα ανθρώπινα δράματα να πολλαπλασιάζονται σε μια κοινωνία με υψηλό βιοτικό επίπεδο όπως είναι επι 15-20 χρόνια η ελληνική. Είναι όμως και εξ ίσου τραγικό να σχεδιάζονται επιπόλαια και χωρίς δικλείδες ασφαλείας , όνειρα και επιτεύγματα βασισμένα στο χαμηλότοκο τραπεζικό ρευστό, στην μεταχρονολογημένη επιταγή, στην υπερ-αυτοπεποίθηση των ικανοτήτων. Η θεωρία του δαρβινισμού στις επιχειρήσεις, δηλαδή της εξελικτικής ισχύος, δεν συνεπάγεται επιτυχία όλων όσων στηρίζονται σε δανεικές ή μη μετρήσιμες δυνάμεις…

Σ αυτή την χώρα, του υπερτροφικού και σπάταλου κράτους, πολλές σύγχρονες μικρές ή μεγάλες επιχειρήσεις, και πολλοί ιδιώτες κυρίως, ενώ αναθεματίζουν το σύστημα, το κράτος, την χώρα, πορεύονται με την φαντασιακή ελπίδα της διάσωσης, από αυτήν ακριβώς την πατερναλιστική ιδιότητα του κρατικού χεριού!

Γι αυτό αναρωτιέμαι : ποιος είναι ο Ανάργυρος των New York Times; Μήπως κάποιος που πήρε επιδοτήσεις και δεν τις αξιοποίησε ή κάποιος που ήθελε να κατακτήσει την μικρή ελληνική αγορά και υπερχρεώθηκε; Μήπως κάποιος που πλήρωνε κανονικά φόρους και εισφορές οπότε και εξανεμίστηκαν τα ούτως ή άλλως αναιμικά κέρδη του ή κάποιος που δεν πλήρωνε και τα μετέτρεψε σε προσωπική περιουσία που τελικά υποθηκεύτηκε στα πλοκάμια των τραπεζών;

Ελπίζω, ο συμπαθής συμπατριώτης μου, να είναι απλά ένας …τρελός άνθρωπος που αγαπάει την χώρα του και δεν ήθελε να αφήνει άνεργους και να πουλάει περιουσία, τιμώντας τον ιδρώτα των γονιών του, και παλεύοντας μέχρι τέλους να σχεδιάζει την επιβίωση του, έστω και με ρόλεξ στο χέρι (το δικαιούται αν δεν έκλεψε κανέναν).

Ελπίζω να είναι κάποιος που ίσως δεν υπολόγισε σωστά ότι την ίδια ώρα που δανειζόταν από τις τράπεζες αυτές δάνειζαν το Δημόσιο, ώστε αυτό να πληρώνει πλεονάζοντες άχρηστους στις εφορίες και στα Ταμεία ,να του γίνονται εφιάλτες στα όνειρα του!

Ηλίας Καραβόλιας

2011-05-20T20:43:00.000+03:00

Η Αθέατη πλευρά της κρίσης στην Ευρωζώνη
Μέρος Β’

Υπάρχει και συντηρείται, ένας μεγάλος μύθος: ότι στην ευρωζώνη, σχεδόν όλα τα κράτη γίνονται τροφή στα «λαίμαργα» σχέδια της ανταγωνιστικής Γερμανίας και ότι οι «σπάταλες» χώρες της «περιφέρειας» αντιστάθμισαν την χαμηλή καταναλωτική ζήτηση των Γερμανών. Οι ασυμμετρίες αυτές πρέπει να ερμηνευτούν διαφορετικά .Θα πρέπει να έχουμε κατά νου ότι ενώ η αύξηση των γερμανικών εξαγωγών την περίοδο από το 1999 μέχρι το 2009 ήταν ραγδαία (της τάξης του 89%), η συνεισφορά στην αύξηση αυτή των χωρών της «περιφέρειας» (Ελλάδα, Ιρλανδία, Πορτογαλία και Ισπανία) ήταν μόνο κατά 6,8%. Οι τέσσερες αυτές χώρες απορροφούσαν μόνο το 6,4% των γερμανικών εξαγωγών ! (βλ. εκθεση Deutsche Bank (2010-d))
Τα τελευταία 20 χρόνια η Γερμανία έχει στρατηγικά «προσανατολίσει» τις εξαγωγές της σε αγορές πέραν της ευρωζώνης ,οπότε και αποτελεί το ‘κόκκινο πανί’ της διότι εξάγει όλο και περισσότερο ενώ συμμετέχει όλο και λιγότερο στην ενδοκοινοτική κατανάλωση.Έτσι, καθώςδιαπλέκεται περισσότερο εμπορικά με τον υπόλοιπο κόσμο, έχει ανάγκη το ευρώ κυρίως διότι μέσα από αυτό επιτυγχάνει ανταγωνιστικά κέρδη έναντι άλλων νομισμάτων (κυρίως βεβαια αναδιαρθρώνοντας την εργασία της.)Το ίδιο ακριβώς σχέδιο προσπαθεί να υιοθετήσει για το σύνολο της ευρωζώνης: της σχεδόν βίαιης αναπροσαρμογής της εργασίας και άρα αναδιοργάνωσης της ανταγωνιστικότητας. Αν η Γερμανία σκεφτόταν απλώς πώς να «κλέψει τους γείτονές της»,οι δηλώσεις Μέρκελ για Έλληνες που κάνουν διακοπές και Γερμανούς που δουλεύουν μεχρι τα 70, δεν θα είχαν λογική !

Αλλά από τα πρόσφατα δεδομένα της Eurostat, δείχνει στην περίπτωση της Ελλάδας ένα μέγεθος που σκόπιμα αγνοούν πολλοί οικονομολόγοι: τη μονάδα μέτρησης της ανταγωνιστικότητας, την πραγματική αποτελεσματική συναλλαγματική ισοτιμία με βάση το κόστος εργασίας ανά μονάδα προϊόντος (ULC-based real effective exchange rate REER-ULC). Υπολογισμένη για τις 36 χώρες που συναπαρτίζουν το δείγμα της Eurostat, υποχώρησε για την Ελλάδα κατά 0,6% το 2006 για να …..αυξηθεί κατά 1,3% το 2007, 1,5% το 2008 και 3,9% το 2009. Στο σύνολο της ευρωζώνης των 16 χώρων η ίδια μεταβλητή υποχώρησε κατά 0,4% το 2006 και στη συνέχεια αυξήθηκε κατά 1,6%, 3,4% και 4,7%.(βλ. μελετη Alpha Bank, 2010).Αυτό σημαίνει-οσο και αν φαίνεται εξωπραγματικό- ότι η ανταγωνιστικότητα της ελληνικής οικονομίας τα τελευταία χρόνια βελτιώθηκε σε σχέση με το σύνολο των ευρωζώνης! Επιδεινώθηκε, όμως τόσο σε σχέση με τη Γερμανία όσο και σε σχέση με εξαγωγικές χώρες, τα εθνικά νομίσματα των οποίων υποτιμήθηκαν σε σχέση με το ευρώ. Η αλήθεια λοιπόν, είναι μεν ότι το πρόβλημα των ανισορροπιών της ευρωζώνης έχει σαν αιτία του την οργάνωση της ανταγωνιστικότητας – με τις χώρες της «περιφέρειας» υποτίθεται να εκμεταλλεύονται από τις ανταγωνιστικές χώρες του «κέντρου» και η ευρωζώνη να φαίνεται να έχει μετατραπεί σε μία επικράτεια εκμετάλλευσης των χωρών της «περιφέρειας» από την εργατική «ατμομηχανή» του «κέντρου» . Και όμως, πάλι οι αριθμοί μιλούν από μόνοι τους :από το 1996-2008 η Ελλάδα σημείωσε υψηλή πραγματική αύξηση του ΑΕΠ κατά 61,0%, η Ισπανία κατά 56,0% και η Ιρλανδία κατά 124,1% σε αντίθεση με τις περισσότερο αναπτυγμένες ευρωπαϊκές χώρες. Το αντίστοιχο ποσοστό για την Γερμανία ήταν 19,5%, για την Ιταλία 17,8% και για την Γαλλία 30,8% !
Δεν προσπαθούμε να αρνηθούμε το σωστό ζητούμενο : ότι πρέπει εμείς οι Νότιοι να δουλεύουμε περισσότερο, να παράγουμε και να γίνουμε ανταγωνιστικοί σε σχέση με τους Βόρειους και ειδικά τους Γερμανούς. Αλλά ας δούμε μια μεγάλη αλήθεια : το «κόστος» συμμετοχής στο ευρώ για τις δικές μας οικονομίες, αντισταθμίστηκε σε κάποιο βαθμό τόσο από τη διόγκωση της εγχώριας τραπεζικής μόχλευσης (εξαιτίας κυρίως της συμμετοχής στα χαμηλά επιτόκια της ΕΚΤ) όσο και από την εισροή κεφαλαίων .Τι σηματοδότησε αυτό πρακτικά ; Ότι σχεδόν το 20-25% του συνολικού δανεισμού της ελληνικής, της ισπανικής και της πορτογαλικής οικονομίας από ξένες τράπεζες προέρχεται μόνο από τις τράπεζες της Γερμανίας και ανέρχονται σχεδόν στο 20% του ΑΕΠ των χωρών αυτών. (βλ.http://www.bis.org/ statistics/bankstats.htm.
Αποτέλεσμα ;το συνολικό χρέος του ιδιωτικού τομέα στην Πορτογαλία έφτασε το 2008 στο 239% του ΑΕΠ(!) δηλαδή 29 μονάδες περισσότερο από ό,τι στη γειτονική Ισπανία και 116 μονάδες από την Ελλάδα (τα αντίστοιχα επίπεδα για Γαλλία και Γερμανία είναι 130% και 140%). Ας μην γελιόμαστε: βασική αιτία της εκτόξευσης του χρέους για τις χώρες της «περιφέρειας» ήταν η συμμετοχή τους στο νόμισμα του ευρώ και τα εξαιρετικά χαμηλά πραγματικά επιτόκια που προέκυψαν από τη συμμετοχή αυτή (σε συνδυασμό με τα πλεονάσματα στις χρηματοπιστωτικές συναλλαγές).
Ένα διογκωμένο και αλληλοσυνδεδεμένο τραπεζικό σύστημα, με ευνοημένους τους παίχτες της Γερμανίας και της Γαλλίας, το οποίο αποτελεί βασική παράμετρο στους επιμέρους πολιτικούς σχεδιασμούς των κρατών τους, οδηγεί σε μη ομοιόμορφες κατανομές ενδο-κοινοτικού δανεισμού ,που αφορούν και το κρατικό χρέος. Εδώ όμως βρίσκεται το σημείο-κλειδί : για την διαχείριση του ύψος του δημόσιου χρέους ή των ελλειμμάτων , επόπτης είναι το μεγάλο μάτι των αγορών, ο τρόπος «παρακολούθησής» του από τις χρηματαγορές. – ή εναλλακτικά, το πλαίσιο τιμολόγησης του «κινδύνου». Η τραπεζική αγορά στην ευρωζώνη απέτυχε να προσαρμοστεί μετά την κρίση στις ΗΠΑ από την κατάρρευση της Lehman, στην φάση της ανα-τιμολόγησης του κινδύνου, δηλαδή σε ένα νέο καθεστώς τιμολόγησης των χρηματοπιστωτικών τίτλων . Η πολιτική ηγεσία της ευρωζώνης, άφησε τις οικονομίες χωρίς μεσοπρόθεσμο ηγεμονικό σχέδιο σε παγκόσμιο επίπεδο και η στρατηγική του ευρώ βρέθηκε εκτεθειμένη στην κατάρρευση των διεθνών χρηματαγορών. Αυτός ακριβώς ο συνδυασμός , έκανε τις αρχικές φοβίες των σχεδιαστών του ευρώ , σχεδόν να βγούν σε κάποιο βαθμό αληθινές. Και όταν οι επενδυτές ομολόγων αναπροσάρμοσαν απότομα τις εκτιμήσεις τους αναφορικά με τα κρατικά χρέη (ανατιμολογώντας τις τιμές των ομολόγων σε ένα διεθνές περιβάλλον χρηματοπιστωτικής στενότητας) οι υπερχρεωμένες οικονομίες απέκτησαν ένα πρόβλημα το οποίο δεν φαινόταν σημαντικό στο πρόσφατο παρελθόν (η περίπτωση της Ελλάδας είναι το… πλέον χαρακτηριστικό παράδεγμα).
Στην πρώτη δεκαετία του ευρώ , με τις ανισορροπίες στα ισοζύγια των τρεχουσών συναλλαγών,ορισμένες χώρες εμφάνισαν πλεονάσματα ενώ άλλες απαρεγκλίτως παρουσίασαν ελλείμματα. Η αιτία όμως ανάμεσα σε αυτά τα δύο εμπειρικά «ευρήματα» μπορεί να μην είναι εκείνη που συχνά υποστηρίζεται με πρόχειρο τρόπο στις σχετικές συζητήσεις. Μπορεί, δηλαδή, το έλλειμμα στις τρέχουσες συναλλαγές να μην είναι απλά το άμεσο αποτέλεσμα ενός ανάλογου «ελλείμματος» στην ανταγωνιστικότητα. Αντίθετα, είναι πολύ πιθανό να είναι και τα δύο αποτελέσματα μιας άλλης βαθύτερης διπλής αιτίας: τόσο των σημαντικών διαφορών στα επίπεδα οικονομικής μεγέθυνσης σε κάθε χώρα ,όσο και του συγκεκριμένου τρόπου «συμβίωσης» στο εσωτερικό του ευρώ. Και όπως μας δείχνουν οι ροές πιστωτικών κεφαλαίων,για να κατανοήσουμε το πρόβλημα του ευρώ θα πρέπει να δούμε τις ανισορροπίες στο εσωτερικό της Ε.Ε κυρίως ως επίμονες ανισορροπίες στα ισοζύγια των χρηματοπιστωτικών συναλλαγών.
Καθώς λοιπόν οι οικονομίες της «περιφέρειας», κυρίως η δική μας, βυθίζονται στην ύφεση και αναγκάζονται να λαμβάνουν συνέχεια μέτρα λιτότητας υπο την δαμόκλειο σπάθη των Μνημονίων δανεισμού και του ΔΝΤ, φαίνεται να επανέρχεται στο προσκήνιο ο φόβος του οικονομολόγου Fisher,από το 1933. Σύμφωνα με τον τελευταίο, όταν μία οικονομία βυθίζεται στην ύφεση χωρίς να υπάρχει δυνατότητα εφαρμογής αντικυκλικής πολιτικής από το κράτος, τότε μπορεί η μείωση του χρέους (απο-μόχλευση) να μην είναι τόσο σημαντική όσο η μείωση των εισοδημάτων ιδιωτών και κράτους,(δυσκολεύοντας ακόμη περισσότερο την αποπληρωμή του. Το γεγονός αυτό θα οξύνει την ύφεση αντί να τη «θεραπεύσει» ,μεταφέροντας ακόμα περισσότερες πιέσεις στο τραπεζικό σύστημα, που δεν θα μπορεί να ξαναπιστώσει τις οικονομίες.
Η βασική αντίφαση της ευρωζώνης είναι ότι παρότι έχει σε σημαντικό βαθμό διαμορφωθεί μία κοινή τραπεζική αγορά, τα κρατικά χρέη παραμένουν εθνικά.Με αυτές τις συνθήκες ,οι ανίσχυρες παραγωγικά χώρες, όπως η Ελλάδα θα παλεύει με το φάντασμα της χρεοκοπίας για πολύ καιρό. Ακόμα και στο εσωτερικό των μηχανισμών «στήριξης» είναι αδύνατο να μετατραπούν τα σημαντικά πρωτογενή ελλείμματα σε πλεονάσματα και όλα αυτά εν μέσω ραγδαίας ύφεσης. Πάντως, σε μία πρόσφατη έκθεσή της, η Moody’s Investors Service( δεν παρέχει μόνο..υποβαθμίσεις!) υποστήριξε ότι οι ευρωπαϊκές τράπεζες είναι σε θέση να «αντέξουν» απώλειες στο δημόσιο και ιδιωτικό χρέος που κατέχουν στις οικονομίες της Ελλάδας, της Πορτογαλίας, της Ισπανίας και της Ιρλανδίας (χωρίς να χρειαστεί να αντλήσουν επιπρόσθετα κεφάλαια

Ηλίας Καραβόλιας-Η αθέατη πλευρά της κρίσης στην Ευρωζώνη

2011-05-18T23:48:00.001+03:00

(Μέρος Α’)

Πολλά χρόνια τώρα διεξάγεται ένας αφανής παγκόσμιος “εμπορικός” πόλεμος που αφορά την κατάκτηση ή την “διατήρηση” αγορών· Αυτός ο πόλεμος διεξάγεται καθολικά και συντεταγμένα, όχι δηλαδή μεταξύ μόνο εταιρικών συμφερόντων, αλλά και μεταξύ κρατών και –σε πολλές περιπτώσει- κρατικών συμμαχίων. Τα κυριότερο όπλο που χρησιμοποιούν οι αντιμαχόμενοι ,έχουμε ξανατονίσει ότι είναι η ανταγωνιστική υποτίμηση των νομισμάτων.
Στο βαθμό που η κρατικοποίηση των χρεών (ξεκίνησε το 2008 απ’ τις ΗΠΑ και το 2009 υιοθετήθηκε και από την Μ.Βρεταννία) δεν θα μπορούσε παρά να βρεί αντανάκλαση στην ισοτιμία των αντίστοιχων νομισμάτων, το ευρώ βρέθηκε σε μία “τεχνικά” αλλά και γεωπολιτικά δύσκολη θέση. Kινδύνευε να ανατιμηθεί τόσο πολύ έναντι των διεθνών “εμπορικών” ανταγωνιστών του (δολάριο, γουάν, γιέν) ώστε να φρενάρει απελπιστικά τις ευρωπαϊκές εξαγωγές και άρα να οδηγήσει στην απώλεια υπολογίσιμων τμημάτων της παγκόσμιας αγοράς για τα ευρωπαικά οικονομικά συμφέροντα( κυρίως για βιομηχανίες και τράπεζες)

Aν το ευρώ στηριζόταν σε μια ενιαία “δημοσιοοικονομική” διοίκηση, με ένα και μόνο οικονομικό κέντρο αποφάσεων, τότε όλα τα χρέη των κρατών μελών της ευρωζώνης θα αθροίζονταν (λογιστικά και νομικά) σ’ ένα μονάχα “χρέος” ( (δημόσιο ευρωπαικό χρέος, ας το ονομάσουμε..). Θα υπήρχε ένας μονάχα προϋπολογισμός, ο ευρωπαϊκός. Aλλά θα υπήρχε και ένα ενιαίο φορολογικό σύστημα. Αυτά τα “ευρωπαϊκά” μεγέθη θα διαγκωνίζονταν στην παγκόσμια σκηνή της οικονομίας, με τα “αμερικανικά”, τα “ιαπωνικά” ή τα “κινέζικα” με όμοιους ενδεχομένους τρόπους και μηχανισμούς. H υποτίμηση ή ανατίμηση του ευρώ έναντι των ανταγωνιστικών του νομισμάτων και κατά συνεπεια οι ροές εμπορευμάτων από και προς την Ευρωζώνη, θα ήταν δουλειά της ΕΚΤ και μιας ενιαίας κεντρικής διοίκησης ( “ευρωπαϊκής ομοσπονδιακής κυβέρνησης”,πχ…) Όμως αυτά δεν γίνονται, δεν θα γίνουν,και όποιοι τα προσδοκούσαν κάποτε , θεωρούνται πλέον ουτοπιστές του φεντεραλισμού στην πολιτική και στην οικονομία….
Τι απέμενε λοιπόν ως εναλλακτική στρατηγική στους ευρωπαίους ρυθμιστές της κυκλοφορίας του ευρώ; Μα φυσικά να φανεί η δημοσιονομική αδυναμία κάποιων απέιθαρχων μελών, να προβάλλεται και να διογκώνεται το επιμέρους χρέος των ανίσχυρων μελών/κρατών και η σωτήρια επέμβαση , η δήθεν ομοσπονδιακή, να έχει και χαρακτήρα παγκόσμιας προσπάθειας( βλ. ΔΝΤ στον μηχανισμό στήριξης )
Aν για κάποιους δεν έγινε ακόμη κατανοητό, σχετικά με την ιδιαιτερότητα του ευρώ και της Ε.Ε. έτσι όπως αναδεικνύεται απ’ την παρούσα φάση της κρίσης, ας δούμε δύο παραμέτρους πολύ κρίσιμες. Πρώτο,να εξετάσουμε την στάση του ισχυρότερου κράτους μέσα στο ευρώ, του γερμανικού. Kαι δεύτερο, την στάση του πλέον αδύναμου κράτους εντός του ευρώ, δηλαδή την δική μας.
Ήδη απ’ το 2002, χρονιά ευρείας κυκλοφορίας του κοινού νομίσματος, ένα θέμα “συζήτησης” εντός και εκτός Γερμανίας ήταν τί θα κάνει το Bερολίνο στις ευρωπαϊκές σχέσεις του, σε περίπτωση συστημικής κρίσης.: Θα επιβάλλει το ηγεμονικό του μεγαλείο στην ευρώπη ο Γερμανικός βιομηχανικός/τραπεζικός κλάδος ή θα αποκοπεί ως προς πιθανά προβληματικά κράτη/μέλη, αφήνοντας το κοινό νόμισμα στην “τύχη” του; Aυτά εξεταζότανε σε γερμανικά ινστιτούτα πολύ πριν τεθεί ζήτημα ελληνικού χρέους ή/και παγκόσμιας πιστωτικής κρίσης.
Kατ’ αρχήν το “κοινό ευρωπαϊκό νόμισμα” δεν ήταν γερμανική επιθυμία· ήταν γαλλική απαίτηση μετά την γερμανική ενοποίηση. Mε άλλα λόγια η καταγωγή του ευρώ είναι πολιτική (καλυτερα ταιριάζει ο όρος ‘’γεωπολιτική’’ )Φυσικά οι “αυστηροί όροι” για την συμμετοχή των κρατών στην ευρωζώνη έχουν μεγάλη δόση γερμανικής πειθαρχίας και επιβολής.

Οι Γερμανοί, και ειδικά η Μερκελ, ξέρουν ότι ήταν -και είναι- εξαιρετικά απίθανο τα υπόλοιπα ευρωπαϊκά κράτη/μέλη να τους παρέδιδαν πλήρως τα κλειδιά των οικονομικών τους .Έτσι, ενώ η παρούσα φάση της κρίσης υποδεικνύει μια ομοσπονδιακή λύση , που είναι η πλήρης πολιτική ένωση και ομογενοποίηση των ευρωπαϊκών κρατών υπό την ηγεμονία τους, αυτή η “λύση” είναι τεχνικά αδύνατη και πρακτικά περιττή! Το δανεικό χρήμα υποστήριξης και διάσωσης, μέσω Μηχανισμού Στήριξης, από τους Γερμανούς προς τους απέιθαρχους Έλληνες, Πορτογάλους, Ιρλανδούς, κάνει το ευρώ-και τώρα και στο ορατό μέλλον - πιο βολικό για το Bερολίνο, απ’ ότι μια επιστροφή στο μάρκο.Απλά, τα πράγματα είναι πολύ τώρα για την Γερμανία που πρέπει να “συντηρεί” την αξία του ευρώ ,τοποθετώντας ένα ανώτατο όριο στις ισοτιμίες του με άλλα ανταγωνιστικά νομίσματα, κι αυτό να το κάνει, ενισχύοντας τα προβληματικά άλλα κράτη μέλη, τα οποία εν τω μεταξύ έχει δανείσει έμμεσα, χωρίς ωστόσο να “δένει” τα πολιτικά του ανταλλάγματα.

Το ερώτημα είναι πόσο μπορούν να αντέξουν οι Γερμανοί (προσοχή: οι ΄΄Γερμανοί΄΄ ,όχι μονο η Μέρκελ….) τέτοιου είδους στρατηγικές ισορροπίες σ’ αυτήν την ευαίσθητη εποχή, όπου διακυβεύεται η ανακατανομή του ευρωπαικού παραγόμενου πλούτου και τα μερίδια των αγορών για τράπεζες ,βιομηχανίες και πολυεθνικές. Kαι πόσο μπορεί να πληρώνει ο γερμανικός πλεονασματικός προυπολογισμός, τους ανίσχυρους εταίρους του ευρώ…

H δική μας κυβέρνηση έδειξε, απέναντι στον εντός Ε.Ε πιθανότερο “σωτήρα” των κρατικών οικονομικών της ,ένα είδος ψευδεπίγραφου πολιτικού κυνισμού, που δεν το συναντάει κανείς σε κράτη που πραγματικά πνίγονται απ’ τα χρέη ή δεν έχουν άλλες ισχυρές συμμαχίες(ΗΠΑ-Ρωσία). Εκτός και αν έχουν ,και εμείς δεν τις βλέπουμε…

To μεγάλο παιχνίδι με τα Ελληνικά Ομόλογα.

2011-05-10T11:16:00.001+03:00

Ηλίας Καραβόλιας 10 /4/2011

Η κυβέρνηση εντελώς αμήχανα και ερασιτεχνικά, επιδίδεται σε ένα κυνήγι μαγισσών μηνύοντας πότε την Citigroup για το email προ εβδομάδων και τωρα το Spiegel για τα δημοσιεύματα περί επιστροφής στην δραχμή και αναδιάρθρωσης. Οι χειρισμοί είναι αστείοι έως αφελείς και φυσικά αποδεικνύουν την ασχετοσύνη των διαχειριστών του χρέους μας.
Ενώ το πρόγραμμα των αποκρατικοποιήσεων( ή της… αξιοποίησης δημόσιας περιουσίας ) δεν προχωράει και οι Άραβες μεσσίες μετά τον Αστακό κουνάνε μαντήλι και στο Ελληνικό ,όπως πολλοί ανέμεναν άλλωστε, στην κυβέρνηση και ειδικά στο Οικονομικών , δεν κάνουν απολύτως τίποτα ώστε να αποτρέψουν το παιχνίδι που επί δύο μήνες φανερά παίζεται με τις ανοιχτές πωλήσεις ελληνικών ομολόγων ! Οσοι γνωρίζουν και παρακολουθούν ενίοτε την εν λόγω αγορά, δεν χρειάζονται πολλές αναλύσεις για να το καταλάβουν…
Μια από τις συνήθεις μεθόδους , με βάση τα στοιχεία του Bloomberg και του Reuters εδώ και 3 μήνες είναι η περίφημη «ανοιχτή πώληση» (short selling).Πρόκειται για την γνωστή τακτική να στοιχηματίζεις ενάντια σε ένα περιουσιακό στοιχείο με δανεικά χρήματα,χωρίς να το κατέχεις, με την προσδο¬κία να κερδίσεις όταν η αξία του αρχίζει να γίνεται καθοδική . Ένας επενδυτης μπορεί έτσι να «πουλήσει ανοιχτά» ,με το να δανειστεί το ελληνικό ομόλογο π.χ , στην τρέχουσα τιμή του, με την προσδοκία να το πουλήσει αρ¬γότερα σε χαμηλότερη τιμή και να καρπωθεί τη διαφορά. Το παράδειγμα είναι φανταστικό, αλλά όσους γνωρίζουν την ιδιότητα μας, κατανοούν ότι είναι ελαφρώς τροποποιημένο από την πραγματικότητα για ευνόητους λόγους…
Την 1η Φεβρουαρίου 2011 η προσδοκία του εν λόγω επενδυτή ηταν ότι τα ελληνι¬κά διετή ομόλογα θα έχουν καθοδική αξία τους αμέσως επόμενους 6μήνες. Τι έκανε λοιπόν ο εν λόγω θεσμικός ; Πήγε σε μια επενδυτική τράπεζα (να μην λέμε ονόματα…) και δανείστηκε για έξι μήνες, στην ονομαστική τους αξία, 100 εκατ. ευρώ από το διετές ομόλογο του 2013 της ελληνικής κυβέρνη¬σης, Εκείνη τη στιγμή πωλεί¬ται στη δευτερογενή αγορά στα 0,81 ευρώ. Για το δάνειο συμφωνεί να πληρώνει στην τράπεζα το αντίστοιχο επιτό¬κιο που προσδοκά να εισπράξει από το ομόλογο - αν το επιτόκιο είναι γύ¬ρω στα 6 % ετησίως, τότε για την περί¬οδο του δανείου αντιστοιχεί περίπου στο 3 % ή 3.000.000 ευρώ.
Επόμενη κίνηση ήταν να πουλήσει το ομόλογο στην αγορά για 0,81 ευρώ και έτσι πηρε 81 εκατ. ευρώ (0,81 ευρώ x 100 εκατ. ευρώ σε ονομαστική τιμή). Αν η πρόβλεψή του επαληθευτεί , στο κλεισιμο της θέσης του ( 30 Ιουλίου 2011 ) , ας υποθέσουμε ότι η ονομαστική τιμή του διετούς ομολόγου χάνει γύρω στο 30 % της ονομαστικής αξίας του. Τότε αναγκαστικά κλείνει θέση και αγοράζει ξανά το ομόλογο σε τι¬μή 0,69 ευρώ ,πληρώνει δηλαδή 69 εκατ. ευρώ. Επιστρέφει το ομόλογο που είχε δανειστεί από την τράπεζα και της καταβάλλει τον τόκο 3 εκατομμ. ευρώ.
Αν χαθήκατε, ακούστε απλά αυτό :το κέρδος του επειδή πόνταρε σωστά είναι (81εκατ. -69 εκατ) .= 12 εκατομ - 3 εκατομ. τόκους που πληρώνει . Δηλαδή πόνταρε σωστά και κέρδισς 9 εκατομμύρια ευρώ , σε έξι μήνες , δηλαδή 9 % στο αρχικό του κεφάλαιο (100 εκατομ.) χωρίς φυσικά να του μείνει στο χέρι το επισφαλές ελληνικό κρατικό ομόλογο….

Όπως μπορεί να καταλάβει ο καθένας, οι δανειστές αυτών των θεσμικών ( επενδυτικές τράπεζες ) είναι οι μόνες που δεν ….χάνουν διότι με αυτό τον τρόπο οι μεγάλες αυτές τρά¬πεζες, που κατέχουν τον κύριο όγκο των ελληνικών ομολόγων, μέσω αυτής της πρακτικής δανεισμού πετυχαίνουν να μην τους μένουν τα ομόλογα σαν…. σκελετοί στην ντουλάπα . Διότι εδώ είναι και το κομβικό σημείο της ωφέλιμης αυτής μεθόδου για τους συμμετέχοντες : πώς οι μεγάλοι κάτοχοι ομολόγων ,αντί να βλέπουν καθημερινά μειώσεις αξιών στα χαρτοφυλάκια τους ,από τα σκάρτα ελληνικά ομόλογα, βγάζουν προμήθειες γυρίζοντας αυτά τα ομόλογα στους περίφημους σορτάκηδες ( αυτοί που πωλούν ανοιχτά ποντάροντας προς τα κάτω). Τα στοιχεία από τις κινήσεις στους όγκους και στις τιμές των ομολόγων είναι δυστυχώς αδιάσειστα . Όποιος ενδιαφέρεται ας συγκρίνει ανοιχτές θέσεις φετινής περιόδου προθεσμιακών τιμών με τις αντίστοιχες διακυμάνσεις της περίφημης καμπύλης των αποδόσεων .Οι αριθμοί και τα γραφήματα : κάποιοι ρίχνουν τις τιμές διότι κλείνουν θέσεις! Φανταστείτε, όμως, ότι στην προ¬σπάθεια τους αυτή, μερικοί να έχουν τις απαραίτητες διασυνδέσεις με τους κρατικούς υπεύθυνους ώστε να εξασφα¬λίσουν δηλώσεις και κινήσεις που θα πυροδοτήσουν ένα σπιράλ καθόδου των τιμών για τους συγκεκριμένους τίτλους.....
Και επειδή πολλοί θα βιαστούν να φωνάξουν ότι στις αγορές όταν ένας κερδίζει κάποιος άλλος χάνει, δεν έχουμε παρά να αναρωτηθούμε μήπως αυτοί που αγοράζουν τα ομόλογα αυτών που σορτάρουν , είναι στην πλειοψηφία τους ο εξής ένας : ο περίφημος ΟΔΔΗΧ εξ ονόματος του περίφημου σωτήριου προγράμματος επαναγοράς, που άτυπα ξεκίνησε ! (βλ. δηλώσεις Π. Χριστοδούλου: Ο ΟΔΔΗΧ έχει επαναγοράσει 2,5 δισ. ελληνικά ομόλογα www.bankingnews.gr 27/04/11 - 18:50 )
Ενώ τρία χρόνια τώρα στις ΗΠΑ , ψάχνονται πώς θα στήσουν την περίφημη Bad Bank( αυτήν που θα συγκεντρώσει τα σκάρτα και τοξικά ομόλογα των υπολοίπων ) στην Ελλάδα βρήκαμε την λύση !
Μετατρέπουμε τον ΟΔΔΗΧ σε κρατική επενδυτική τράπεζα, με επίσημη άδεια από τη Βουλή για να κρατήσει ψηλά την σημαία στη χρηματαγορά ή και στην αγορά παραγώγων, αλλά και να αναθέτει κατά το δοκούν, χωρίς διαγωνισμό, συμβουλευτικές συμβάσεις σε τράπεζες !
Πιστεύουν άραγε στην κυβέρνηση και στο υπουργείο Οικονομικών ότι ο ΟΔΔΗΧ έχει τη δύναμη πχ. να στηρίξει με αγορές την τιμή ενός ομολόγου που δέχεται επίθεση, αντιμετωπίζοντας διαχειριστές με πολύ μεγαλύτερη ρευστότητα και διεισδυτικότητα στις αγορές;
Άραγε τι θα συμβεί σε περίπτωση που ο ΟΔΔΗΧ αγοράσει ένα ομόλογο για να στηρίξει την τιμή του, αλλά η τιμή του κατρακυλήσει λόγω μιας επίθεσης από μαζικές ανοιχτές πωλήσεις;

Oι ικανότητες του διοικητή του ΟΔΔΗΧ( κος Π. Χριστοδούλου) σαφώς και δεν αμφισβητούνται ,ειδικά όταν πρόκειται για πρώην στέλεχος της Goldman Sachs...

''Δομημένες’ επινοήσεις ,αδιαφανή κριτήρια επιλογής του αντισυμβαλλόμενου κάθε φορά και φυσικά κίνδυνος ζημίας, που ως συνήθως πληρώνεται από τον Έλληνα φορολογούμενο: αυτά εξετάζονται και ελέγχονται….

Μια άλλη εκδοχή της Κρίσης…

2011-04-14T17:38:00.001+03:00

14/3/2011

Ηλίας Καραβόλιας

Το σύμπτωμα της καταρρέουσας οικονομίας ,δεν είναι τίποτα άλλο,παρά το σύμπτωμα της νευρωτικής συλλογικής μας ταυτότητας.
Η ελληνική οικονομία, δεν πέρασε ποτέ απο το βρεφικό σταδιο του… Καθρέφτη, ωστε να τρομάξει μπροστα στον μεγάλο Άλλο (Παγκοσμιοποίηση) όπως μας διδάσκει η Κοινωνική Ψυχολογία ( όσοι διαβάζουν αναγκαστικά αυτές τις εποχές Freud-Lacan, καταλαβαίνουν)

Ας το ομολογήσουμε :δεν έχει η νεοελληνική ιδιοσυγκρασία καμία σχέση με την κοινή προσπάθεια αλλά μόνο με την εξατομικευμένη-οχι ατομική-επιχειρηματικότητα Αλλά ‘ελεύθερη αγορά’ δεν είναι αυτό το νοσηρό φαινόμενο της μανιακής ιδρυσης επιχειρήσεων απο όλους για όλα
Η ελληνική οικονομία δεν είναι ο μεγάλος ασθενής: είναι το φυσιολογικό σύμπτωμα της νευρωτικής νεοελληνικής κοινωνίας. Η υψηλή διαφθορά, η χαμηλή ανταγωνιστικότητα ,το ΑΕΠ, η ανάπτυξη, αποτελούν τα τελευταία ζητουμενα στο μυαλό όλων.Η χώρα δεν είναι αυτό που μας δείχνουν τα ΜΜΕ: η Ελλάδα , πάσχει απο νεύρωση επιτυχίας και σχεδόν όλοι, ζουν για να συμμετέχουν στο σύμπτωμα!
Στις 8 κάθε βράδυ, θα ξανακαθήσουμε κάπως ψευδαισθητικά πάλι, στο ντιβάνι της μεταβίβασης : οι ισχυροι νευρωτικοί της εξουσίας θα μας φλομώσουν με τα συμπτώματα της μαζικής προσπάθειας...

Μεταξύ μας τώρα : η χώρα δεν είναι ''θησαυρός'' για ξένα συμφέροντα και γι αυτό δεν θα απαξιωθεί ( ωστε να την κατέχουν φθηνά.) Ούτε είμαστε τόσο πολύ στοχοποιημένοι σαν λαος απο διεθνή γεωπολιτικά συμφέροντα ( ανθελληνισμό στην ....φαντασία μας έχουμε! ) Ουδείς ασχολειται σοβαρά μαζί μας. Γι αυτο και δεν θα μας βουλιάξουν στον πάτο αλλά θα μας αφησουν στη τυχη μας.Μπηκαμε με ακομψο τρόπο στον καπιταλισμό( σοβιετικές λογικές και .....αριστεροπλουτισμός ηταν τα κυρίαρχα που καλιέργησε ο Ανδρέας Παπανδρεόυ ) και οι συνέπειες της εφαρμογής κλειστο- φιλελεύθερου μοντέλου οικονομίας, φαίνονται σήμερα .
Και αν τύχει και μας ξανα-υποτιμήσουν, ξέρουμε όλοι τι θα πούμε: ότι η διεθνής των κερδοσκόπων έδρασε και πάλι ωστε να μειωθεί η φερεγγυότητα του ελληνικού δημοσίου και να πέσει κατηγορία ο δείκτης βιωσιμότητας του εθνικού μας προιόντος ! (αυτό παράγουμε:δημόσιο χρέος)!

Είναι όμως αλήθεια ότι στην καρδιά του αδυσώπητου trading oμολόγων/χρέους, εμφανίζεται πάντα και μια απόφαση των ''δικαστών'' του αγορών, που για δεκαετίες έθρεφαν δικτατορίες σε φτωχές κοινωνίες και πλέον τώρα θρέφουν με κέρδη και ...ποντάκια στα spreads ,τους κατόχους και τους dealers της νέας μεγάλης μπίζνας: των δημοσίων χρεών .
Εμείς όμως, ζούμε εδώ και 1,5 χρόνο - ίσως και παραπάνω- σε μια κατάσταση όπου απειλείται με πτώχευση μια χώρα χωρίς ωράριο , της μποτιλιαρισμένης μόνιμα παραλιακής οδού σε κάθε μικρή Αθήνα που φτιάχτηκε μεταπολιτευτικά, κα των γεμάτων καφέ και των ξενυχτάδικων…

Τι τους λέμε όλους που θέλουν να μας βάλουν σε καλούπι ;

΄΄Δεν πτοούμαστε κύριοι! Πτωχεύστε μας! Κανείς στον κόσμο σαν εμάς δεν ξέρει οτι η ...φτώχεια θέλει καλοπέραση!

Εμείς, ακόμη και αν μάς στείλετε σε ΒΒΒ-- και κάτω απο το μηδέν δηλαδή- πάλι πρώτο τραπέζι θα καθήσουμε, σχεδόν όλοι!
Αν τα ταμεία του κράτους κηρύξουν στάση πληρωμών, το δικό μας το πορτοφόλι θα τα βγάλει πέρα, αξιότιμοι κύριοι ελεγκτές!

Δεν μας πιανει το auditing (έλεγχος ) που κάνετε κύριοι της τρόικα , ούτε και η κοστολόγησης σας στην ακίνητη περιουσία ,μας φοβίζει!
Ξορκίζουμε τον θάνατο με δικό μας benchmarking, με δικό μας Ατομικό Χρεός, άσχετο απο το δημοσιονομικό των ανίκανων πολιτικών μας!

Θα ζήσουμε υποβαθμισμένοι, αλλά πάντα θα διασκεδάζουμε αγαπητοί κύριοι της Fitch , της Μοody’s ,της S&P! To ξένο και δανεικό χρήμα δεν μας ενδιαφέρει! Ζούμε αλληλοεξαπατώμενοι, είμαστε η κοινωνία της σιωπηρής συνωμοσίας, που δανειζόμαστε απο το δικό μας μέλλον, οχι το δικό σας!

Την δική μας λογική δεν θα την υποβαθμίσετε ποτέ!΄΄
( γιατί το απέραντο φρενοκομείο μας ,δεν πεθαίνει ποτέ... )

Οι ' Αγορές ' έχουν όνομα και διεύθυνση ...

2011-04-04T11:37:00.000+03:00

Ηλίας Καραβόλιας

Είναι αλήθεια πως το ʽκούρεμαʼ του χρέους γίνεται πλέον πολιτικά και οικονομικά αποδεκτό ως πιθανότητα από την Ε.Ε. με τον Μόνιμο Μηχανισμό Στήριξης που ετοιμάζεται να λειτουργήσει από το 2013. Αλλά κρύβεται απο όλους μια μεγάλη αλήθεια:ως κίνδυνος για τους ιδιώτες επενδυτές θα ισχύει μόνον για τις νέες εκδόσεις κρατικών ομολόγων, στην πρωτογενή αγορά των οποίων θα μπορεί να συμμετέχει και ο Μηχανισμός.

Να διευκρινιστεί κατ αρχήν οτι άλλο ο μόνιμος μηχανισμός σταθερότητας (European Stability Mechanism) απο τον σημερινό προσωρινό (European Financial Stability Mechanism) και άλλο ο μή θεσμικός αλλά πολύ ουσιαστικός μηχανισμός δημοσιονομικής επιτήρησης, που θα πετύχει την αποφυγή δημιουργίας δημοσιονομικών ελλειμμάτων στο μέλλον και θα ολοκληρωθεί τον Ιούνιο.

Η Ε.Ε είναι αληθεια οτι ναι μεν δηλωνει παρούσα αλλα με έναν μηχανισμό διαμεσολάβησης ανάμεσα στις χρεωμένες χώρες (που δεν μπορούν να δανειστούν από τις αγορές) και τις ίδιες τις αγορές ! (θα δανείζεται από τις αγορές όσα χρήματα χρειάζεται με όρους πιστοληπτικής αξιοπιστίας ΑΑΑ (λόγω των εγγυήσεων) και στη συνέχεια θα δανείζει τις χώρες με λίγο υψηλότερο επιτόκιο.

Πραγματικό χρήμα θα συνεισφέρουν οι 27 χώρες - μέλη μόλις 80 δισ. - και αυτά σταδιακά, εντός πενταετίας. Τα 620 δισ. θα είναι εγγυήσεις ! Ας μην ονειρευόμαστε ρευστότητα λοιπόν ,αντιθέτως να προετοιμαζόμαστε για πρόωρη εξάλειψη της επιτυχίας εξοικονόμησης 6 δις για την Ελλάδα, απο μείωση του επιτοκίου, καθώς αυτή θα υπερκαλυφθεί από την αύξηση του βασικού επιτοκίου της ΕΚΤ και των επιτοκίων της αγοράς που φέρνει η νέα διεθνής κρίση ρευστότητας και αφερεγγυότητας.

Οπως δείχνει τελευταία μελέτη των Reinhart & Rogoff (“A decade of debt”, April 2011), έχουμε εισέλθει σε μια δεκαετία όπου το ύψος των χρεών -δημοσίων και ιδιωτικών- παγκοσμίως ξεπερνά κάθε άλλη ιστορική περίοδο και δεν επιτρέπει καμία αισιοδοξία για επιστροφή σε ταχείς ρυθμούς ανάπτυξης, ικανούς να δικαιολογήσουν μαζικές επενδύσεις και ομαλή αποπληρωμή και μείωση των χρεών.

Κάποιοι επιμένουν να μην κατανοούν το πόσο έντονα άλλαξε ο κόσμος τις τελευταίες εδομάδες με την γεωπολιτική κρίση που ξεκινά από τη Β. Αφρική και φθάνει στην Ιαπωνία ( ακόμα και οι αποφάσεις της Συνόδου Κορυφής της Ε.Ε. 24-25 Μαρτίου,θα βρίσκονται -για άλλη μία φορά- πίσω από τις εξελίξεις. Κάτι που έγινε πλέον κανόνας τον οποίο αντιλαμβάνονται οι αγορές και αντιδρούν αναλόγως αυξάνοντας επιτόκια και σπρεντ για τις προβληματικές οικονομίες..)

Αλλού όμως είναι το μεγάλο πρόβλημα στην παγκόσμια ισορροπία του ατέρμονου χρεόυς: οι αραβικές χώρες του Κόλπου και η Ιαπωνία καλύπτουν αγοραστικά το 25% των 4,5 τρισ. δολ. των ετήσιων εκδόσεων ομολόγων για την αναχρηματοδότηση του χρέους των ΗΠΑ. Όμως, στις μεν αραβικές οικονομίες με την αποσταθεροποίηση των απολυταρχικών καθεστώτων, και τις προσπάθειες των ΗΠΑ εκεί να αποτρέψουν κινεζική εισβολή κεφαλαίων ,ένα μεγάλο μέρος των πλεονασμάτων αυτών στρέφονται πλέον σε επενδύσεις υποδομών και δημοσίων υπηρεσιών στο εσωτερικό των χωρών του στη δε Ιαπωνία οι τεράστιες ανάγκες χρηματοδότησης (υπολογίζονται 600 δισ.) για την ανακατασκευή των κατεστραμμένων υποδομών .

Ετσι καθίσταται εξαιρετικά εξαντλήσιμη η δεξαμενή ρευστότητας για την χρηματοδότηση των αμερικανικών ελλειμμάτων και χρεών. Διότι ενώ παγκοσμίως τα κρατικά χρέη ανέρχονται σε 42 τρισ. δολ. και μαζί με αυτά της Τοπικής Αυτοδιοίκησης φθάνουν τα 50 τρις. Μόνον στις ΗΠΑ, τα υφιστάμενα και δυνητικά κρατικά χρέη (λόγω χρεωκοπημένων ασφαλιστικών ταμείων και προγραμμάτων υγειονομικής περίθαλψης) υπολογίζονται σε 75 τρισ. δολ, προφανώς γι αυτό και η PIMCO νο1 παγκοσμίως fund manager, πουλάει κρατικά αμερικανικά ομόλογα εδώ και δύο μήνες...

Και αυτό σε μία περίοδο που η Κίνα (ο μεγαλύτερος ξένος επενδυτής σε ομόλογα ΗΠΑ) εμφανώς περιορίζει τη δική της συμμετοχή, με το πρόσχημα της συναλλαγματικής κάλυψης
των πλεονασμάτων της έναντι του κινδύνου του δολαρίου. Η δέ Μ. Βρετανία, που έχει καταντήσει μια προβληματική και ελλειμματική δημοσιονομικά χώρα της ευρωπαϊκής περιφέρειας, επίσης αδυνατεί να επενδύσει σε αμερικανικούς τίτλους όπως το έκανε μέχρι τώρα. Είναι πασιφανές ότι το τεράστιο αμερικανικό χρέος μπορεί πρακτικά να χρηματοδοτηθεί μόνον εσωτερικά, με την έκδοση νέου χρήματος από τη Fed- μια νοσηρή πολιτική ποσοτικής χαλάρωσης που έχει καθαρά πληθωριστικά αποτελέσματα και οδηγεί σε συνεχή εξασθένιση του δολαρίου.

Αυτή τη στιγμή, Ιαπωνία και Αμερική αντιμετωπίζουν μια τεράστια δημοσιονομική κρίση χρηματοδότησης απλώς τυπώνοντας νέο πληθωριστικό χρήμα και εντείνοντας την ανισορροπία στις νομισματικές σχέσεις και προκαλώντας αφανή εμπορικό πόλεμο.

Κάτι μας διδάσκει όμως η μακρο/κή θεωρία , για όσες οικονομίες δεν εκτυπώνουν χρήμα και οφείλουμε να το ζυγίσουμε σοβαρά : υπάρχει μία διαδικασία αύξησης του κόστους διαβίωσης (πληθωρισμός) και του κόστους του χρήματος (επιτόκια) με καταστροφικές επιπτώσεις για όσες χρεωμένες χώρες δεν έχουν τη δυνατότητα να
αυτοχρηματοδοτηθούν .

Η προτεινόμενη διαχείριση του χρέους από ΔΝΤ και Ε.Ε είναι η ακόλουθη:
-- 110 δισ. που πρέπει να αποπληρωθούν από το 2013 μέχρι το 2020, η Ελλάδα δεν θα μπορεί μάλλον να τα πληρώσει, άρα θα έχει τη δυνατότητα να τα αναχρηματοδοτήσει με νέα ομόλογα που θα αγοράζει ο μηχανισμός στήριξης.
--80 δισ. που είναι στη δευτερογενή αγορά θα επαναγοραστούν κατά ένα μέρος, μέσω ιδίων πόρων - από τα 50 δισ. δηλαδή των ιδιωτικοποιήσεων.
--τα ομόλογα στην ΕΚΤ μπορεί να αποτελέσουν αντικείμενο διαπραγμάτευσης στο ...
μέλλον (να ανταλλαγούν δηλαδή με νέες σειρές ομολόγων που θα εκδοθούν με την εγγύηση ΑΑΑ του μηχανισμού )

Το σχέδιο λοιπόν αυτό δεν σταθμίζει τίς σημερινές ρεαλιστικές δυνατότητες των πλέον ισχυρών επενδυτών στις αγορές Ομολόγων ,δηλαδή Κινέζων, Ιαπώνων και Αράβων ...

Γι αυτό φωνάζαμε απο πέρσι, οτι αυτούς τους επενδυτές έπρεπε να τους δούμε σαν χώρα μόνοι μας, πριν εμπλακεί μαζί μας ο Μηχανισμός Στήριξης ΔΝΤ-ΕΕ και φυσικά πρίν διογκωθεί το χρέος των ΗΠΑ ή ξεσπάσουν έκτακτα γεωπολιτικά γεγονότα ( πέρυσι, δεν είχαμε ακραία φαινόμενα αβεβαιότητας, αν και υπήρχε το μέγα πρόβλημα της φούσκας κρατικών ομολόγων )

Αλλά δυστυχώς , δεν εξηγεί κάποιος στον πρωθυπουργό και στον υπουργό οικονομίας, οτι αν δεν ξέρουν να φέρουν χρήμα απο τα θεσμικά πορτοφόλια, ελληνικά και ξένα, τότε απλά δεν μας κάνουν και κακώς πληρώνονται...

Μην κτίζεις γέφυρα εκεί που δεν υπάρχει ποτάμι, λέει μια Κινέζικη Παροιμία....

Η σπείρα του ατέρμονου Χρέους :‘καλό', 'κακό' Χρέος και αναλωθέν Κεφάλαιο….

2011-03-29T23:04:00.001+03:00

Του Ηλία Καραβόλια

Όσοι ζουν από τους αριθμούς μπορούν εξίσου εύκολα να χαθούν εξαιτίας τους…
George Goodman

Το συσσωρευμένο δημόσιο χρέος της χώρας μας, αλλά και της Πορτογαλίας,της Ισπανίας και άλλων κρατών αντιπροσωπεύει ένα κεφάλαιο που δεν υπάρχει πλέον ούτε ως χρήμα ούτε ως παραγωγική δυνατότητα (σημ: το χρεός της Ιρλανδίας είναι άλλου είδους, καθαρά πιστωτικής φύσεως) Το δικό μας χρέος λοιπόν έχει αναλωθεί σε μια κατανάλωση αγαθών και υπηρεσιών, σε δημόσιους οργανισμού και εξοπλισμούς οι οποίοι δεν παράγουν εισόδημα, σε κρατικές υποδομές που φθείρονται. Επίσης αντιπροσωπεύει κέρδη και φοροκλοπές που σε μεγάλο βαθμό, έχουν φυγαδευτεί στο εξωτερικό. Άρα, αυτό το συσσωρευμένο χρέος, ως αναλωθέν κεφάλαιο, δεν μπορεί να αναπαραχθεί, δεν μπορεί να δώσει εισόδημα, άρα δεν μπορεί να πληρωθεί.

Το μείζον ερώτημα είναι αν το πλεόνασμα από μελλοντική οικνομική ανάκαμψη χρησιμοποιηθεί για την αποπληρωμή αυτού του παλαιού και αναλωθέντος πια κεφαλαίου,πότε θα ξεχρεώσουμε κάποια στιγμή…

Κάποιες φωνές νεοκευνσιανών οικονομολόγων , όπως ο Γάλλος Ζακ Ατταλί σε ένα πρόσφατο βιβλίο του, μας καλούν να σκεφθούμε το πρόβλημα του Δημόσιου Χρέους με όρους ενός «καλού» και ενός «κακού» χρέους. Το «καλό» χρέος είναι το νέο χρέος που πρέπει να υπάρξει, με προσοχή και επιμέλεια μόνο για αληθινούς αναπτυξιακούς σκοπούς .Το «κακό», είναι το χρέος που έρχεται από τα υπέρογκα δημόσια δάνεια του παρελθόντος, το οποίο θα πρέπει να απορροφηθεί από κάποιον ευρωπαϊκό ή διεθνή φορέα, μέσω του οποίου θα μπει σε μια διαδικασία μακροχρόνιας απόσβεσής του.

Το νεκρό και πεθαμένο κεφάλαιο,το ’κακό ‘ χρέος δηλαδή δεν θα πρέπει να πνίξει, κρατώντας ουσιαστικά εγκλωβισμένο,δέσμιο του παρελθόντος το ζωντανό κεφάλαιο και μαζί μ’ αυτό φυσικά κρατάει δέσμια ολόκληρη την οικονομία και την κοινωνία, σε ένα οδυνηρό μέλλον, σχεδόν εφιάλτικό.

Αυτές είναι οι εύκολες καταγραφές της πραγματικότητας, είναι οι απλές ορθολογικές διαπιστώσεις των οικονομολόγων. Η δουλειά μας όμως είναι να υποδεικνύουμε λύσεις, προτάσεις, θέσεις….

Υπάρχει πλέον μια αδήριτη ανάγκη που ,αν είχε εγκαίρως συνειδητοποιηθεί πριν την προσφυγή στον μηχανισμό στήριξης( Μάρτιο 2010) ίσως να μην είχαμε την κοινώς ομολογουμένη αποτυχία της κβερνητικής οικονομικής πολιτικής ( αυτή απέτυχε, μεχρι στιγμής, όχι το Μνημόνιο σαν αναγκαίο αντίτιμο του δανεισμού από τον μηχανισμό στήριξης)

Η ανάγκη αυτή, καλείται επαναδιαπραγμάτευση με τους πιστωτές ,αλλά αφού πρώτα τους κατηγοριοποιήσουμε : ορισμένοι δικαιούχοι, όπως ασφαλιστικά ταμεία σε Ελλάδα και Ευρώπη, ή μικροαποταμιευτές, θα πρέπει να εξαιρεθούν από το όποιο κόστος ΄΄κουρέματος΄΄ ή να αποζημιωθούν ώστε να γλυτώσει τα δεινά η δική μας οικονομία. Αυτό και μπορεί και πρέπει να γίνει, ακόμα και αν χρειαστεί μια ριζική αντιπαλότητα με το γερμανογαλλικό διευθυντήριο της Ε.Ε, το οποίο φυσικά προσπαθεί να διαφυλάξει τα συμφέροντα των δικών του τραπεζών που κρατούν ελληνικά ομόλογα.

Λύσεις που προτείνονται από ακραίες φωνές, όπως
-να επιτραπεί ο κατευθείαν δανεισμός και των κρατών από την ΕΚΤ, όπως συμβαίνει και με τις τράπεζες.
- να δημιουργηθεί κοινός μηχανισμός δανεισμού για την έκδοση ευρωομολόγων
- να μετατραπεί μέρος των εθνικών χρεών σε κοινό ευρωπαϊκό χρέος.
- να γίνει διαγραφή, αδρανοποίηση ή επαναγορά μέρους του χρέους με τους πόρους του Ταμείου Σταθερότητας,

δεν μπορούν να είναι βιώσιμες εκτός και αν εξασφαλισθεί μια ισχυρή αναπτυξιακή ώθηση σε όλη την Ε.Ε μέσα από έναν ενισχυμένο προϋπολογισμό . Και ως γνωστόν, η ανάπτυξη δεν διατάσσεται με λόγια, δεν ξεκινάει χωρίς υφεση.

Άντι λοιπόν να σπέρνουμε σενάρια ελεγχόμενης χρεωκοπίας, ας συμβιβαστούμε με την ιδέα μιας μόνιμης ελεγχόμενης αποπληρωμής, σε αυτό το σπιράλ του ατέρμονου χρέους που μας έβαλαν οι κυβερνήσεις της μεταπολίτευσης. Αρκεί να διεκδικήσουμε ως χώρα , έναν αναγκαίο όρο : να προβλεφθεί μια ρήτρα ώστε σε περίπτωση ύφεσης ή υψηλής ανεργίας να μειώνεται ή και να παγώνει προσωρινά η εξυπηρέτηση του χρέους .Ο όρος αυτός δεν είναι ανέφικτος, δεν είναι καινούργιος . έχουμε ξαναναφερθεί σε αυτόν και είχε προταθεί από το ..γερμανικό Bruegel Institute.Πρόκειται στην ουσία για την λύση που θα αναγκάζει τις χώρες να πληρώνουν μέχρι εκεί που….παράγουν( GDP linked debt payment) και τους πιστωτές να προσπαθούν να στηρίζουν την παραγωγή και την ανάπτυξη αυτών των κρατών.

Γιατί όπως και να το κάνουμε, στο ‘παίγνιο΄δανεισμού που έχει εγκατασταθεί στην ανισοβαρούς ανάπτυξης Ευρώπη, θα ισχύσει κάποια στιγμή η λογική συνθήκη της κυκλοφορίας του χρήματος που παράγει το ατέρμονο χρέος: αν δεν στηρίξεις αυτόν που σε χρωστάει, δεν θα πάρεις ποτέ πίσω αυτά που του δάνεισες και ούτε θα μπορείς να τον ξαναδανείσεις….

ΑΝΙΣΟΡΡΟΠΙΕΣ ΣΤΑ ΠΑΙΓΝΙΑ ΕΞΟΥΣΙΑΣ

2011-03-28T14:59:00.005+03:00

Πολλοί πλέον ξέρουμε οτι στην χώρα αυτή καλό είναι να κρατάς το σάλιο σου και να ασχολείσαι με την καθημερινότητα και την τεχνική εξισορρόπησης στους μηνιαίους λογαρισμούς εν καιρώ κρίσης.
Στην ροή των ειδήσεων, ολοι σχεδόν αποκτούν κάποια στιγμή μια ανοσία στην εκπομπή ανούσιων πολιτικών μηνυμάτων( ιδια πρόσωπα, ιδια γευση).
Άραγε υπάρχει πιθανότητα διάλυσης του ελληνικού πολιτικού συστήματος, στην βάση της επικράτησης Απλής Αναλογικής, μετρώντας τους όποιους κινδύνους ακυβερνησίας για κάποιο διάστημα;
Μπορεί η κοινωνία να κατανοήσει την υφιστάμενη αντιδημοκρατική εκλογικη μηχανική εξουσίας;
Μήπως ετσι θα πάψει να έχει και το ΚΚΕ και ο ΣΥΡΙΖΑ αλλά και ο ΛΑΟΣ, δογματικό, εύκολο και καταγγελτικό λόγο;
Τί φοβάται άραγε η καθεστωτική νοοτροπία των δικομματικών προνομιούχων; Μήπως αυξηθούν οι κομμουνιστές ή μήπως αυξηθούν οι ακροδεξιοί; Και λοιπόν;
Εχει ή δεν έχει ''μαξιλάρια'' και δικλείδες ασφαλείας η σύγχρονη πρωθυπουργοκεντρική-απολυταρχική δημοκρατία,που δυστυχώς ανδρώθηκε επι Α.Παπανδρέου, ενώ επί Κ.Καραμανλή και Γ.Παπανδρεόυ βρέθηκε στην υπερτατη εκδοχή της;
Ο εκλογικός νόμος, η διαδιακασία ανάδειξης αρχηγού κόμματος, και άλλα πρωτεύοντα θέματα που αναδεικνούν ομάδες και πρόσωπα εξουσίας που μας διαφεντέυουν, έχουν μελετηθεί διεθνώς, και σε αρκετές περιπτώσεις,δημοκρατικοποιήθηκαν σε μεγάλο βαθμό ,παράγοντας εξαιρετικά αποτελέσματα.
Ζωή, εργασία,οικονομία,πολιτική, εξουσία, είναι παίγνια με κρυμμένους μηχανισμούς προτιμήσεων( επι τη ευκαιρία,πριν 2 χρόνια,το Νόμπελ Οικονομίας δόθηκε σε ομάδα Οικονομολόγων που 25 χρόνια ασχολέιται με άυτή την Συμπεριφορική Μηχανική των συναλλαγών μεταξύ ατόμων με διαφορετικές προτιμήσεις).
Τα πάιγνια, θέλουν κανόνες. Οι κανόνες είναι λάθος στην ελληνική πολιτική σκηνή και απο αυτούς πηγάζουν και οι μή αποδοτικοί θεσμοί.
Η ανατροπή των κανόνων δεν είναι αναρχική πράξη κατεδάφισης νόμων και θεσμών. Είναι πολιτική πράξη ,πράξη παρέμβασης.
Ας μην ρωτάμε πώς θα αλλάξουν οι κανόνες και σε ποιά συμφέροντα σταματούν...Ας τολμήσουμε να τους αλλάξουμε...

Η Συστημική Αδράνεια στην Κρίση.

2011-03-22T20:54:00.002+02:00

Η Συστημική Αδράνεια στην Κρίση.
Toυ Ηλία Καραβόλια

Μας καλούν πολλές φωνές να απεργήσουμε,να μην εργαστούμε,να διεκδικήσουμε, να κινήσουμε την μηχανή της διαμαρτυρίας...Σύμφωνοι!
Αλλά δεν πρέπει όμως κάποτε να γυρίσουμε και τον τροχό της οικονομίας, τον ιμάντα του κέρδους, τον αγωγό της υπεραξίας που χωρίς αυτόν δεν αναδιανέμεται ο πλούτος ;

Μας καλούν να διαδηλώσουμε, αλλά και να στοχαστούμε. θα πρόσθετα να μελετήσουμε και το ''Δικαίωμα στην τεμπελιά'' του Λαφάργκ,αλλά και τα προλεταριακά μανιφέστα του ...πεθερού του (Μαρξ) καθώς και τους αγώνες των εργατών σε όλη την γή.
Και μετά ; Θα...ξανακαθήσουμε στα σύγχρονα εργοστάσια παραγωγής: σε τράπεζες ,γραφεία, πολυεθνικές, δημόσιες υπηρεσίες, ωστε να εισφέρουμε τον χρόνο μας στο απρόσωπο εργοδοτικό καθεστώς, στο αντικοινωνικό και παρασιτικό κύκλωμα των τοκογλύφων της χρηματιστηριακής διεθνούς και των ντόπιων πολιτικών τους νταβατζήδων...

Ζούμε μια πρωτοφανή κατάσταση σύγχυσης μεταξύ της ελευθερίας επιλογής του Ατόμου να δρά εντος Αγοράς και της Κοινωνίας και της συμμετοχής του σε αυτές !

Και ενώ συνεχίζεται το σπιράλ αργού θανάτου των ατομικών επιθυμιών και των συλλογικών οραμάτων,όλοι παραβλέπουν οτι στην μηχανική των οικονομικών συστημάτων, δεν υπάρχει μια ...αριστερή (!) π.χ. θεωρία/ιδεολογία που να μπορεί σήμερα να γυρίσει σωστά τους ιμάντες του κέρδους και να αναδιανείμει πλούτο στις μάζες.
Τον ρόλο αυτό , αναλαμβάνουν τα δελτία των 8:00 ,με τα οποία το εξωτερικό συστημικό καθημερινό άγχος της υπερπροσπάθειας μετοικεί σε μεγάλο βαθμο εντός της δικής μας διχασμένης υποκειμενικότητας, μεγαλώνοντας τον ατομικό φόβο μιας αποτυχίας ή της χρεοκοπίας ψυχής και περιουσιών...
Η δομική οικονομική κρίση που ζουν πολλές κοινωνίες ,αλλά κυρίως η νεοελληνική, στηρίζεται με αυτό τον τρόπο και στην ενδοψυχική εμπλοκή,χαρακτηριστική της δήθεν συλλογικής νοημοσύνης των ΜΜΕ.

Μια κατάσταση παθητικής αποδοχής των δρώμενων, οπότε και οι κοινωνίες σερβίρουν στα μέσα, αυτά τα στοιχεί που τις αποχαυνώνουν !

Η επικληση λοιπόν απο ακραίες φωνές για δηθεν κινηματική συμβολοποίηση της αγανάκτησης, δεν μπορεί να αποσοβήσει δομικές ανισορροπίες :
ολοι μας , μετέχουμε έμμεσα ή αμεσα -σε αυτές τις ανισορροπίες ,ασχετα αν δεν ισχύει η ηλίθια κατα Πάγκαλο λογική οτι όλοι μαζί τα φαγαμε..

Ακόμα και αν ανατρέξουμε στην μαρξιστική θεωρία, θα δούμε την α-δυνατότητα του οργανωτικού Συμβολικού θεάτρου της ανατροπής: η προτροπή για τους προλετάριους να ενωθούν, ηταν περισσότερο σαν...ευχή του γεροΚάρολου, μάλλον απωθημένη, προιόν της εσχατολογικής του προσέγγισης για την συλλογική νοημοσύνη των καταπιεσμένων και την ασυντόνιστη δράση των ατόμων που εξεγείρονται στους δηθεν αδυσώπητους νόμους της Αγοράς.

Η Ευρώπη είναι εδώ....

2011-03-13T02:32:00.001+02:00

Toυ Ηλία Καραβόλια

Οι σημερινές εξελίξεις στις Βρυξέλλες, με την ανάσα της επιμήκυνσης αποπληρωμής και την μείωση του κόστους δανεισμού, δεν είναι μια μεγάλη ''νικη'' ,αλλά σίγουρα είναι μια στρατηγικής σημασίας εξελιξη για να αποφύγουμε τις οδυνηρές συνέπειες μιας έσχατης λύσης στο οικονομικό μας αδιέξοδο σαν χώρα.

Στις 23/1 /2011 σε άρθρο μου στο www.moneygate.gr (Aυτοεκπληρούμενες Προφητείες) ,που αναδημοσιέυτηκε απο πολλά ειδησεογραφικα sites είχα επισημάνει μεταξύ άλλων ότι

''.....η βιωσιμότητα ή μη του ελληνικού χρέους , δεν στηρίζεται σε απλά μαθηματικά, αλλά σε μια σύνθεση οικονομετρικών προβλέψεων και αλγοριθμικής μηχανικής .Ειδικα στην περίπτωση της Ελλάδας περιλαμβάνει και την παράμετρο της ευρωπαικής πραγματικότητας( κοινό νόμισμα, αρχή αλληλεγγύης, domino effect κ.α) ''

Επίσης στο www.elzoni.gr έγραφα,3/2/2011 (Το πιο πιθανό σενάριο )

''Ενόψει της Συνόδου Κορυφης, αυτό που είναι πιθανότερο να συμβεί, είναι ότι η ΕΕ θα επιμηκύνει το χρόνο αποπληρωμής των 110 δις. ευρώ και στη συνέχεια θα θέσει το θέμα της επιμήκυνσης για το υπόλοιπο χρέος . Είναι μεγαλύτερη η πιθανότητα γία κάτι τέτοιο , παρά το ενδεχόμενο να συμβεί έστω και βελούδινο «κούρεμα». Δεν είναι «ορθολογικό» να γίνει επαναγορά χρέους από την ελληνική κυβέρνηση στις σημερινές τρέχουσες αξίες ( -25-30%) με ενέχυρο την έκδοση ΑΑΑ ομολόγων από την ΕΚΤ.''

Τό ιδιο υποστηρίξα στις τρείς διαλέξεις μου (23/3/ 2010, 1/1/22010, 10/3/ 2011)
στο Institute of Diplomacy and Global Affairs, του Αmerical College of Greece. Ειδικά τον Δεκέμβριο του 2010 είχα επισημάνει.

''' Οι αποκρατικοποιήσεις οτι είναι το κλειδί για να μην χρεοκοπήσουμε .Μια ανάσα επιμήκυνσης, δεν θα είναι απλά προσωρινή λυση ,και επιμένω : παρα την ανικανοτητα εισπραξης εσοδων και την υφεση λογω κυριως Μνημονίου, ούτε κούρεμα, ούτε ευρωομολογο θελουν στην Ε.Ε,ουτε και σχέδιο επαναγοράς με χαμηλότοκα δάνεια επεξεργαζονται M.ια ηπια ανδιαρθρωση μπορεί να συμβει ,αλλά πλεον με λίγες πλεον πιθανότητες και μετά τις γερμανικές εκλογές... '

Επέμενα και δημοσίευα ,ότι το ελληνικό χρεός, και να μην ηταν βιώσιμο , θα το κανουν... βιώσιμο ! Και θα μας βγαλουν στις αγορες , το αργότερο μεσα του 2012...

Δεν ειμαι απλα ο .... αισιόδοξος οικονομολόγος, ούτε φυσικά ο φιλο- κυβερνητικός supporter ! Όμως όποιος ασχολείται με τις αγορές χρέους ,δεν θα πρέπει να συγχέει τα απλά μαθηματικά με την συνθετη λογική της θεωρίας παιγνίων σε πολιτικο/οικονομικά διακυβεύματα . Το default μιας χωρας του ευρώ το 2011, θα γεννουσε συστημικό ρίσκο στα alpha metrics(συστήματα διαείρισης αποδόσεων ) κυρίως στα euro/dollar ratios( δείκτες ευρω/δολαρρίου) και όχι τόσο αναστάτση στις αγορές ομολόγων. Κοινώς, θα σήμαινε την έναρξη μιας πιθανής ανισορροπίας νομισματικής κυκλοφορίας,αφού θα ήταν βαρύ πλήγμα για το ευρώ ,χωρίς για αυτό να είχε κάνει κα΄τι η εμποριή πολιτική των ΗΠΑ ή της Κίνας. Δηλαδή θα επρόκειτο για ενδογενή αστάθεια..

Και όπως είχα επισημάνει και παλιότερα ( www.elzoni.gr 3/2/2011

'''Το θέμα βρίσκεται στα «μαύρα κουτιά» των hedge funds, και στο πόσο «χρέος» δικό μας παίζουν στις αγορές, δηλαδή πώς αποτιμούν και μοχλεύουν διαφορετικά τα ομόλογα μας, από τους συντηρητικούς θεσμικούς (τράπεζες, ασφαλιστικά ταμεία), που έστω και αργότερα τουλάχιστον θα πάρουν σίγουρα τα λεφτά τους, αφού θα έχουν τώρα υψηλότερη εγγύηση. Τα hedge funds δεν έχουν όφελός να αλλάξουν αυτή την στιγμή τα ελληνικά ομόλογα διότι θα αποκτήσουν αυτόματα χρονική επιμήκυνση στις προσδοκώμενες αποδόσεις και δεν θα μπορούν να στοιχηματίζουν, αντισταθμίζοντας στην δευτερογενή αγορά!''

Αναγκάζομαι να ξανατονίζω τις απόψεις αυτές, διότι όταν απο καιρό τώρα η Μερκελ μιλούσε για ένα σχέδιο ωστε να επομιστούν και οι ιδιώτες επενδυτές -τράπεζες/θεσμικοι- το βαρος μιας κάποιας ελεγχομενης πτώχευσης,δεν το έλεγε έτσι τυχαία. Είχε σταθμίσει τα οφέλη τόσο για το τραπεζικό της σύστημα όσο και για την ευρύτερη εμπορική της πολιτική , και δεν στράφηκε τυχαία τοτε κατά των κερδοσκόπικών επενδυτικών τραπεζών στις ΗΠΑ και των hedge funds...

Όσο για τη λυση του ευρωομολογου, που ούτε καν συζητήθηκε, σας παραπέμπω στο άρθρο μου στο www.moneygate.gr και www.elzoni.gr ,με τίτλο ''Γιατί δεν πρέπει να τυπωθεί νέο χρήμα στην ευρωζώνη '' όπου το σχεδόν το μηδένιζα ώς ενδεχόμενο,πρός το παρόν..

Η νέα αρχιτεκτονική στην Ευρωζώνη ωφελεί την Ελλάδα αφού επιβάλλει μακροπρόθεσμη πειθαρχία χωρίς βραχυχρόνιους περιορισμούς σε σχέση με τους ήδη υπάρχοντες στο Μνημόνιο. Και φυσικά δεν είναι τυχαία η μετονομασία του Συμφώνου Ανταγωνιστικότητας σε Σύμφωνο του Ευρώ.

Η Ευρώπη είναι εδώ , αυτό φαίνεται να ισχύει πλεόν για τις παγκόσμιες αγορές.Μένει να εκμεταλλευτούμε την νέα ευκαιρία που μας δίνει να ζήσουμε κάτω απο την ομπρέλα της, και οχι να κατασκευάζουμε ηλίθια και επικίνδυνα σενάρια περί πτώχευσης και δραχμής...
Δεν σωθηκαμε, αλλά προσωρινα θα κολυμπάμε ακόμη με το κεφάλι έξω απο το νερό. Αρκεί να μην το ξαναβουτήξουμε μέσα στην θάλασσα της ανικανότητας διαχείρισης και θάρρους για τομές.

O μεγάλος υποκινητής των Αράβων.

2011-03-03T13:36:00.001+02:00

Tου Ηλία Καραβόλια

Οι εξεγέρσεις σε Τυνησία, Αίγυπτο, Λιβύη ερμηνεύονται κάθε βράδυ στα δελτία ειδήσεων καθώς και στις στήλες των εφημερίδων ή στο δίαδίκτυο, πάντα με ερωτηματικό ως προς την προέλευση,τη εξέλιξη και την κατάληξη τους.

Η εύκολη λύση της ορθολογικής εκδοχής, καταφεύγει στη αγαπημένη μας θεωρία του ‘ μεταδοτικού ιού ΄,του ΄ντόμινο΄. Ένας υπόγειος σεισμός στην –δήθεν- σε καταστολή τόσα χρόνια βορειοαφρικανική περιοχή, μοιάζει να μας συναρπάζει ως προς τις αναλύσεις, τις γεωπολιτικές διαστάσεις , τις γνωστές βαθυστόχαστες εκδοχές. Και αμελούμε- σκόπιμα μάλλον- την πλεόν απλή, λογική και ουσιαστική αιτία του φαινομένου…

Υπάρχουν και εκδηλώνονται εδώ και χρόνια κοινωνικές, πολιτικές και ιδεολογικές εντάσεις στο Μαρόκο, στην Τυνησία,στην Αλγερία, στην Αίγυπτο, στην Υεμένη… Το 1996 το καθεστώς Καντάφι στην Λιβύη έσφαξε 1200 πολιτικούς κρατούμενους που εξεγέρθηκαν ,ενώ αυτό του Μουμπάρακ από το 1994-1999 σχεδόν ‘εξαφάνισε’ 350 αντιφρονούντες( στοιχεία 2010,Human Rights Report)
Oι εκλογές στην Τυνησία, αλλά και σε Άιγυπτο,Λιβύη, δεν ήταν απλά φαρσα νοθείας κάθε φορά, αλλά :

‘…. σε φτωχές γειτονιές , τα εκλογικά τμήματα είχαν πάντα στρατιωτικές ή αστυνομικές δυνάμεις απ έξω ώστε να παρεμποδίζουν τη είσοδο ανεπιθύμητων στο καθεστώς ψηφοφόρων’
( ανταποκριτής της Guardian, Τυνησία, εκλογές 2001)

Οι κοινωνίες αυτές τώρα, στην εποχή του facebook, του Al Jazeera, της δικτύωσης με τα δρώμενα σε Ευρώπη και ΗΠΑ, έφθασαν στο σημείο όπου οι φόβοι για την ζωή τους, το μέλλον τους και το παρόν τους μενουν οριστικά πίσω, απωθούνται. Μια συσσωρευμένη αξιοπρέπεια από τις διαρκείς απαγορέυσεις, τα βασανιστήρια και τους αποκλεισμούς, εκφράζεται σε μια έξαρση ατομικής και συλλογικής ιδιοσυγκρασίας.

Σε εμάς, τους ‘πολιτισμένους’ δυτικούς λαούς,η υπερηφάνεια και η αξιοπρέπεια στην ζωή είναι σχεδόν απόλυτα ταυτισμένες με τα λεφτά, την δύναμη, την μικρο-εξουσία. Γι αυτούς τους υποτελείς πληθυσμούς –και δεν είναι μόνο οι βορειαφρικανοί- υπάρχουν, στην εποχή της άμεσης ενημέρωσης και της πληροφορίας, αξίες (θαμμένες στον ψυχισμό τους) κοινωνικής συσχέτισης .
Το να νομίζουμε ότι πρέπει αυτοί οι λαοί να εκπαιδευτούν με τις δικές μας δυτικές αξίες , είναι μια αυταπάτη που μας βολεύει, ειδικά τις ηγεμονικές δυνάμεις σε Ευρώπη ( η πίσω αυλή των Γάλλων και των Ιταλών, ηταν ανέκαθεν η Β.Αφρική- ας μην γελιόμαστε- σαν αντίβαρο κατανομής ισχύος για την Λατινική Αμερική- την πίσω αυλή των ΗΠΑ…)

Αυτό που 'ατσάλωσε' την αντοχή εδώ και δεκαετίεε του αραβικού κόσμου, είναι ο συλλογικός βασανισμός από τους ...φίλους( Καντάφι, Μουμπάρακ,Μπεν Αλί κ.α)των δικων μας...πολιτισμένων ηγετών

Χαμηλά εισοδήματα, απάνθρωπη εργασία, χάσμα ελπίδας μεταξύ φτωχών και πλουσίων (σχεδόν παντού σε αυτές τις χώρες,οι πλούσιοι φτιάχτηκαν απο την κρατική διαφθορά και όχι από την ελέυθερη αγορά και την πρόοδο)είναι το μίγμα της αγανάκτησης και της αντίδρασης στις πλατείες. Δυστυχώς όμως ,βρίσκει απέναντι του δοκιμασμένους και ικανούς μηχανισμούς βίας από τα δικτατορικά καθεστώτα. Πάντως , τα πάντα κρίνονται στους δρόμους εκεί κάτω…

Η αραβική εξέγερση επισφραγίζει κατ αρχην το τέλος της παλιάς κατανομής και ισορροπίας ηγεμονιών του ‘ανεπτυγμένου’ κόσμου έναντι των ‘υπανάπτυκτων’ βορειοαφρικανικών λαών και απ ότι φαίνεται το ίδιο ίσως συμβεί και στην μεσανοτολική ‘πυριτιδαποθήκη’

Μάλλον ζούμε την εποχή της σχετικής πτώσης στην διεθνή γεωπολτική παράμετρο της ισραηλινο-δυτικής ισχύος, εξαιτίας κυρίως της επερχόμενης αλλαγής στον ενεργειακό χάρτη. Το πετρέλαιο, δεν είναι πλεόν – και ας το λέει ο Καντάφι αλλά και τα… καλοπληρωμένα στελέχη πολλών think tanks- η μόνη αιτία για θεωρίες συνωμοσίας στις εξεγέρσεις: πολλές φορές η ιστορία δείχνει ότι συνωμοτούν η μοίρα με την ανέχεια, ώσtε να νικήσει η Ελευθερία…

Η Αξία του Πετρελαίου και η Τιμή του Μαυρου Χρυσού

2011-03-03T00:12:00.001+02:00

Του Ηλία Καραβόλια

Mε αφορμή την αναστάτωση στις διεθνείς τιμές του πετρελαίου από τις γεωπολιτικές εξελίξεις σε Αίγυπτο, Λιβύη θα ήταν καλό να ανατρέξουμε σε μοτίβα ανάλυσης και πρόβλεψης που σχετίζονται με τέτοιου είδους εξωγενείς παράγοντες.
Να κατανοήσουμε κατ αρχήν τον βασικό μηχανισμό ανέλιξης των τιμών πετρελαίου, όπως αυτός συσχετίζεται και αλληλεπιδρά με τα κέρδη των πετρελαικών εταιρειών οι οποίες και είναι οι άμεσα εμπλεκόμενες στις επικίνδυνες ενεργειακές ζώνες της Μεσογείου και της Ερυθράς.
Η μεγάλη αλήθεια είναι- ιστορικά διαπιστωμένη- ότι κάθε κορύφωση στην τιμή του ενεργειακού ‘αγαθού’ που λέγεται πετρέλαιο, συνοδεύεται από εξίσου μεγάλη υποτίμηση του ‘αγαθού’ σταθερότητα. Στον 21ο αιώνα μοιάζει σαν η ανατίμηση (οικονομική και πολιτική) του πετρελαίου να έχει «ξεφύγει από κάθε λογική». Yπάρχει λογική - που μάλιστα απλώνεται και σε άλλα βασικά εμπορεύματα,πέραν του πετρελαίου, αλλά αξίει να ψάξουμε βαθύτερα και να γυρίσουμε λίγο πίσω.
Στο χρηματιστήριο εμπορευμάτων της Nέας Yόρκης (New York Mercantile Exhange, NYMEX) γίνονται αγοραπωλησίες τεράστιων ποσοτήτων διαφόρων βασικών εμπορευμάτων, όπως το βούτυρο, η ζάχαρη, το στάρι ή οι πατάτες, το πετρέλαιο, διαμορφώνοντας τις διεθνείς τιμές. Όλα τα εμπορεύματα των οποίων οι τιμές είναι αντικείμενο διαπραγμάτευσης στο NYMEX είναι βασικά: χρησιμοποιούνται για την παραγωγή άλλων αγαθών. Aπ’ τα τέλη της δεκαετίας του ‘70 στο NYMEX κλείνονται, και άρα είναι αντικείμενο διαπραγμάτευσης, συμβόλαια εμπορίου ακατέργαστου (crude) πετρελαίου, σε προθεσμιακή βάση (συμφωνίες μελλοντικής παράδοσης) .Συνεπώς οι τιμές που κλείνονται (και ανακοινώνονται αυθημερόν) είναι οι τιμές που θα πληρωθούν σε 1 ή 2 μήνες και διαμορφώνονται απ’ τα εξωγενή δεδομένα, όπως π.χ η επανάσταση στην πετρελαιοπαραγωγο Λιβύη για την τιμή του πετρελαίου ή ένας βαρύς χειμώνας ,μια κακή χρονιά,για το ρωσικό στάρι, (μείζονες διαταραχές στην προσφορά δηλαδή) .

Η πιο γνστή ιστορικά περίοδος ξεκίνησε όταν το 1973(πετρελαικό σοκ) όταν τα κράτη μέλη του OΠEK αποφάσισαν διακοπή (εμπάργκο) στις πωλήσεις πετρελαίου προς τα κράτη της Δύσης, σαν απάντηση στην φιλοϊσραηλινή στάση των τελευταίων.
Επίσης, το 1979 εξαιτίας της επανάστασης στο Ιράν, το 1980 όταν το Ιράκ επιτέθηκε στο Ιράν ξεκινώντας έναν 7ετή πόλεμο στην καρδιά των μεσανατολικών κοιτασμάτων πετρλαίου και φυσικά το 1990, όταν το Ιράκ εισέβαλε στο Κουβέιτ και ξεκινησε η επέμαση των ΗΠΑ και των συμμάχων τους( Πόλεμος του Κόλπου)
H μεγάλη αλλαγή όμως σε επίπεδο διαμόρφσης των τιμών, έγινε στα τέλη της δεκαετίας του ‘90. Tότε, τα αμερικανικά συνταξιοδοτικά ταμεία, που είναι και λειτουργούν με «ιδιωτικο-οικονομικά» κριτήρια αποδοσης και διαχειρίζονταν τεράστια ποσά στα αποθεματικά τους, πείστηκαν να ρίξουν μεγάλο μέρος των ρευστών τους διαθεσίμν στην προθεσμιακή αγορά δευτερογενών (παράγωγων) χρηματιστηριακών προϊόντων και φυσικά στην προθεσμιακή αγορά πετρελαίου.
Mεγάλες τράπεζες, μεγάλοι χρηματιστιριακοί οίκοι, κεφάλαια αντιστάθμισης κινδύνου( hedge funds) άρχισαν στους ισολογισμούς να εμφανίζουν μεγάλα κέρδη από τη ‘αειροστικού λογισμού ‘ αγοραπωλησία κάποιων μακρινών (και…. ξεχασμένων) βαρελιών πετρελαίου.

Έτσι , αυτοί οι μεγάλοι πάιχτες στην αγορά άρχισαν να δημιουργούνν ……εικονικά, λογιστικά αποθέματα πετρελαίου, σαν να ήταν πετρελαϊκές εταιρείες(!) παρκάροντας απλά κάποια συμβόλαια ή «σύνθετα πετρελαϊκά προϊόντα» στους ισολογισμούς τους ! Eνώ τα τελευταία 5 χρόνια η αύξηση της πραγματικής (υλικής) ζήτησης για πετρέλαιο ήταν του μεγέθους 1,9% κατά μέσο όρο ανά έτος, ο όγκος του εμπορίου πετρελαίου (μέσω των προθεσμιακών πωλήσεών του) αυξήθηκε κατά 300% ! ( στοιχεία ΝΥΜΕΧ 2010)

Tελικά σήμερα, ενώ η παγκόσμια κατανάλωση είναι 86 εκατομμύρια βαρέλια την ημέρα, η ποσότητα για την οποία γίνονται συνλλαγές στο NYMEX είναι 17 πλάσια! H διαφορά δηλαδή ανάμεσα στην πραγματική και στην εικονική / λογιστική ποσότητα, αφορά το ποντάρισμα για τις μελλοντικές τιμές του προιόντος πετρέλαιο
H εικονική υπερτίμηση της υπεραξίας (που ΔEN μπορεί να «πραγματοποιηθεί» με υλικό τρόπο στην καθ’ εαυτό αγορά πετρελαίου) γίνεται μέσα απ’ την εικονική «πραγματοποίηση» της σε μια αγορά «φανταστικών» παραδόσεων /παραλαβών .
Ας είμαστε λοιπόν κάπως ρεαλιστικοί όταν εντάσσουμε ις γεωπολιτικές παραμέτρους στην ανάλυση για την άνοδο της τιμής του πετρελαίου. Γεγονότα όπως : πιθανή κατάληψη των καναλιών στο Σουέζ, μια ρουκέτα απ’ τη λωρίδα της Γάζας, μια συμπλοκή για κατάληψη αγωγών στην Νιγηρία ή στην Ρωσία από Τσετσένους ακόμη και κάποιες επικίνδυνες δηλώσεις του Aχμαντινετζάντ, είναι πλεόν …φυσιολογικές μεταβλητές ! Άλλωστε, όπως έγραψε πρόσφατα και ένα αγγλικό περιοδικό ΄΄…στην Παλαιστίνη γίνεται πόλεμος που επηρεάζει τη Μέση Ανατολή εδώ και 60 χρόνια και οι αντάρτες στη Νιγηρία παλεύουν εναντίον των πετρελαϊκών εταιρειών για δεκαετίες. Απ’ ότι φαίνεται η κίνα θα συνεχίσει για καιρό να χρησιμοποιεί πετρέλαιο και η Ρωσία να έει πρόβλημα με τους αγωγούς και τις στρόφιγγες λόγω Ουκρανίας,Τσετσενίας’’

Λόγω της κατάρρευσης της αγοράς ‘τιτλοποίησης δανείων’ στην αγορά ακινήτων στις ΗΠΑ, όλοι οι μεγάλοι παίκτες των αγορών μετακινούμενοι στην αγορά πρώτων υλών, προσπαθούν να διορθώσουν… ζημιές. Kι αυτή η αγορά δεν αφορά μόνο το πετρέλαιο πλέον, αλλά και τις πρώτες ύλες της βιομηχανίας βασικών ειδών διατροφής. Oι διεθνείς τιμές του σταριού για παράδειγμα, σκαρφαλώνουν σαν τις τιμές του …χρυσού!
Μια κατάρρευση αυτής της λογιστικής υπερ-δομής στις αγορές εμπορευμάτων ,δεν είναι ευκολη και δεν φαίνεται άμεσα να πλήττει την ευημερία των κοινωνιών ούτε και να συνεπάγεται-όπως πολλοί αριστεροί προφητεύουν –το τέλος του καπιταλισμού!
Ο χρηματοπιστωτικός παροξυσμός των τελευταίων 10 - 15 χρόνων, άγγιξε και το πλέον αναγκαίο ενεργειακό αγαθό, το πετρέλαιο. Το πρόβλημα είναι ότι αυτό βρίσκεται πάντα στα χέρια ( μάλλον στα…πόδια ) παρανοικών ηγετών,που πλούτισαν τόσο αυτοί όσο και οι οικογένειες και οι αυλές τους, σε χώρες όπου οι δυτικές κυβερνήσεις έκαναν δυστυχώς- σοβαρά λάθη στους γεωπολιτικούς χειρισμούς τους. Τα γεγονότα σε Αίγυπτο, Λιβύη και ίσως αύριο στην πλούσια σε πετρέλαιο Σ.Αραβία, πάλι θα αντικατοπτριστούν προκαταβολικά στις αγορές προθεσμιακών συμβολαίων πετρελαίου, όχι κατ ανάγκη με μεγάλη άνοδο των τιμών. Μια παρατεταμένη κρίση στις πετρελαιοπαραγωγικές χώρες της Μ.Ανατολής, ίσως να αποτελεί αφορμή για νέες εξορύξεις των μεγάλων παραγωγών πετρελαίου και φυσικού αερίου, σε νέες ζωνες του πλανήτη.
Ήδη , πολλοί οργανισμοί στοχεύουν πλέον σε νέα κοιτάσματα σε ΗΠΑ,Καναδά και Κ.Ασία, ώστε να μειώσουν τηνεξάρτηση τους από τον ασταθή αραβικό γεωπολιτικό παράγοντα . Και στις αγορές, μια ανακοίνωση για ένα νέο πιθανό κοίτασμα μπορεί να αντισταθμίσει τους φόβους από μια εξάπλωση των ταραχών και σε άλλες αραβικές χώρες που παράγουν ή διακινούν τον μάυρο χρυσό…

Υποβάθμιση: επιτέλους!

2009-05-20T16:14:00.001+03:00

Επιτέλους, μας έριξαν την πιστοληπτική μας ικανότητα! Η διεθνής των κερδοσκόπων έδρασε και πάλι ωστε να μειωθεί η φερεγγυότητα του ελληνικού δημοσίου και να πέσει κατηγορία ο δείκτης βιωσιμότητας του χρέους μας!

Στην καρδιά του αδυσώπητου trading oμολόγων/χρέους, εμφανίζεται και η απόφαση των ''δικαστών'' του μεγάλου κεφαλαίου. S&P,Fitch και όλοι οι πιστοί ακόλουθοι του ΔΝΤ και της Παγκόσμιας Τράπεζας( που για δεκαετίες έθρεφαν δικτατορίες σε φτωχές κοινωνίες) τώρα θρέφουν με κέρδη και ...ποντάκια στα spreads ,τους κατόχους και τους dealers των ομολόγων του εθνικού μας προιόντος(
(αυτό παράγουμε:δημόσιο χρέος)!

Εδώ και 2,5 χρόνια απειλείται με πτώχευση η χώρα της γεμάτης παραλιακής οδού, των γεμάτων καφέ και των ξενυχτάδικων, η κοινωνία του εύ ζην!

Δεν πτοούμαστε κύριοι! Πτωχεύστε μας! Κανείς στον κόσμο σαν εμάς δεν ξέρει οτι η ...φτώχεια θέλει καλοπέραση!

Εμείς, ακόμη και αν μάς στείλετε σε ΒΒΒ-- και κάτω απο το μηδέν δηλαδή, πάλι πρώτο τραπέζι θα καθήσουμε, σχεδόν όλοι!
Αν τα ταμεία του κράτους κηρύξουν στάση πληρωμών, το δικό μας το πορτοφόλι θα τα βγάλει πέρα, αξιότιμοι κύριοι ελεγκτές!

Δεν μας πιανει το auditing που κάνετε, ούτε και η κοστολόγησης σας μας φοβίζει!Ξορκίζουμε τον θάνατο με δικό μας benchmarking,με δικό μας Ατομικό Χρεός, άσχετο απο το δημοσιονομικό των ανίκανων πολιτικών μας!

Θα ζήσουμε υποβαθμισμένοι, αλλά πάντα θα διασκεδάζουμε αγαπητοί κύριοι της Fitch! To ξένο και δανεικό χρήμα δεν μας ενδιαφέρει! Ζούμε αλληλοεξαπατώμενοι, είμαστε η κοινωνία της σιωπηρής συνωμοσίας, που δανειζόμαστε απο το δικό μας μέλλον, οχι το δικό σας!

''Την δική μας λογική δεν θα την υποβαθμίσετε ποτέ !!''

ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΟ

2009-05-14T00:25:00.004+03:00

Ασφαλιστικό : Τελικές Προτάσεις μας.

Οργάνωση Ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης,

· Ενοποίηση όλων των Ταμείων σε ένα Ταμείο Κοινωνικής Ασφάλισης (ΤΚΑ) που θα διαχωρίζεται σε δύο: ένα Ταμείο Συνταξιοδότησης (ΤΣ) και ένα Ταμείο Ιατροφαρμακευτικής Περίθαλψης (ΤΙΠ). Οι εισφορές των εργαζομένων στο ΤΚΑ θα είναι το 30% του μισθού τους από κάθε εργασία τους (20% στο ΤΣ και 10% στο ΤΙΠ). Ο μισθός συμπεριλαμβάνει και τα τυχόν επιδόματα. Το κράτος θα συνεισφέρει το 10% των φορολογικών εσόδων. Ή ο περιορισμός του αριθμού των ταμείων σε 4 ( αγροτών, ΔΥ, εξαρτημένης σχέσης εργασίας, ελ. επαγγελματιών)

· Κάθε πολίτης θα πρέπει να είναι εγγεγραμμένος με έναν γιατρό (παθολόγο ή γενικής χειρουργικής). Ό,τι και να συμβαίνει ο πολίτης πρέπει να πάει σε αυτόν το γιατρό. Αυτός τον παραπέμπει όπου χρειάζεται και είναι υπεύθυνος για τον ασθενή του. Η συνταγογράφηση γίνεται ηλεκτρονικά οπότε το σύστημα γνωρίζει ανά πάσα στιγμή τι φάρμακα έδωσε ο κάθε γιατρός, σε ποιον, και πόσο στοίχισαν. Τα νοσοκομεία εξυπηρετούν τα περιστατικά που δέχονται από τους ιατρούς τις περιοχής και τα επείγοντα περιστατικά. Επομένως το σύστημα ξέρει πάντα ποιον είναι στο νοσοκομείο, για ποιο λόγο είναι εκεί και τι χρειάζεται να κάνει. Οι αδικαιολόγητες καθυστερήσεις και δαπάνες εντοπίζονται αμέσως και φυσικά υπάρχει αυτόματος καταλογισμός ευθυνών. Είναι δηλαδή ευθύνη του γιατρού να μεριμνήσει για τη μείωση των δαπανών. Ετσι, καταργούνται και τα Ιατρεία του ΙΚΑ. Ετσι κι αλλοιώς η διαδικασία επίσκεψης σε γιατρό του ΙΚΑ είναι πολύπλοκη και συνήθως χωρίς θετικό αντίκρυσμα. Το ΙΚΑ θα εξοικονομήσει ατέλειωτους πόρους αφού οι γιατροί του κυρίως ψαρεύουν πελατεία για το ιδιωτικό τους γιατρείο, ενώ η ποιότητα παροχής υπηρεσιών είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με τον αριθμό των επισκέψεων του ασθενή στο ιδιωτικό γιατρείο.
· Εξασφάλιση δωρεάν παροχών ιατροφαρμακευτικής και νοσοκομειακής περίθαλψης καθώς και εξετάσεων (μόλις το 52,9% των δαπανών για την υγεία καλύπτεται από τα ασφαλιστικά ταμεία ενώ το υπόλοιπο 47,1% το πληρώνουμε οι ίδιοι).
· Δημιουργία ενός ενιαίου ταμείου αρωγής όπου όλα τα επιμέρους ταμεία θα συνεισφέρουν με κάποιο ποσοστό. Το ποσό που θα μαζεύεται θα χρησιμοποιείται για την βοήθεια των ταμείων που δεν έχουν την δυνατότητα να αντεπεξέλθουν, καθώς επίσης και για την κάλυψη αναγκών που έχουν να κάνουν με ιατρική κάλυψη αναγκών που έχουν σχέση με την υπογεννητικότητα, προβλήματα στην κύηση, εξωσωματικές, και γενικότερα να καλυφθούν θέματα που έχουν να κάνουν με τα υπέρογκα έξοδα ζευγαριών που βρίσκονται σε διαδικασία να κάνουν παιδιά. (αν έχετε δει τις ουρές έξω από το ΙΚΑ νέων ζευγαριών που προσπαθούν να πάρουν έγκριση για εξωσωματικές θα καταλάβετε πόσο άσχημο είναι να κρίνει άλλος αν θα κάνεις παιδιά ή όχι, και πόσο αναγκαίο είναι να στηρίξουμε τα νέα ζευγάρια)
· Εισαγωγη ασθενων και τηρηση ενος Μεσου Ορου (ΜΟ) ημερων νοσηλειας, αναλογα με τη διεθνη και Ελληνικη πρακτικη και εμπειρια (ιδιωτικων κυριως ιατρικων Κεντρων) σε αναλογες περιπτωσεις. Οι απαιτουμενες εξετασεις να εκτελουνται σε μια μερα ή δυνατον και μονο οι απαραιτητες για τη συγκεκριμενη διαγνωση. Επαρκης αιτιολογηση για προσθετες εξετασεις και ημερες νοσηλειας και εξαιρεσεις μονο σε βαρια περιστατικα και παντα με ελεγχο απο γιατρους, αν ειναι δυνατον απο επιτροπη γιατρων του ασφαλιστικου φορεα.
· Ελεγχος και λογοδοσια για τις αδικαιολογητες καθυστερησεις και καταλογισμο ευθυνων και δαπανων στους υπευθυνους των κλινικων ατομικα.Η προσωπικη ευθυνη του κλινικαρχη του γιατρου του νοσηλευτη, του υπευθυνου επι των προμηθειων κλπ θα λειτουργησει ευεργετικα για τη μειωση των αλογιστων-παραλογων δαπανων που σημερα πραγματοποιουνται. Το δημοσιο χρημα ειναι η περιουσια ολων μας και αυτος που δεν το σεβεται πρεπει να τιμωρειται αυστηρα.
· Λειτουργία της Εθνικής Φαρμακοβιομηχανίας, όπου θα παρασκευάζονται όλα τα ευρείας κυκλοφορίας φάρμακα και όλα τα υγειονομικά αναλώσιμα που δεν έχουν «πατέντα».

Μετανάστες,

· Η ασφάλιση όλων των μεταναστών είναι δεδομένο, δεν μπορεί να είναι ζητούμενο σε ένα βιώσιμο ασφαλιστικό σύστημα.
· Ειδικά μέτρα ελέγχου για την εισφοροδιαφυγή που προέρχεται από μετανάστες (πρόστιμα στους εργοδότες).
· Περιφερειακές υπηρεσίες με κοινωνική λογοδοσία στα συνδικάτα για το «τσάκισμα» της ανασφάλιστης, ή της ψευδώς ασφαλισμένης εργασίας.

Επιλογή Ιδιωτ./Δημόσιας Ασφάλισης

· Να δοθεί στον εργαζόμενο η δυνατότητα αν θέλει να κάνει μόνο ιδιωτική ασφάλιση που θα ισχύει για την σύνταξη και όχι για την ιατροφαρμακευτική περίθαλψη. Ο εργοδότης συνεισφέρει τις εισφορές σε ασφαλιστική εταιρία (λέγονται pension funds) που κυμαίνονται από 4-7% του μεικτού μισθού του εργαζομένου. Ο εργαζόμενος μπορεί επίσης να συνεισφέρει από 0-4% των καθαρών απολαβών του. Η τελική σύνταξη προκύπτει από το άθροισμα μιας σύνταξης που παίρνει ο εργαζόμενος λόγω των κρατήσεων που έδωσε για ιατροφαρμακευτική περίθαλψη και των φόρων και μία που παίρνει από την ιδιωτική εταιρία. Η ιδιωτική εταιρία επενδύει τα χρήματα του εργαζόμενου και η σύνταξη καθορίζεται από την απόδοση των χρημάτων. Αν ωστόσο το κεφάλαιο δεν αποδώσει την κατώτατη σύνταξη τότε αναλαμβάνει το κράτος να καλύψει τη διαφορά. Υπάρχει και η περίπτωση που ο ασφαλισμένος δεν συνεισφέρει τίποτα, δηλαδή δεν έχει κρατήσεις για τη σύνταξη του παρά μόνο για την ιατροφαρμακευτική του περίθαλψη. Σε αυτή την περίπτωση θα πάρει μόνο την κατώτατη κρατική σύνταξη. Εγώ αυτό ακριβώς το μοντέλο έχω επιλέξει καθώς πληρώνω κανονικά ΤΕΕ και θα πάρω σύνταξη (λέμε τώρα!!) από το ΤΕΕ. Ο λόγος που προτιμώ μία ασφαλιστική εταιρία ή μία τράπεζα για τη διαχείριση των χρημάτων μου είναι επειδή δεν αντέχω άλλο τους ανίδεους διοικητές των ταμείων αλλά και αυτούς που τους διορίζουν.
· Να γίνει άμεση εξόφληση των οφειλών του Δημόσιου Τομέα προς τα Ασφαλιστικά Ταμεία αφού αυτές ήδη έχουν παρακρατηθεί από τις αποδοχές των εργαζομένων, ως το ύψος που θα καλύπτονται οι συντάξεις αυτών που ασφαλίστικαν με το παρόν σύστημα
· Μεικτό κεφαλαιοποιητικό σύστημα χρηματοδοτούμενο από το κεφάλαιο των εργαζομένων και στην περίπτωση που δεν καλύπτεται η κατώτατη σύνταξη, τότε το Κράτος ν’ αναλαμβάνει την κάλυψη της διαφοράς(είναι και πρόταση των Εργατικών στην Βρετανία). "Το μεικτό σύστημα, κεφαλαιοποιητικό, είναι όπως στις ασφαλιστικές εταιρείες στο βαθμό που η σύνταξη των ασφαλισμένων θα εξαρτάται απο την απόδοση των χρημάτων τους. Αν όμως το κεφάλαιο δεν αποδώσει την κατώτατη σύνταξη τότε αναλαμβάνει το κράτος να καλύψει τη διαφορά". Στη παρατήρηση ότι οι ασφαλιστικές εταιρείες λειτουργούν με το κεφαλαιοποιητικό σύστημα και έχουν μεγάλο κόστος λειτουργίας που με κάποιες φθορές φθάνει το 20%, η κυβέρνηση απαντά ότι το μεγαλύτερο ποσοστό αυτού του κόστους οφείλεται στη διαφήμιση, η οποία στην περίπτωση των ταμείων είναι πολύ μικρή.
· Θεσμοθέτηση Διακομματικής Εθνικής Αναλογιστικής Αρχής που θα επιμελείται και θα αναπροσαρμόζει το καθεστώς ασφάλισης ανάλογα με τις υπό διαμόρφωση συνθήκες στο χώρο εργασίας, κοινωνίας και οικονομίας.
· Η πρόταση μου, θα ταρακουνήσει κάπως: μεταβίβαση της ευθύνης διαχείρισης στην Κεντρική Τράπεζα,που πλέον , λογώ της ανεξαρτητοποίησης της απο τον κυβερνητικό έλεγχο, να αναλάβει ως φορέας θεματοφυλακής και διαχείρισης , ως νομικό πρόσωπο που οφείλει να αποδίδει ισολογίσμό, την πλήρη διαχείριση των ταμείων ασφάλισης(να σημειώσω ότι είμαι κατά της ενοποίησης των ταμείων και υπέρ της κατάργησης των εξόφθαλμων δήθεν προνομίων συνταξιοδότητησης σε πολλούς κλάδους απασχόλησης). Βασική προυπόθεση: πλήρης ανεξαρτητοποίηση της ΚτΕ απο την Κεντρική Εξουσία και φυσικά απόσυρση της μετοχής της απο το Χρηματιστήριο Αξιών, με παράλληλη όμως υποχρέωση δημοσίευσης των αποτελεσμάτων της , με βάση του κανόνες Εταιρικής Διακυβέρνησης. Εξ άλλου, καιρός είναι ο μεγαλομέτοχος της , να γίνει το Κοινό Συμφέρον.

ΚΙΝΗΤΡΑ ΠΑΡΑΜΟΝΗΣ ΣΤΗΝ ΕΡΓΑΣΙΑ

· Παροχή κινήτρων για παραμονή στην εργασία και πέραν των 65 με μερική απασχόληση
· Να συνεχίζουν να εργάζονται συνταξιούχοι εφ όσον το επιθυμούν σε part-time δουλειές με ειδική μεταχείριση και με εισφορές μικρές μεν αλλα σημαντικές.

ΕΙΣΦΟΡΟΔΙΑΦΥΓΗ

· Οι επιχειρήσεις που εισφοροδιαφεύγουν πρέπει να τιμωρούνται παραδειγματικά με αυτόματο λουκέτο. Ο ιδιοκτήτης πρέπει να οδηγείται αυτόματα στη φυλακή και να δημεύεται η περιουσία του όπως ακριβώς στην Αμερική, όπου οι φοροφυγάδες αντιμετωπίζονται χειρότερα από τους βιαστές και τους δολοφόνους.
· πρέπει να υπάρχει πλήρης καταγραφή και μηχανογράφηση των εισφορών που πρέπει να πληρώσουν τόσο οι επιχειρήσεις (μικρές ή μεγάλες), αλλά και οι ιδιώτες. Είναι παράλογο να μιλάμε για χαριστικές ρυθμίσεις και διάφορα bonus όταν κάποιος δεν εισφοροδιαφεύγει. Είναι υποχρέωση του πολίτη και της επιχείρησης και αλίμονο αν καταντήσουμε να επιβραβεύουμε τα αυτονόητα.
· Επιβάλλεται να γίνονται αυστηροί έλεγχοι, από ειδικό σώμα ελεγκτών που θα επιβλέπεται από επιτροπή που δεν θα αλλάζει με την εκάστοτε κυβέρνηση. Οι ελεγκτικές υπηρεσίες και οι υπάλληλοι που τις απαρτίζουν πρέπει να γίνουν οι θεματοφύλακες της σωστής λειτουργίας. Πρέπει να μπούνε όλες εκείνες οι δικλείδες για να διασφαλιστεί η εύρυθμη λειτουργία του ελεγκτικού μηχανισμού.
· το Κράτος ας πάψει να εχει πελατειακές σχέσεις με «ρυθμίσεις» και χάρισμα χρεών σε επιχειρήσεις όπως οι ΠΑΕ.
· Έλεγχος της εισφοροδιαφυγής. (Υπολογίζεται ότι είναι ανασφάλιστο πάνω από 1 εκατομμύριο εργαζόμενοι και μία στις έξι επιχειρήσεις δεν είναι γνωστή στο ΙΚΑ). Προτείνουμε τη δημιουργία ενιαίου μηχανισμού βεβαίωσης-είσπραξης των εισφορών, με εφαρμογή πάγιου συστήματος ρύθμισης οφειλών και ενίσχυση της ανταποδοτικής σχέσης εισφορών-παροχών. Ενεργοποίηση του ειδικού Νόμου (2556/97) για τον έλεγχο εισφοροδιαφυγής, επανεργοποίηση Ειδικής Υπηρεσίας στο ΙΚΑ για τον έλεγχό της, τη καθιέρωση βιβλίου νεοπροσλαμβανόμενου, επιβολή προστίμων για την ανασφάλιστη εργασία με την καθιέρωση παγίου συστήματος ρύθμισης οφειλών(Ν2676/1999) χωρίς επιβάρυνση των ταμείων, καθιέρωση τηλεφωνικής γραμμής καταγγελιών για ανασφάλιστους εργαζόμενους. Ειδικά μέτρα ελέγχου για την εισφοροδιαφυγή που προέρχεται από μετανάστες(πρόστιμα στους εργοδότες).
· Μειωση των εισφορων αλλά ταυτοχρονα ΑΥΣΤΗΡΟΤΑΤΟΙ ελεγχοι στους τοπους εργασιας, για την καταβολη τους.
Η μειωση των εισφορων με ταυτοχρονους αυστηρους ελεγχους, αποτελει το κινητρο για την εξαλειψη της εισφοροδιαφυγης και της ανασφαλιστης εργασιας και τελικως την εισπραξη συνολικα πολυ μεγαλυτερου ποσου απο αυτο που σημερα εισπραττεται.
· Πλήρης καταγραφή και μηχανογράφηση των εισφορών που πρέπει να πληρώσουν τόσο οι επιχειρήσεις (μικρές ή μεγάλες), αλλά και οι ιδιώτες. Καμία χαριστική ρύθμίση όταν κάποιος δεν εισφοροδιαφεύγει. Είναι υποχρέωση του πολίτη και της επιχείρησης και αλίμονο αν καταντήσουμε να επιβραβεύουμε τα αυτονόητα.

ΑΝΤΡΕΣ ΓΥΝΑΙΚΕΣ

· Επιδότηση εφάπαξ ποσού ανάλογα με το εισόδημα, οικονομική ενίσχυση μονογονεϊκών οικογενειών, οικογενειών με παιδιά ή γονείς με αναπηρία, φιλοξενία ανέργων παιδιών ή υπερηλίκων.

ΔΗΜΟΓΡΑΦΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ

· Η σύνταξη θα καταβάλλεται στο 65ο έτος της ηλικίας του εργαζομένου ανεξαρτήτως φύλου. Η δικαιολογία εδώ είναι δημογραφική. Η γήρανση του πληθυσμού και η ολοένα και μειούμενη αναλογία εργαζομένων-συνταξιούχων δεν δικαιολογεί τις πρόωρες συντάξεις. Άλλωστε στη σύγχρονη οικονομία της γνώσης η παραγωγικότητα δεν γνωρίζει ηλικία. Στις υπηρεσίες ένας εργαζόμενος μεγάλης ηλικίας μπορεί ακόμα και στα 65 να παράγει έργο. Επίσης, η ανισότητα στο χρόνο εξόδου από την αγορά εργασίας ανάμεσα στους άνδρες και στις γυναίκες είναι στρεβλωτική κυρίως για τους άνδρες που έχουν χαμηλότερο μέσο όρο ζωής από τις γυναίκες.
· Την κατάργηση της πρόωρης συνταξιοδότησης στην 15ετία εργαζόμενων γυναικών στο δημόσιο, καθώς και ατόμων που εργάζονται στον Στρατό και στην Αστυνομία οι οποίοι συνταξιοδοτούνται σε πολύ νεαρή ηλικία
· είμαι υπέρ της κατάργησης της πρόωρης συνταξιοδότησης στο σύνολο της. Μόνο η περίπτωση ανίατης ασθένειας θα μπορούσε να εξαιρεθεί από τον κανόνα.
· Η συνταξη απο θανατο συζυγου με διαφορα ηλικιων των συζυγων πανω απο 15χρονια πχ να διδεται μετα τη συμπληρωση των 60 χρονων του συζυγου εν ζωη και με την προϋποθεση μαλιστα, της υποχρεωσης ανευρεσης εργασιας και την αντιστοιχη καταβολη προκαθορισμενου αριθμου ασφαλιστικων εισφορων.

ΑΝΑΠΗΡΙΚΕΣ ΣΥΝΤΑΞΕΙΣ

· Υπάρχουν άτομα καθ’ όλα υγιή που λαμβάνουν αναπηρική σύνταξη. Παρόλα αυτά έχουν δίπλωμα οδήγησης κα και πολλοί απασχολούνται σε επιπρόσθετη εργασία. Νομίζω πως όλα αυτά μπορούν να ελεγχθούν και οι παραβάσεις να κοπούν. Δεν είναι δυνατόν οι αναπηρικές συντάξεις στην Ελλάδα να είναι περισσότερες από ότι σε ολόκληρη την Μεγάλη Βρετανία.
· Συντάξεις αναπηρίας: Ορισμός επιτροπών με θητεία και από γιατρούς που δεν προέρχονται στην περιφέρεια του υποψηφίου για σύνταξη(συμμετοχή κατόπιν κλήρωσης). Καθιέρωση ελέγχου κατά τακτά χρονικά διαστήματα σε συνταξιούχους μερικής αναπηρίας απο περιφερειακά κέντρα βάσει ενιαίων και αντικειμενικών κανόνων. Σύνταξη διαρκείας σε συνταξιούχους για ανίατες μορφές ασθένειας.
· Αυστηρός έλεγχος των αναπηρικών συντάξεων όχι μόνο από τους υπεύθυνους των ταμείων αλλά και από τα αρμόδια συνδικαλιστικά όργανα που συμμετέχουν στα ταμεία.
· Επανακαθορισμος των οριων αναπηριας με αντικειμενικα κριτηρια και εξετασεις.
· Επανεξέταση των αναπηρικών συντάξεων κάθε 2 χρόνια. Πλήρης μηχανογράφηση του κάθε φακέλου και θέσπιση κριτηρίων που θα επαναπροσδιορίζονται κάθε 2 χρόνια.

ΒΑΡΕΑ

· Η λίστα των βαρέων και ανθυγιεινών επαγγελμάτων πρέπει επίσης να τροποποιηθεί. Δεν είναι δυνατόν ι οι υπάλληλοι το 11880 του ΟΤΕ να λαμβάνουν το ίδιο επίδομα με τους υπαλλήλους της ΔΕΗ που ανεβαίνουν στους πυλώνες. Ούτε οι κομμωτές να έχουν τα ίδια προνόμια με τους εργαζομένους στην ναυπηγοεπισκευαστική βάση του Περάματος. Θα πρέπει να γίνει ένα ξεσκαρτάρισμα ανάλογα με το είδος του επαγγέλματος και τον πραγματικό κίνδυνο που διατρέχει ο εργαζόμενος.
· Για τα Βαρέα και Ανθυγιεινά επαγγέλματα. Η επικαιροποίηση της λίστας βαρέων και ανθυγιεινών επαγγελμάτων σύμφωνα με τις τρέχουσες συνθήκες εργασίας και η διαφύλαξη των συνθηκών υγιεινής και ασφάλειας έτσι ώστε να μην κατηγοριοποιούνται συλλήβδην επαγγέλματα στον κλάδο, απλά γιατί δεν τηρούνται τα παραπάνω. Εδώ θα πρέπει, επίσης, να γίνει και διαχωρισμός για το αν πρόκειται για πραγματικά χωριστά επαγγέλματα ή αν πρόκειται για την ίδια κατηγορία που εργάζεται σ’ έναν ενιαίο φορέα, π.χ. ΔΕΗ. Εξασφάλιση ίσης μεταχείριση των εργαζομένων δημοσίου και ιδιωτικού τομέα και την πραγματική, επιστημονική, αποτύπωση των συνθηκών εργασίας στα διάφορα επαγγέλματα.

ΚΟΙΝΩΝΙΚΕΣ ΑΛΛΑΓΕΣ

· υπάρχουν περιπτώσεις που 25χρονες σύζυγοι εισπράττουν εφ’ όρου ζωής τη σύνταξη του εκλιπόντος 80χρονου συζύγου τους. Αυτές οι περιπτώσεις πρέπει να κοπούν. Αλίμονο, δεν χρειάζεται και η ευφυΐα του Αϊνστάιν για να ξεχωρίσουμε μία χήρα που έχει ανάγκη την σύνταξη του συζύγου της (και αντίστοιχα για έναν άντρα φυσικά) από κάποια που μπορεί να εργαστεί. Κάθε περίπτωση κληρονομιάς της σύνταξης θα πρέπει να ελέγχεται
· Εξίσωση των ανδρών με τα χαμηλότερα όρια συνταξιοδότησης των γυναικών για μια μεταβατική εποχή. Στους καινούργιους ασφαλισμένους να γίνει πληρωμένος ελεύθερος από την εργασία χρόνος για το κάθε παιδί της οικογένειας π.χ. 5 χρόνια για κάθε παιδί, τον οποίο θα δικαιούνται εξ' ημίσειας και οι 2 γονείς και θα μπορεί ο ένας να τον παραχωρεί στον άλλον, αν θέλει.. Επίσης, αν δεν τον χρησιμοποιήσουν θα τον δικαιούνται και οι 2 στο τέλος του εργασιακού τους βίου. Έτσι χωρίς να επιβαρύνεις την ανεργία, βοηθάς και την υπογεννητικότητα! ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΜΑΣ ΔΙΑΦΕΥΓΕΙ ΟΤΙ Η ΚΑΘΕ ΕΠΙΜΗΚΥΝΣΗ ΤΟΥ ΕΡΓΑΣΙΑΚΟΥ ΧΡΟΝΟΥ ΣΥΜΒΑΛΕΙ ΣΤΗΝ ΑΥΞΗΣΗ ΤΗΣ ΑΝΕΡΓΙΑΣ ΤΩΝ ΝΕΩΝ!

ΚΥΡΩΣΕΙΣ

· Άρση κάθε είδους ασυλίας ή απαλλαγής από κατηγορίες οποιουδήποτε έχει «κλέψει» ή ζημιώσει ταμείο. Αν η πράξη αποδειχτεί τότε να ακολουθεί δήμευση περιουσίας από το ταμείο στο ποσό που έκλεψε (και ένα καλό ξύλο…πλάκα κάνω…).
· Αυστηροί έλεγχοι και αξιολόγηση στους γιατρούς τόσο για το ‘φακελάκι’ όσο και για διαπιστώσεις κακομεταχείρισης και κατ’ επανάληψη κακής διάγνωσης σε ασθενείς.

ΘΕΩΡΗΤΙΚΟ ΠΛΑΙΣΙΟ - ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΕΣ ΜΕΛΕΤΕΣ

· To ελληνικό ασφαλιστικό σύστημα (όπως και τα συστήματα κοινωνικής ασφάλισης όλων των χωρών της Ευρώπης) είναι δημιούργημα της μεταπολεμικής περιόδου, της χρυσής περιόδου των Ευρωπαϊκών κρατών πρόνοιας, με συνεκτικές κοινωνίες χωρίς εξωγενή ανταγωνισμό, με εργασιακή ασφάλεια, χαμηλά προσόντα, νεολαία που δεν σπούδαζε και έτσι έβγαινε νωρίτερα στην αγορά εργασίας, δημογραφική αύξηση της αναλογίας εργαζομένων-συνταξιούχων. Είναι προφανές ότι στη σημερινή εποχή της παγκοσμιοποίησης, της οικονομίας της γνώσης, της πράσινης οικονομίας, των κλιματικών μεταβολών, της ευελιξίας της αγοράς εργασίας, της αναλωσιμότητας των εργαζομένων και της τεχνολογίας, της μεγάλης διεπαγγελματικής κινητικότητας (job mobility) της γήρανσης του πληθυσμού και των δυσμενών δημογραφικών εξελίξεων τα μεταπολεμικά συστήματα κοινωνικής ασφάλισης πρέπει να μεταρρυθμιστούν. Ζητούμενο πλέον όχι μόνο σε ευρωπαϊκό αλλά και σε παγκόσμιο επίπεδο είναι η ευέλικτη ασφάλεια (flexicurity, μια λέξη υβρίδιο των flexibility και security). Οι σκανδιναβικές χώρες τείνουν να το πετύχουν ενώ τα Βρετανικά νησιά και η Ολλανδία έχουν εντυπωσιακές επιδόσεις στο πρώτο συνθετικό.
Το ασφαλιστικό στην Ελλάδα χρειάζεται μια χειροβομβίδα. Να καταστραφεί και να κτιστεί από την αρχή. Κάτι τέτοιο βέβαια δεν είναι εφικτό. Πάντα κάποιοι θα υπερασπίζονται (ορθώς;) τα «κεκτημένα» τους (ακόμα κι αν αυτά προσκρούουν στο συλλογικό συμφέρον). Οι τομές δεν γίνονται αναίμακτα.
· Οι περίφημες Αναλογιστικές μελέτες, είναι ουσιαστικά το αναγκαίο εργαλείο της διαχειριστικής (ταξικής) εξουσίας ώστε να αποτυπώσει την μέλλουσα άξία των τωρινών διαθεσίμων ,ο αναγκαίος calcurator για να μας πούν οι κυβερνώντες και οι τεχνοκράτες αν και πόσο θα καταφέρει να δουλέψει σωστά το ισοζύγιο χρόνου-χρήματος για τα συντάξιμα χρόνια των πολιτών. Πιστεύω ότι το να μετρηθούν με ράντες μελλοντικής αξίας τα τωρινά αποθέματα των ταμείων, ωφελεί τελικά τους μεγαλοτραπεζίτες και τους μεγαλοχρηματιστές που θα κληθούν να υποσχεθούν τα μαγικά ποσοστά απόδοσης. Η πρόταση μου, θα ταρακουνήσει κάπως: μεταβίβαση της ευθύνης διαχείρισης στην Κεντρική Τράπεζα, που πλέον , λόγω της ανεξαρτητοποίησης της απο τον κυβερνητικό έλεγχο, να αναλάβει ως φορέας θεματοφυλακής και διαχείρισης , ως νομικό πρόσωπο που οφείλει να αποδίδει ισολογισμό, την πλήρη διαχείριση των ταμείων ασφάλισης(να σημειώσω ότι είμαι κατά της ενοποίησης των ταμείων και υπέρ της κατάργησης των εξόφθαλμων δήθεν προνομίων συνταξιοδότησης σε πολλούς κλάδους απασχόλησης)
Αν ένας τραπεζικός φορέας μπορεί να μην βγάλει κέρδος από το σωστό αυγάτισμα των αποθεματικών ,και να έχει και εποπτικές επιτροπές, κρατικά διορισμένες, για περιοδική παρακολούθηση αποτελεσμάτων ,αυτός πιστεύω οτι έιναι η Κεντρική Τράπεζα. Χρειάζεται φυσικά να υιοθετήσει υψηλά πρότυπα χρηματοοικονομικής αξιολόγησης κινδύνου και το αναγκαίο, θα μπορούσε να εισηγηθεί την δημιουργία μια θυγατρικής Κεντρικής Τράπεζας Συντάξεων, που χωρίς την συμμετοχή κυβερνώντων αξιωματούχων αλλά με την συμμετοχή ακαδημαικών τεχνοκρατών και Διακομματικής Επιστημονικής Επιτροπής, να αποτυπώνουν κάθε χρόνο σε Ισολογισμούς διεθνών λογιστικών προτύπων , την πορεία των αποθεματικών ,την αξία και τις προβλέψεις, την δημοσιονομική ισοσκελισμένη εικόνα κτλ.

Βασική προϋπόθεση: πλήρης ανεξαρτητοποίηση της ΚτΕ απο την Κεντρική Εξουσία και φυσικά απόσυρση της μετοχής της απο το Χρηματιστήριο Αξιών, με παράλληλη όμως υποχρέωση δημοσίευσης των αποτελεσμάτων της , με βάση του κανόνες Εταιρικής Διακυβέρνησης. Εξ άλλου, καιρός είναι ο μεγαλομέτοχος της , να γίνει το Κοινό Συμφέρον. Sτην κατάρτιση των νέων προγραμμάτων κοινωνικής πρόνοιας θα πρέπει να ληφθούν υπόψη παράγοντες όπως οι νέες συνθήκες εργασίας, ο διαφορετικός ρόλος των ανδρών και γυναικών και η γήρανση του πληθυσμού ακόμα και ανά γεωγραφικές περιοχές. Σύμφωνα με την ΕΕ θα πρέπει να εξετασθούν τα νέα δεδομένα της αγοράς εργασίας και να ληφθούν μέτρα για νέες θέσεις εργασίας, εδώ θα προσέθετα ιδιαίτερα στην περιφέρεια. Θα πρέπει άμεσα να δοθούν και να δημιουργηθούν κίνητρα μετακίνησης, επιστροφής και εγκατάστασης σε μέρη της Ελλάδας που σήμερα το φαινόμενο της γήρανσης του πληθυσμού είναι απειλητικό για εξαφάνιση ακόμα και ολόκληρων οικισμών. Δημιουργώντας συνθήκες καλύτερης ζωής και δυνατότητα εξεύρεσης εργασίας μειώνεις την υπογεννητικότητα και καλυτερεύεις το βιοτικό επίπεδο των κατοίκων της περιφέρειας και της πόλης.

ΒΙΩΣΙΜΟΤΗΤΑ

· Τέλος θα πρέπει να σημειωθεί ότι το κράτος θα πρέπει να διασφαλίσει όλους αυτούς που μέχρι τώρα ασφαλιζόντουσαν σε αυτό με το να καλύψει τις όποιες μαύρες τρύπες από τον προϋπολογισμό, μολονότι αυτό δεν είναι δίκαιο για τους νέους εργαζομένους. Πολύ απλά δεν μπορούμε να αφήσουμε τους «γονείς» μας να πεθάνουν στην ψάθα μετά από χρόνια σκληρής δουλειάς. Τρόποι κάλυψης υπάρχουν, για παράδειγμα με την φορολογία της εκκλησίας ή των υπερκερδών συγκεκριμένων εταιριών
· Η άμεση εξόφληση των οφειλών του Δημόσιου Τομέα προς τα Ασφαλιστικά Ταμεία (αφού αυτές ήδη έχουν παρακρατηθεί από τις αποδοχές των εργαζομένων) πρέπει να γίνει ως το ύψος που θα καλύπτονται οι συντάξεις αυτών που ασφαλίστικαν με το παρόν σύστημα
· Να εγγυηθεί το Κράτος μια κατώτατη σύνταξη για όλους, εγγυημένη και σίγουρη, αναπροσαρμοζόμενη ώστε να εχει αυτή μια αγοραστική δύναμη.
· Ενοποιήσεις των ταμείων βάσει αναλογιστικών μελετών και με δεσμεύσεις για τη χρηματοδότησή τους έτσι ώστε να μην ισοπεδωθούν τα υγιή ταμεία και να μην καταρρεύσει το ΙΚΑ και με ανάληψη του κόστους και από τις δημόσιες επιχειρήσεις και τράπεζες,
· Επενδυση των αποθεματικων των ταμειων απο επαγγελματιες επι των χρηματοοικονομικων με σταθερες και ΕΓΓΥΗΜΕΝΕΣ ΑΠΟΔΟΣΕΙΣ.
Ελεγχος των ετησιων αποδοσεων απο το σωμα ορκωτων λογιστων.
· Οσα ταμεια δεν απορροφουν κρατικες επιχορηγησεις για τη λειτουργια τους και την προσφορα των υπηρεσιων στους ασφαλισμενους τους, αφηνονται στην διακριτικη τους ευχερεια αν θα αποφασισουν ενοποιηση με αλλα ταμεια.
Για τα υπολοιπα ταμεια η ενοποιηση μπορει να προχωρησει αρχικα, σε οσα το επιθυμουν.
Στη συνεχεια και εφ'οσον τα αποτελεσματα των ενοποιησεων θα ειναι ικανοποιητικα, ολα τα ταμεια θα ειναι ευκολο να πεισθουν να προχωρησουν προς αυτη την κατευθυνση.

ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΕΣ ΜΗΤΕΡΕΣ

· Καταβολή του 90% του μισθού σε γυναίκες που αναγκάζονται εξαιτίας προβλημάτων υγείας παιδιού να απέχουν από τη δουλειά τους για χρονικό διάστημα που θα τους χορηγεί ειδική επιτροπή. Αναγνώριση πλασματικού χρόνου ασφάλισης, εφόσον καταργηθεί η πρόωρη σύνταξη μητέρων ανηλίκων.

ΤΕΧΝΟΚΡΑΤΙΚΗ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΤΟΥ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΟΥ

· Ενοποίηση όλων των Ταμείων σε ένα Ταμείο Κοινωνικής Ασφάλισης (ΤΚΑ) που θα διαχωρίζεται σε δύο: ένα Ταμείο Συνταξιοδότησης (ΤΣ) και ένα Ταμείο Ιατροφαρμακευτικής Περίθαλψης (ΤΙΠ). Η ύπαρξη πολλών Ταμείων και ενισχύει την αντιπαραγωγική και αρτηριοσκληρωτική γραφειοκρατία και δεν διευκολύνει την διεπαγγελματική κινητικότητα που τείνει να γίνει καθεστώς στη σύγχρονη οικονομία των υπηρεσιών. Πλήρης μηχανογράφηση των μητρώων και των υπηρεσιών
· Οι εισφορές των εργαζομένων στο ΤΚΑ θα είναι το 30% του μισθού τους από κάθε εργασία τους (20% στο ΤΣ και 10% στο ΤΙΠ). Ο μισθός συμπεριλαμβάνει και τα τυχόν επιδόματα. Το κράτος θα συνεισφέρει το 10% των φορολογικών εσόδων.
· Η σύνταξη θα είναι το 80% του μέσου όρου των μισθών. Είναι δίκαιο καθένας να αμείβεται ανάλογα με όσα έχει εισφέρει. Δεν θα υπάρχει καμία εξαίρεση.
· Απαγόρευση της πληρωμής χρεών ιδιωτικών επιχειρήσεων (π.χ. ΠΑΕ) από το Κράτος.
· Όσοι μπορούν να εργαστούν ή έχουν εργασία και ένα ελάχιστο πλαφόν μισθού δεν θα πρέπει να δικαιούνται τη σύνταξη.
· Θεσμοθέτηση Διακομματικής Εθνικής Αναλογιστικής Αρχής που θα επιμελείται και θα αναπροσαρμόζει το καθεστώς ασφάλισης ανάλογα με τις υπό διαμόρφωση συνθήκες στο χώρο εργασίας, κοινωνίας και οικονομίας.
· Οι δεκαετίες της ανάπτυξης του δυτικού κόσμου βασίστηκαν και στις αυξημένες δημόσιες δαπάνες. Που είναι το «μόνο βιώσιμο μέσο αντιμετώπισης της αναποτελεσματικής ζήτησης», όπως υποστηρίζει ο διαπρεπής οικονομολόγος Πολ Σάμιουελσον.Ο τρόπος, ο στόχος, η συνεξάρτηση των δημοσίων δαπανών πρέπει να συζητηθούν.Είναι αναγκαίο πάντως να αυξηθούν γενναία!
ΕΠΙΠΛΕΟΝ, σε ένα μεγάλο μέρος τους μπορούν να χρηματοδοτήσουν, με ένα εργαλειακό και όχι ιδεολογικό τρόπο, νέες μορφές και δομές παραγωγικής δραστηριότητας, προωθώντας με μοντέρνο τρόπο τον κοινωνικό έλεγχο των παραγωγικών μέσων.
· Γενναία αύξηση της κρατικής συμμετοχής στην χρηματοδότηση των συντάξεων (Δικαιότατη γιατί το κράτος ροκάνισε με χίλιους τρόπους μέχρι σήμερα τις εισφορές μας).
· εθνική σύνταξη για όλους ώς πλαφόν (το οποίο δεν θα είναι και πολύ πάνω από τα σημερινά 700 ευρώ). H επικουρική σύνταξη κατ επιλογήν του εργαζόμενου σε ταμείο της αρεσκείας του (ιδιωτικό ή δημόσιο)
· Ουσιαστικός και διαρκής διάλογος με τους κοινωνικούς εταίρους για το παρόν και μέλλον των Ταμείων τόσο σε χώρους δουλειάς όσο και στη Βουλή
· Άμεση και συστηματική αποπληρωμή των οφειλομένων στα ασφαλιστικά ταμεία από το Κράτος
· Θεσμοθέτηση Διακομματικής Εθνικής Αναλογιστικής Αρχής που θα επιμελείται και θα αναπροσαρμόζει το καθεστώς ασφάλισης ανάλογα με τις υπό διαμόρφωση συνθήκες στο χώρο εργασίας, κοινωνίας και οικονομίας.

ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΑΠΟΘΕΜΑΤΩΝ

· Η κυριότερη αλλαγή ωστόσο που πρέπει να γίνει είναι να δοθεί στον εργαζόμενο η δυνατότητα αν θέλει να κάνει μόνο ιδιωτική ασφάλιση που θα ισχύει για την σύνταξη και όχι για την ιατροφαρμακευτική περίθαλψη. Το συγκεκριμενοποιώ. Ο εργοδότης συνεισφέρει τις εισφορές σε ασφαλιστική εταιρία (λέγονται pension funds) που κυμαίνονται από 4-7% του μεικτού μισθού του εργαζομένου. Ο εργαζόμενος μπορεί επίσης να συνεισφέρει από 0-4% των καθαρών απολαβών του. Η τελική σύνταξη προκύπτει από το άθροισμα μιας σύνταξης που παίρνει ο εργαζόμενος λόγω των κρατήσεων που έδωσε για ιατροφαρμακευτική περίθαλψη και των φόρων και μία που παίρνει από την ιδιωτική εταιρία. Η ιδιωτική εταιρία επενδύει τα χρήματα του εργαζόμενου και η σύνταξη καθορίζεται από την απόδοση των χρημάτων. Αν ωστόσο το κεφάλαιο δεν αποδώσει την κατώτατη σύνταξη τότε αναλαμβάνει το κράτος να καλύψει τη διαφορά. Υπάρχει και η περίπτωση που ο ασφαλισμένος δεν συνεισφέρει τίποτα, δηλαδή δεν έχει κρατήσεις για τη σύνταξη του παρά μόνο για την ιατροφαρμακευτική του περίθαλψη. Σε αυτή την περίπτωση θα πάρει μόνο την κατώτατη κρατική σύνταξη.
· μεταβίβαση της ευθύνης διαχείρισης στην Κεντρική Τράπεζα,που πλέον , λογώ της ανεξαρτητοποίησης της απο τον κυβερνητικό έλεγχο, να αναλάβει ως φορέας θεματοφυλακής και διαχείρισης , ως νομικό πρόσωπο που οφείλει να αποδίδει ισολογίσμό, την πλήρη διαχείριση των ταμείων ασφάλισης. Αν ένας τραπεζικός φορέας μπορέι να μην βγάλει κέρδος απο το σωστό αυγάτισμα των αποθεματικών ,και να έχει και εποπτικές επιτροπές, κρατικά διορισμένες, για περιοδική παρακολούθηση αποτελεσμάτων ,αυτός πιστεύω οτι έιναι η Κεντρική Τράπεζα. Χρειάζεται φυσικά να υιοθετήσει υψηλά πρότυπα χρηματοοικονομικής αξιολόγησης κινδύνου και το αναγκαίο, θα μπορούσε, μήπως και άποκτήσει και κοινωνικό έρεισμα ο (εξ'ανάγκης ) αντιπαθής και ψυχρός κος Γκαργκάνας, να εισηγηθεί την δημιουργία μια θυγατρικής Κεντρικής Τράπεζας Συντάξεων, που χωρίς την συμμετοχή κυβερνώντων αξιωματούχων αλλά με την συμμετοχή ακαδημαικών τεχνοκρατών και Διακομματικής Επιστημονικής Επιτροπής, να αποτυπώνουν κάθε χρόνο σε Ισολογισμούς διεθνών λογιστικών προτύπων , την πορεία των αποθεματικών ,την αξία και τις προβλέψεις, την δημοσιονομική ισοσκελισμένη εικόνα κτλ.
· Τα ταμεία να συμμετέχουν έως ένα βαθμό στην τελική σύνταξη αλλά ο εκάστοτε εργαζόμενος να έχει το δικαίωμα να επιλέγει ΚΑΙ ιδιωτική ασφάλιση έως ότου συμπληρώσει το συνολικό ποσό που θέλει ή μπορεί να διαθέσει κάθε φορά. Αν επιλέξει μόνο το ταμείο τότε θα παίρνει το ελάχιστο δυνατό ποσό ως σύνταξη ανάλογα με την συμμετοχή του στο ταμείο. Το ταμείο θα είναι υποχρεωμένο να παρέχει και την ιατροφαρμακευτική περίθαλψη στον εργαζόμενο. Ο εκάστοτε εργοδότης θα συμμετέχει και αυτός όπως και τώρα με εισφορές στο ταμείο των εργαζομένων. Το ποσό που θα δίνει ο εκάστοτε εργαζόμενος στο ταμείο θα πρέπει να είναι πάντοτε μεγαλύτερο από αυτό στο ιδιωτικό του πρόγραμμα. Το τελευταίο θα είναι ΜΟΝΟ συνταξιοδοτικό και όχι ιατροφαρμακευτικό.

ΣΥΓΧΡΟΝΟ ΜΑΝΑΤΖΜΕΝΤ

· Μεικτό κεφαλαιοποιητικό σύστημα χρηματοδοτούμενο από το κεφάλαιο των εργαζομένων και στην περίπτωση που δεν καλύπτεται η κατώτατη σύνταξη, τότε το Κράτος ν’ αναλαμβάνει την κάλυψη της διαφοράς(είναι και πρόταση των Εργατικών στην Βρετανία)
· σύσταση Εθνικού Κεφαλαίου Αλληλεγγύης των Γενεών, στο οποίο θα εισρέουν έσοδα από την αξιοποίηση της ακίνητης περιουσίας του Δημοσίου, τις μετοχοποιήσεις ΔΕΚΟ, τις άδειες στο χώρο της ηλεκτρονικής επικοινωνίας κ.α. Θα είναι «κλειδωμένο» για τουλάχιστον 10 χρόνια και με τις εγγυημένες αποδόσεις του θα συμβάλει στην δικαιότερη κατανομή των ασφαλιστικών βαρών ανάμεσα στις γενιές.
· Ειδικά μέτρα για τους συνταξιούχους ΟΓΑ: Στην Ελλάδα ο αγροτικός τομέας είναι μεγαλύτερος από άλλες χώρες της ΕΕ. Για τον λόγο αυτό προτείνω το ταμείο του ΟΓΑ να παραμείνει χωριστό, να ενισχυθεί η ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, εξετάσεις και η νοσοκομειακή περίθαλψη των συνταξιούχων του ΟΓΑ, να ενισχυθεί ο θεσμός του οικογενειακού ιατρού καθώς και ο θεσμός της βοήθειας στο σπίτι. Για τις συντάξεις των γυναικών που είναι αγρότισσες (αποδεδειγμένα και όχι επειδή το δηλώνουν) να ισχύσει ως όριο ηλικίας το 60ο. Είναι δίκαιο, κατά την άποψή μου.
· Το μεικτό σύστημα, κεφαλαιοποιητικό, είναι όπως στις ασφαλιστικές εταιρείες στο βαθμό που η σύνταξη των ασφαλισμένων θα εξαρτάται απο την απόδοση των χρημάτων τους. Αν όμως το κεφάλαιο δεν αποδώσει την κατώτατη σύνταξη τότε αναλαμβάνει το κράτος να καλύψει τη διαφορά". Στη παρατήρηση ότι οι ασφαλιστικές εταιρείες λειτουργούν με το κεφαλαιοποιητικό σύστημα και έχουν μεγάλο κόστος λειτουργίας που με κάποιες φθορές φθάνει το 20%, η κυβέρνηση απαντά ότι το μεγαλύτερο ποσοστό αυτού του κόστους οφείλεται στη διαφήμιση, η οποία στην περίπτωση των ταμείων είναι πολύ μικρή...
· Ανά πενταετία αναπροσαρμογή των ποσών που αποδίδονται στο εκάστοτε ταμείο από τους εργαζομένους.
· Συμμετοχή της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ στην οικονομική διαχείριση των ταμείων.
· Να μην υπάρχει οικονομική σχέση μεταξύ διαχείρισης ταμείων και υπουργείου Οικονομικών ή όταν αυτή κρίνεται αναγκαία να γίνεται κατόπιν ψηφοφορίας στη βουλή με ποσοστό πέραν του 51%.
· Εκλογή και όχι διορισμός των διευθυντών των ταμείων από τα μέλη αυτών με τετραετή θητεία ασύγχρονη με αυτή των κυβερνήσεων.
Ανάρτηση εσόδων εξόδων όλων των ταμείων σε ετήσια βάση σε εφημερίδες, Internet και τηλεόραση.

ΕΞΟΙΚΟΝΟΜΗΣΗ ΠΟΡΩΝ – ΜΕΙΩΣΗ ΣΠΑΤΑΛΗΣ

· Το επίδομα ανεργίας το οποίο χορηγείται σε άτομα οι οποίοι δεν το δικαιούνται (κυρίως γιατί τα χρήματα από την κύρια απασχόληση τους είναι «μαύρα») είτε γιατί αυτή τη συμφωνία έχουν κάνει με το αφεντικό τους.
· Η ασφάλιση όλων των μεταναστών είναι δεδομένο, δεν μπορεί να είναι ζητούμενο σε ένα βιώσιμο ασφαλιστικό σύστημα.
· Τα Ασφαλιστικά Ταμεία να αξιοποιήσουν την ακίνητη περιουσία τους
· Να εξετασθεί εκ νέου η ιδιαιτερότητα του εφάπαξ, των δώρων κ.α. και να υποκατασταθεί από μέριμνα σε θέματα επιδότησης ενοικίου ή άλλων επιδομάτων πρόνοιας για όσους λαμβάνουν τη βασική σύνταξη.
· Φοροαπαλλαγή στους εργοδότες που αποδίδουν μεγαλύτερο (πάνω από ένα ποσοστό) από το κατώτερο ποσό που τους αναλογεί στο ασφαλιστικό ταμείο του εργαζομένου.
· Ειδική φορολογία σε πολυτελείς δαπάνες, που θα πηγαίνει κατευθείαν στα ασφαλιστικά ταμεία.
· Ειδικός φόρος, στις φαρμακοβιομηχανίες και στους εισαγωγείς φαρμάκων, υπέρ των ασφαλιστικών ταμείων. Λειτουργία της Εθνικής Φαρμακοβιομηχανίας, όπου θα παρασκευάζονται όλα τα ευρείας κυκλοφορίας φάρμακα και όλα τα υγειονομικά αναλώσιμα που δεν έχουν «πατέντα».
· Βαρύτατος φόρος στα διάφορα περίεργα τραπεζικά προϊόντα, που επαγγέλλονται συντάξεις!
· Τα καθαρά κέρδη κάθε επιχείρησης θα διαιρούνται δια τον αριθμό των απασχολούμενων σε αυτή προσώπων και όταν το πηλίκο είναι πάνω από κάποιο όριο, θα φορολογείται επιπρόσθετα αναλόγως και ο φόρος θα πηγαίνει κατευθείαν στην ασφάλιση και στο ταμείο ανεργίας

ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΙ ΕΛΕΓΧΩΝ

· Οι ελεγκτές να μην είναι της τοπικής υπηρεσίας. Να μη γνωρίζουν που θα πάν να ελένξουν. Το λέω απο προσωπική πείρα γιατί όταν ερχεται η κτηνιατρική στο εργοστάσιο για έλεγχο είναι πάντα οι ίδιοι και έρχονται χρώνια οπότε είτε κάνονυ τα στραβά μάτια είτε πίνουμε όλοι μαζί καφέ και ο έλεγχος ...
· Με το σκεπτικό ότι κάθε συνταξιοδότηση πρέπει να οδηγεί σε μία νέα θέση εργασίας, προτείνω την ανάπτυξη ενός μηχανισμού ελέγχου που θα εξασφαλίζει το γεγονός ότι ο κάθε συνταξιούχος ΔΕΝ εργάζεται παράνομα και μετά την έναρξη της καταβολής της σύνταξης του. Αυτό πρέπει να τεθεί σε ένα γενικότερο πλαίσιο πάταξης της παράνομης εργασίας. Στην περίπτωση που αναφέρω θα προβλέπεται η παύση καταβολής της σύνταξης
· Ελεγχος στις επιχειρησεις που απασχολουν προσωπικο με μερικη απασχοληση, αν οντως η απασχοληση ειναι μερικη, γιατι η εισφοροδιαδυγη και κει ειναι μεγαλη.

* To κείμενο εχει επεξεργαστεί τις προτάσεις όλων των συγγραφέων/μελών αυτου του μπλογκ.

Την τελική επεξεργασία έκανε ο NdN.

2008-07-11T09:56:00.000+03:00

ΕΡΩΤΗΜΑΤΟΛΟΓΙΟ

Αυτός είναι ένας τύπος ερωτηματολογίου που δεν αναζητά συγκεκριμένες απαντήσεις, αλλά ενθαρρύνει ανταλλαγή πληροφοριών ανάμεσα στο συνεντευκτή και τον ερωτώμενο. Αποσκοπεί στο να λειτουργήσει ως εκπαιδευτικό εργαλείο για να επιστήσει την προσοχή και για την αναζήτηση λύσεων.

-------------------------------

Γεια σας. Θα θέλατε να μας δώσετε λίγο από το χρόνο σας και να απαντήσετε σε μερικές ερωτήσεις για να έχουμε τις απόψεις και ιδέες σας για το περιβάλλον; Διεξάγουμε έρευνα αυτό το καλοκαίρι για το περιβάλλον, σε συνεργασία με την περιβαλλοντική ομάδα του Ιδρύματος Ανδρέα Παπανδρέου. Σας πειράζει εάν ηχογραφήσουμε αυτή τη συνέντευξη; Το χρειαζόμαστε για την έρευνά μας.

Σας ευχαριστούμε για το χρόνο σας. Θα σας ενδιέφερε να πάρετε μέρος σε μία τοπική ομάδα Πράσινος Κύκλος και να δραστηριοποιηθείτε στην προστασία και βελτίωση περιβάλλοντος;

ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ ΕΡΩΤΗΜΑΤΟΛΟΓΙΟΥ

Σημειώστε την απάντησή σας με «Χ»

ΦΥΛΟ:

Α Θ

ΗΛΙΚΙΑ: 15-30, 30-45, 45-60, 60-75, Μεγαλύτερος/η

1. Ποια είναι, κατά τη γνώμη σας, η ενδεδειγμένη λύση στο πρόβλημα της ενέργειας;

α. Η ηλιακή ενέργεια

β. Η πυρηνική ενέργεια

γ. Η αιολική ενέργεια

δ. Συνδυασμός α & γ

ε. Άλλη μορφή ενέργειας και ποια;

………………………………………………………………………………………………………..

2.Τι γνωρίζετε για τον όρο οικο-ανάπτυξη;

…………………………………………………………………………………………………………

................................................................................................................................................................

Δεν γνωρίζω

3. Από πού προέρχεται η αντίσταση στην προστασία του περιβάλλοντος;

…………………………………………………………………………………………………………

……………………………………………………………………………….......................................

................................................................................................................................................................

...............................................................................................................................................................

4. Ποια είναι, κατά τη γνώμη σας, η πιο παραγωγική πηγή εισοδήματος στη χώρα μας;

…………………………………………………………………………………………………………

………………………………………………

5. Εγκρίνετε τη γενετική μετάλλαξη των φυτών;

ΝΑΙ ΟΧΙ Δεν γνωρίζω

6. Θα σας ενδιέφερε η συνεργασία με την ομάδα εργασίας περιβάλλοντος του ΙΑΠ ή και η λήψη υλικού για θέματα όπως η Οικο-Ανάπτυξη;

Αν σας ενδιαφέρει σημειώστε το όνομα, το τηλέφωνο και την ηλεκτρονική σας διεύθυνση

ΝΑΙ ΟΧΙ

Όνομα………………………………………………………………

Τηλέφωνο……………………….............................

Ηλεκτρονική Διεύθυνση……………………………………

2008-02-17T00:11:00.004+02:00

Σε αναδημοσίευση φιλικού ιστολογίου, του "Μπάλου", ανακάλυψα την παρακάτω ανάλυση καθηγητή οικονομικών σε Πανεπιστήμιο, η οποία με λίγα απλά λόγια υποστηρίζει επιστημονικά και αυτό που έγραψε ο Ellias, για τον σκόπιμο θόρυβο που γίνεται για την κατάρρευση του ασφαλιστικού, αλλά, από ότι καταλαβαίνω, κινείται και στην γραμμή που υπερασπίστηκα κι εγώ ότι αλλού δηλαδή βρίσκεται ο πλούτος που πρέπει να υποστηρίξει τυχόν διορθώσεις του συστήματος και όχι στους μισθωτούς και τους μικρομεσαίους αυτοαπασχολούμενους!

Ποιος απειλεί το ασφαλιστικό;
του ΓΙΩΡΓΟΥ ΣΤΑΜΑΤΗ
Το ετήσιο καθαρό προϊόν της χώρας είναι προϊόν της εργασίας των μισθωτών εργαζομένων και το ιδιοποιούνται οι εργαζόμενοι (υπό τη μορφή των μισθών), οι επιχειρηματίες-καπιταλιστές (υπό τη μορφή κερδών) και το κράτος (υπό τη μορφή φόρων, δασμών, τελών, ασφαλιστικών εισφορών).Συγκροτούνται, λοιπόν, από το κράτος ταμεία κοινωνικής ασφάλισης -ένα και μοναδικό θα προϋποθέσουμε εμείς χάριν απλούστευσης εδώ.Στο ταμείο αυτό καταβάλλουν οι εργαζόμενοι ένα ποσοστό του μισθού τους, οι επιχειρηματίες-καπιταλιστές ένα ποσοστό των μισθών που καταβάλλουν στους εργαζομένους τους.Επίσης κάθε χρόνο καταβάλλει και το κράτος ένα ορισμένο ποσό. Από αυτό το ταμείο πληρώνει το κράτος σε εκείνους τους εργαζόμενους οι οποίοι όσο εργάζονταν εισέφεραν -αυτοί οι ίδιοι και οι εργοδότες τους- στο εν λόγω ταμείο, ένα ορισμένο ποσό (=σύνταξη) και τους παρέχει επίσης δωρεάν ορισμένες υπηρεσίες υγείας, τις οποίες θα αφήσουμε εδώ χάριν απλούστευσης εκτός θεώρησης.Εστω προς στιγμήν χάριν οικονομίας ότι πληρώνουν στο ταμείο μόνο οι εργαζόμενοι. Φαίνεται τότε σαν οι σημερινοί συνταξιούχοι να ζουν από αυτά που πλήρωσαν αυτοί οι ίδιοι, όταν και όσο εργάζονταν. Δεν υπάρχει πιο πεπλανημένη αντίληψη του πράγματος. Οι σημερινοί συνταξιούχοι ζουν από τις εισφορές που πληρώνουν οι σημερινοί εργαζόμενοι. Μόνο που αυτά που παίρνουν ως σύνταξη βρίσκονται σε μια κάποια αντιστοιχία με τις εισφορές τις οποίες έχουν πληρώσει. Αυτή η λεγόμενη αρχή ανταποδοτικότητας δημιουργεί την εσφαλμένη εντύπωση ότι οι σημερινοί συνταξιούχοι ζουν από τις εισφορές που πλήρωναν όταν και όσο εργάζονταν. Δεν ζουν από αυτές. Από αυτές έζησαν άλλοι. Οι τότε συνταξιούχοι.Ποιες παράμετροι ή μεταβλητές καθορίζουν ένα τέτοιο σύστημα δημόσιας κοινωνικής ασφάλισης;Πολλές και διάφορες, συναρτώμενες με σχετικά περίπλοκες σχέσεις: το όριο συνταξιοδότησης, το προσδόκιμο ζωής, το ύψος και η εξέλιξη του εθνικού προϊόντος, των μισθών, του ποσοστού του οικονομικά ενεργού πληθυσμού, του ποσοστού ανεργίας, του ποσοστού των ασφαλισμένων εργαζομένων, του ποσοστού των ασφαλιστικών εισφορών, των παρεχόμενων συντάξεων και, τέλος, της αναλογίας συνταξιούχων προς ασφαλισμένους εργαζομένους.Οι σχέσεις αυτών των μεγεθών είναι βεβαίως περίπλοκες. Ο γράφων και ίσως κι ο αναγνώστης τις κοιτάζουν μάλλον περιδεείς. Ωστόσο υπάρχουν στη χώρα μας μαθηματικοί, στατιστικοί, αναλογιστές, δημογράφοι και εντέλει και οικονομολόγοι, οι οποίοι είναι ικανοί να μας πουν πάνω κάτω πώς τελοσπάντων συναρτώνται.Ετσι, για να έχουμε μια κάποια ιδέα αυτής της συνάρτησης: Αν σε ένα χρονικό διάστημα για οποιουσδήποτε λόγους (λόγω αύξησης της ανεργίας, λόγω μείωσης του ποσοστού του οικονομικά ενεργού πληθυσμού, λόγω μείωσης του ποσοστού των ασφαλισμένων εργαζομένων, λόγω μη πληρωμής ασφαλιστικών εισφορών από εργοδότες ή και από το κράτος, λόγω γήρανσης του πληθυσμού) δεν είναι πλέον δυνατόν να συνεχίζουν να πληρώνονται επί μακρόν οι συντάξεις που πληρώνονταν μέχρι σήμερα, τι πρέπει τότε να γίνει; Ή πρέπει να μειωθούν οι συντάξεις ή να γίνει κάτι άλλο. Τι; Αυξάνουμε τα όρια συνταξιοδότησης. Ή αυξάνουμε τις εισφορές. Ή φροντίζουμε οι εργοδότες να ασφαλίζουν όλους τους εργαζομένους τους και να πληρώνουν τις εισφορές τους, καθώς επίσης και το κράτος να πληρώνει τη δική του εισφορά. Αλλοι τρόποι αντιμετώπισης είναι η αύξηση του ποσοστού του οικονομικά ενεργού πληθυσμού, η μείωση της ανεργίας, η αύξηση των μισθών, η αύξηση των εισφορών ή, τέλος, αν όλα αυτά δεν είναι δυνατά, η μείωση των συντάξεων. Ποια είναι τα προβλήματα της δημόσιας κοινωνικής ασφάλισης στη χώρα μας σήμερα; Ενα και μοναδικό: οι χαμηλές, οι άθλιες συντάξεις.Πώς προκλήθηκε αυτό το πρόβλημα είναι λίγο πολύ γνωστό. Δημιουργήθηκε από εσκεμμένες παραλείψεις ή ενέργειες των κρατούντων. Τις απαριθμούμε χωρίς ιεράρχηση: ανασφάλιστη εργασία, εισφοροδιαφυγή, μη πληρωμή εργοδοτικών εισφορών και διευκόλυνσή της, μη πληρωμή του κρατικού μεριδίου στα ταμεία. Μέχρι προ τινος υποχρέωναν τα ταμεία να καταθέτουν άτοκα τα χρηματικά τους αποθέματα στην ΤτΕ. Και μόλις χτες τα «έπειθαν» να τα τοποθετούν στα διαβόητα μυστικά δομημένα ομόλογα των Αλογοσκούφηδων και Τσιτουρίδηδων. Αλλ' αυτή είναι η πλέον αθώα όψη του πράγματος.Οι κρατούντες απάλλαξαν και απαλλάσσουν εργοδότες από εργοδοτικές εισφορές (π.χ. προς το ΝΑΤ). Επίσης, για να μπορέσουν να πουλήσουν χωρίς τις υποχρεώσεις τους στα επαγγελματικά ασφαλιστικά ταμεία τους επιχειρήσεις που ανήκουν στο Δημόσιο (ΔΕΗ, τράπεζες), ενέταξαν τα επαγγελματικά ασφαλιστικά ταμεία αυτών των επιχειρήσεων με τα ελλείμματά τους στο ΙΚΑ, εμφανίζοντας αυτή την ενέργεια ως ενοποίηση ταμείων.Το ταμείο της ΔΕΗ το επωμίσθηκε το ίδιο το Δημόσιο. Τι του κόστισε αυτό του Δημοσίου; Τριάμισι τρισεκατομμύρια δραχμές. Θα τα φορτώσει αργότερα στο ΙΚΑ.Και παλιότερα, αλλά και σήμερα, τι έκαναν και τι κάνουν οι κρατούντες; Φόρτωναν στα ταμεία προνοιακές δαπάνες του Δημοσίου. Ανάγκασαν δηλ. ταμεία να δίνουν συντάξεις σε επαναπατρισθέντες ομοεθνείς που φυσικά δεν είχαν πληρώσει καμία ασφαλιστική εισφορά. Και τι έκαναν μόλις χθες; Φόρτωσαν το ταμείο των ιερέων στο ΙΚΑ, αφού προηγουμένως διεμερίσαντο τα ιμάτιά του, δηλ. την ακίνητη περιουσία του, μεταβιβάζοντάς την στο Δημόσιο και την Αρχιεπισκοπή Αθηνών.Κάνουν το κατά δύναμη για τα πατώσουν τα ταμεία οι κρατούντες. Και επίσης για να μας πείσουν ότι είναι χαμένη ιστορία η δημόσια κοινωνική ασφάλιση. Και ότι πρέπει τελοσπάντων να την ιδιωτικοποιήσουμε, δηλ. να ασφαλιζόμαστε τώρα πλέον όλοι εμείς ιδιωτικά. Μα πώς;Από τις τρεις κι εξήντα που παίρνουμε; Ασε δε την περίπτωση που φαλιρίσουν οι ιδιωτικές ασφαλιστικές εταιρείες. Σχετικά προσφάτως δεν φαλίρισαν κάποιες στις ΗΠΑ;Το παραμύθι ότι η δημόσια κοινωνική ασφάλιση δεν είναι βιώσιμη το προάγουν συστηματικά. Τον ίδιο τον κ. Σπράο μπορεί να μην τον ξέρετε.Την έκθεσή του, όμως, για το Ασφαλιστικό την ξέρετε ασφαλώς, όπου έγραφε ότι το σύστημα θα καταρρεύσει το 2005. Το τρέχον είναι το σωτήριο έτος 2007 και το σύστημα δεν έχει καταρρεύσει.Κατασκευάζουν συνεχώς μακροπρόθεσμες προβλέψεις (10ετίας, 20ετίας κ.ο.κ.) κατάρρευσης της δημόσιας κοινωνικής ασφάλισης. Κάθε ανεπηρέαστος αναλυτής θα μπορούσε να εξηγήσει γιατί όλες αυτές οι προβλέψεις είναι ανοησίες και εξυπηρετούν απλώς την ιδιωτικοποίηση της ασφάλισης. Και τι επιχειρήματα δεν επιστράτευσαν! Πριν απ' όλα τη δημογραφική εξέλιξη. Δηλ. ότι λόγω της γήρανσης του πληθυσμού λιγότεροι εργαζόμενοι θα έχουν τώρα πλέον να θρέψουν περισσότερους συνταξιούχους. Ε, και λοιπόν;Δεν χάλασε και ο κόσμος. Το αντεπιχείρημα που ακολουθεί δεν είναι δικό μου, αλλά γερμανού συναδέλφου στατιστικού. Εχουμε περισσότερους γέροντες και λιγότερα παιδιά; Μα, τότε, εμείς που εργαζόμαστε, αντί να ταΐζουμε παιδιά, θα τρέφουμε γέροντες. Πού είναι το πρόβλημα;Συνοψίζοντας: Η δημόσια κοινωνική ασφάλιση θα μπορούσε -ακόμη και στην καπιταλιστική παγκοσμιοποιημένη, νεοφιλελεύθερη κοινωνία μας- να είναι βιώσιμη. Ως φαλιρισμένη -σήμερα, αύριο, μετά από 10 ή 50 χρόνια- την παριστούν αυτοί που θέλουν να την ιδιωτικοποιήσουν.Και βεβαίως μπορούμε να θρέψουμε τους συνταξιούχους -, ακόμη κι όταν ένας μόνο εργαζόμενος θα είχε να θρέψει έναν συνταξιούχο. Ακόμη και στη χώρα μας ένας εργαζόμενος παράγει πολλά, πάρα πολλά. Ρίξτε μια ματιά γύρω σας για να το συνειδητοποιήσετε.Χυδαία ειπωμένο: πολυτελείς κατοικίες, βίλες, κότερα, πισίνες, φουσκωτά, 4Χ4 και άλλα πολλά που τα παρήγαγαν οι εργαζόμενοι και όχι αυτοί που τα απολαμβάνουν. Πώς θα διαθρέψουμε αξιοπρεπώς αυτούς που παλιότερα παρήγαγαν όλα αυτά; Μα, απλώς, αυξάνοντας αντιστοίχως τις ασφαλιστικές εισφορές. Τις εισφορές τίνος; Δεδομένων των μισθών πείνας που πληρώνονται σήμερα, τις εισφορές των εργοδοτών.Η απάντηση στα προβλήματα του Ασφαλιστικού είναι λοιπόν πώς θα μετατρέψουμε τα «κότερα» σε αγαθά αναγκαία για την αξιοπρεπή διαβίωση αυτών που μέχρι χθές παρήγαγαν αυτά τα «κότερα». Φοβάμαι πως αυτό δεν είναι δυνατόν χωρίς να αλλάξουμε την κοινωνία μας. Χωρίς αυτή την αλλαγή, θα ιδιωτικοποιηθεί η ασφάλιση υγείας και γήρατος. Τόσο σίγουρα, όσο το Αμήν στην εκκλησία.* Ο ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΤΑΜΑΤΗΣ είναι καθηγητής Οικονομικής Θεωρίας στο Πάντειο Πανεπιστήμιο.Πηγή:Ιός

Ασφαλιστικό: Τι προτείνω

2008-01-15T16:10:00.000+02:00

Το μεγαλύτερο πρόβλημα της ελληνικής κοινωνικής πολιτικής δεν είναι το ασφαλιστικό. Είναι η απασχόληση συνολικά. Αυτή είναι η αλήθεια που πονάει. Το ασφαλιστικό είναι το ένα ήμισυ του προβλήματος της απασχόλησης. Το έτερον του ήμισυ είναι η ανεργία. Το μεν απασχολεί όσους δουλεύουν και τους πιο ώριμους σε ηλικία, η δε τους νέους, τη γενιά των 700 ευρώ, τους ανθρώπους με προσόντα που δεν αμείβονται όπως θα έπρεπε.

Το ασφαλιστικό είναι ένα από τα πολλά αναδιανεμητικά συστήματα που διαθέτει ένα κράτος. Οι εργαζόμενοι εισφέρουν μέρος του μισθού τους ώστε να δικαιούνται ιατροφαρμακευτική περίθαλψη και όταν αποσυρθούν από την παραγωγή να λάβουν μια σύνταξη που να τους εξασφαλίζει τα προς το ζην. Κάθε επάγγελμα έχει το δικό του ταμείο (και το δικό του κεντρικά διορισμένο διοικητή). Χρειάζονται 35 χρόνια ασφάλισης σε συναφή Ταμεία για να βγει κάποιος στη σύνταξη.

Το ελληνικό ασφαλιστικό σύστημα (όπως και τα συστήματα κοινωνικής ασφάλισης όλων των χωρών της Ευρώπης) είναι δημιούργημα της μεταπολεμικής περιόδου, της χρυσής περιόδου των Ευρωπαϊκών κρατών πρόνοιας, με συνεκτικές κοινωνίες χωρίς εξωγενή ανταγωνισμό, με εργασιακή ασφάλεια, χαμηλά προσόντα, νεολαία που δεν σπούδαζε και έτσι έβγαινε νωρίτερα στην αγορά εργασίας, δημογραφική αύξηση της αναλογίας εργαζομένων-συνταξιούχων. Είναι προφανές ότι στη σημερινή εποχή της παγκοσμιοποίησης, της οικονομίας της γνώσης, της πράσινης οικονομίας, των κλιματικών μεταβολών, της ευελιξίας της αγοράς εργασίας, της αναλωσιμότητας των εργαζομένων και της τεχνολογίας, της μεγάλης διεπαγγελματικής κινητικότητας (job mobility) της γήρανσης του πληθυσμού και των δυσμενών δημογραφικών εξελίξεων τα μεταπολεμικά συστήματα κοινωνικής ασφάλισης πρέπει να μεταρρυθμιστούν. Ζητούμενο πλέον όχι μόνο σε ευρωπαϊκό αλλά και σε παγκόσμιο επίπεδο είναι η ευέλικτη ασφάλεια (flexicurity, μια λέξη υβρίδιο των flexibility και security). Οι σκανδιναβικές χώρες τείνουν να το πετύχουν ενώ τα Βρετανικά νησιά και η Ολλανδία έχουν εντυπωσιακές επιδόσεις στο πρώτο συνθετικό.

Το ασφαλιστικό στην Ελλάδα χρειάζεται μια χειροβομβίδα. Να καταστραφεί και να κτιστεί από την αρχή. Κάτι τέτοιο βέβαια δεν είναι εφικτό. Πάντα κάποιοι θα υπερασπίζονται (ορθώς;) τα «κεκτημένα» τους (ακόμα κι αν αυτά προσκρούουν στο συλλογικό συμφέρον). Οι τομές δεν γίνονται αναίμακτα.

Για την περαιτέρω μεταρρύθμιση του ασφαλιστικού προτείνω τα εξής:

1.Ενοποίηση όλων των Ταμείων σε ένα Ταμείο Κοινωνικής Ασφάλισης (ΤΚΑ) που θα διαχωρίζεται σε δύο: ένα Ταμείο Συνταξιοδότησης (ΤΣ) και ένα Ταμείο Ιατροφαρμακευτικής Περίθαλψης (ΤΙΠ). Η ύπαρξη πολλών Ταμείων και ενισχύει την αντιπαραγωγική και αρτηριοσκληρωτική γραφειοκρατία και δεν διευκολύνει την διεπαγγελματική κινητικότητα που τείνει να γίνει καθεστώς στη σύγχρονη οικονομία των υπηρεσιών (κάθε εργαζόμενος μπορεί να αλλάξει πολλά επαγγέλματα). Πλήρης μηχανογράφηση των μητρώων και των υπηρεσιών

2.Οι εισφορές των εργαζομένων στο ΤΚΑ θα είναι το 30% του μισθού τους από κάθε εργασία τους (20% στο ΤΣ και 10% στο ΤΙΠ). Ο μισθός συμπεριλαμβάνει και τα τυχόν επιδόματα. Το κράτος θα συνεισφέρει το 10% των φορολογικών εσόδων.

3.Η σύνταξη θα καταβάλλεται στο 65ο έτος της ηλικίας του εργαζομένου ανεξαρτήτως φύλου. Η δικαιολογία εδώ είναι δημογραφική. Η γήρανση του πληθυσμού και η ολοένα και μειούμενη αναλογία εργαζομένων-συνταξιούχων δεν δικαιολογεί τις πρόωρες συντάξεις. Άλλωστε στη σύγχρονη οικονομία της γνώσης η παραγωγικότητα δεν γνωρίζει ηλικία. Στις υπηρεσίες ένας εργαζόμενος μεγάλης ηλικίας μπορεί ακόμα και στα 65 να παράγει έργο. Επίσης, η ανισότητα στο χρόνο εξόδου από την αγορά εργασίας ανάμεσα στους άνδρες και στις γυναίκες είναι στρεβλωτική κυρίως για τους άνδρες που έχουν χαμηλότερο μέσο όρο ζωής από τις γυναίκες.

4.Παροχή κινήτρων για παραμονή στην εργασία και πέραν των 65 με μερική απασχόληση.

5.Η σύνταξη θα είναι το 80% του μέσου όρου των μισθών. Είναι δίκαιο καθένας να αμείβεται ανάλογα με όσα έχει εισφέρει. Δεν θα υπάρχει καμία εξαίρεση. Τα συνδικάτα μπορούν να πιέζουν μόνο για τους μισθούς και όχι για τις συντάξεις.

6.Πάταξη της εισφοροδιαφυγής με αυστηρές κυρώσεις στους εισφοροδιαφεύγοντες. Κλείσιμο σε επιχειρήσεις που δεν πληρώνουν εισφορές ή δεν έχουν δηλωθεί στο ΤΚΑ.

7.Απαγόρευση της πληρωμής χρεών ιδιωτικών επιχειρήσεων (π.χ. ΠΑΕ) από το Κράτος.

Μια ... διαφορετική άποψη για το Ασφαλιστικό ...

2008-01-08T13:19:00.000+02:00

Πωλούνται 15 πρόβατα γκαστρωμένα. Πληρ. Τηλ 075…

Ξεφυλλίζοντας τις τοπικές εφημερίδες ( ακολουθώντας την αρχή ότι η είδηση μπορεί να είναι και στις μικρές αγγελίες ) διάβασα μια θαυμάσια , έξυπνη αγγελία, ένα κωδικοποιημένο μήνυμα για το ασφαλιστικό. (Τύφλα να ΄χει ο κώδικας Ντα Βίντσι)

Πωλούνται 15 πρόβατα γκαστρωμένα ……
Οι μυστικές λέξεις κλειδιά που κωδικοποιούν το μήνυμα (!!!!) για το ασφαλιστικό και το οποίο αναλύουμε με μια δεύτερη ανα- γνώση των λέξεων του μηνύματος.

Πώληση / πούλημα = πώληση αγαθών έναντι τιμήματος αλλά και προδοσία έναντι τιμήματος

Πρόβατα = από το προ-βαίνω , αυτά που προχωρούν, βαδίζουν , εκτός από τα συμπαθέστατα ζώα σημαίνει και αυτούς που οδηγούνται στην καταστροφή (ως πρόβατα στην σφαγή) ή και τους ανθρώπους χωρίς βούληση που πειθαρχούν εύκολα προς κάθε εξουσία.

Γκαστρωμένα = πέρα από τη κατάσταση εγκυμοσύνης σημαίνει μεταφορικά και ενοχλώ κάποιον υπερβολικά ή περιμένω κάτι με ανυπομονησία

Ας δούμε και την κοινωνική πραγματικότητα , φιλήσυχοι πολίτες καθημερινοί εργάτες πωλούσαν την ικανότητα τους για εργασία, το τίμημα και ένα από τα αγαθά που θα αναμέναμε ήταν μια αξιοπρεπή σύνταξη μεταξύ από κάποια χρόνια εργασίας

Από το 1950-70 με μηδέν (0%!!) επιτόκιο η τράπεζα της Ελλάδας έδινε δάνεια από τα αποθεματικά των ταμείων για κίνητρα σε βιομηχάνους. Ενώ ο πληθωρισμός ήταν 10-20% και τα επιτόκια που μπορούσαν να εξασφαλίσουν από τις τράπεζες ως καταθέσεις 10-15%. Την δεκαετία του 80 δίνεται η δυνατότητα στα ταμεία να επενδύσουν το 10% σε τίτλους δημοσίου. Το 1992 με τον νόμο 2076/92 δίνεται η δυνατότητα 20% των αποθεματικών να τα «παίξουν» στο χρηματιστήριο. Το 1995 με τον νόμο 2225/95 οι τράπεζες αναλαμβάνουν άμεσα διαχειριστικό ρόλο. Το 1999 το ποσοστό των αποθεματικών που «παίζονται» φτάνουν στο 23%. Το 2002 με τον νόμο 2992 επιτρέπεται το «παίξιμο» των αποθεματικών του ιδρώτα χιλιάδων ανθρώπων σε προϊόντα υψηλού ρίσκου. Από το 1999-2002 η ζημιά στα ασφαλιστικά ταμεία λόγω χρηματιστηρίου ήταν 3,5 δις ευρώ!!

Και φτάσαμε στο σήμερα μετά τις εκλογές.

Ο απλός μέσος άνθρωπος έφτιαξε στο μυαλό του μια προσδοκία από την νέα κυβέρνηση , περίμενε με ανυπομονησία νέα μέτρα, νέες θέσεις, νέες πολιτικές (βλ. γκαστρωμένα) αλλά τελικά όσο να αφορά το ασφαλιστικό πολύ μεγάλη ενόχληση προκάλεσε (βλ. και πάλι γκαστρωμένα) . Βέβαια υπάρχει και η άλλη άποψη ότι είναι τόσο οδυνηρά τα μέτρα που μοιάζουν με πολλαπλό βιασμό με την πιθανότητα της ανεπιθύμητης εγκυμοσύνης ιδιαίτερα υψηλή (βλ. ξανά γκαστρωμένα με μια νέα οπτική) .

Και να το αποκρυπτογραφημένο μήνυμα .

Ο ιδρώτας αυτών που φιλήσυχα προβαίνουν είναι προς πώληση (τα πωλητήρια από ότι δείχνει η ιστορία τα φτιάχνουν και όλα τα κόμματα εξουσίας από το 50 και μετά κόβοντας και ράβοντας ο ένας σε συνέχεια του άλλου). Τα πρόβατα με μαθηματική ακρίβεια οδηγούνται στην σφαγή- εξαθλίωση. Δυστυχώς όμως δεν μπορούν εύκολα να αντισταθούν γιατί είναι και γκαστρωμένα (!!!!) ,αυτό που ανυπομονησία περιμένουν αλλά και αυτό που τους ενοχλεί είναι αποτέλεσμα της δράσης των βιαστών τους. Και αυτό δεν θα είναι παρά ένα άλλο πρόβατο για να διαιωνίζεται ο φαύλος κύκλος της πώλησης. Όσο τα πρόβατα παραμένουν πρόβατα και αγνοούν την διαδικασία με την οποία βρέθηκαν γκαστρωμένα συνεχώς θα υπάρχουν αγγελίες πώλησης.

Οικονομικοί αναλυτές τις ΓΣΕΕ μέσα από έγκριτες μελέτες μαθηματικά αποδεικνύουν ότι αν δε είχε γίνει κακοδιαχείριση των αποθεματικών των ταμείων η κατώτατη (!!) σύνταξη του ΙΚΑ θα ήταν 1200 ευρώ. Δεν είναι λοιπόν παράλογο το αίτημα για σύνταξη στα 55 οι γυναίκες και 60 οι άνδρες ( και νωρίτερα ίσως για κάποια επαγγέλματα). Που θα βρεθούν αυτά τα λεφτά είναι το ερώτημα . Να τα ζητήσουν και να τα πάρουν πίσω από αυτούς που τα πήραν και τα διαχειρίστηκαν …..και αν θέλουν, αν έχουν βούληση πολιτική υπάρχουν τρόποι και χωρίς να διαταραχθεί η κοινωνική συνοχή ….

Αρθρο του Βασίλη Καπετάνιου στην εφημερίδα "Αναγνώστης Πελοποννήσου". Αναδημοσίευση από το thelonapo.blogspot.com

ΟΙ ΣΚΕΨΕΙΣ ΜΟΥ ΓΙΑ ΤΟ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΟ

2008-01-05T02:20:00.000+02:00

Το ασφαλιστικό πρόβλημα είναι από τα σημαντικότερα που πρόκειται να αντιμετωπίσει τόσο η σημερινή κυβέρνηση όσο και οι επόμενες καθότι από τη φύση του είναι ένα θέμα που βασίζεται και επηρεάζεται από πλείστες παραμέτρους που μεταβάλλονται με την πάροδο του χρόνου. Οπότε είναι αρκετά δύσκολο να κάνει κανείς κάποιες εφαρμόσιμες προτάσεις που να λύνουν το πρόβλημα. Αυτό που μπορεί να γίνει είναι να κατατεθούν κάποιες προτάσεις που να ελαχιστοποιούν το ρίσκο του άμεσου μέλλοντος και να επιτρέπουν μικρές και εύκολες τροποποιήσεις κάθε φορά που θα βρισκόμαστε μπροστά σε μία νέα πρόκληση.

Τα τελευταία χρόνια η επίλυση του ασφαλιστικού επιχειρήθηκε τέσσερις φορές (επί υπουργίας των Σουφλιά, Σιούφα, Γιαννίτση και Ρέππα). Το γεγονός ότι το θέμα επανέρχεται, αποτελεί ομολογία αποτυχίας των παραπάνω προσπαθειών. Από αυτές τις αποτυχημένες απόπειρες, δυστυχώς, δεν φαίνεται να έχει διδαχτεί κανένας.
Το σημερινό σύστημα πάσχει από πολλές ασθένειες οι οποίες δεν είναι όλες ιάσιμες. Θα αρχίσω από τις ιάσιμες.

1.Η εισφοροδιαφυγή είναι ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα. Αυτό το πρόβλημα μπορεί να το λύσει μόνο το κράτος. Αυτό είναι που θα πρέπει να εξασφαλίσει ότι ο καθένας από εμάς θα πληρώσει τις εισφορές που του αρμόζει. Για να συμβεί αυτό πρέπει να υπάρχει πλήρης καταγραφή και μηχανογράφηση των εισφορών που πρέπει να πληρώσουν τόσο οι επιχειρήσεις (μικρές ή μεγάλες), αλλά και οι ιδιώτες. Είναι παράλογο να μιλάμε για χαριστικές ρυθμίσεις και διάφορα bonus όταν κάποιος δεν εισφοροδιαφεύγει. Είναι υποχρέωση του πολίτη και της επιχείρησης και αλίμονο αν καταντήσουμε να επιβραβεύουμε τα αυτονόητα. Επιβάλλεται να γίνονται αυστηροί έλεγχοι, από ειδικό σώμα ελεγκτών που θα επιβλέπεται από επιτροπή που δεν θα αλλάζει με την εκάστοτε κυβέρνηση. Αλίμονο αν ξεκινάμε με το σκεπτικό ότι το σώμα ελεγκτών θα τα παίρνει. Οι ελεγκτικές υπηρεσίες και οι υπάλληλοι που τις απαρτίζουν πρέπει να γίνουν οι θεματοφύλακες της σωστής λειτουργίας. Πρέπει να μπούνε όλες εκείνες οι δικλείδες για να διασφαλιστεί η εύρυθμη λειτουργία του ελεγκτικού μηχανισμού. Δεν είναι δύσκολο, από τη στιγμή που τα κατάφεραν Άγγλοι, Ελβετοί, Νορβηγοί, Σουηδοί, Φιλανδοί κτλ θα τα καταφέρουμε και εμείς. Οι επιχειρήσεις που εισφοροδιαφεύγουν πρέπει να τιμωρούνται παραδειγματικά με αυτόματο λουκέτο. Ο ιδιοκτήτης πρέπει να οδηγείται αυτόματα στη φυλακή και να δημεύεται η περιουσία του όπως ακριβώς στην Αμερική, όπου οι φοροφυγάδες αντιμετωπίζονται χειρότερα από τους βιαστές και τους δολοφόνους. Μην ξεχνάμε ότι και ο Αλ Καπόνε για φοροδιαφυγή συνελήφθη.

2.Στις ιάσιμες ασθένειες του ασφαλιστικού συστήματος ανήκουν και οι ανεξέλεγκτες πληρωμές των ασφαλιστικών ταμείων κυρίως προς τα ιδιωτικά αλλά και δημόσια νοσοκομεία, λόγω αχρείαστων εγχειρήσεων, παράνομων και καταχρηστικών συνταγογραφήσεων, αχρείαστων εξετάσεων που συνήθως εξυπηρετούν τις ψυχαγωγικές ανάγκες των γιατρών που καλύπτονται από τις φαρμακοβιομηχανίες. Όλες οι παραπάνω δαπάνες δεν υπόκεινται σε ουσιαστικό έλεγχο μολονότι θα έπρεπε. Λύση θα μπορούσε να είναι η εξής που εφαρμόζεται στην Αγγλία. Κάθε πολίτης θα πρέπει να είναι εγγεγραμμένος με έναν γιατρό (παθολόγο ή γενικής χειρουργικής). Ό,τι και να συμβαίνει ο πολίτης πρέπει να πάει σε αυτόν το γιατρό. Αυτός τον παραπέμπει όπου χρειάζεται και είναι υπεύθυνος για τον ασθενή του. Η συνταγογράφηση γίνεται ηλεκτρονικά οπότε το σύστημα γνωρίζει ανά πάσα στιγμή τι φάρμακα έδωσε ο κάθε γιατρός, σε ποιον, και πόσο στοίχισαν. Τα νοσοκομεία εξυπηρετούν τα περιστατικά που δέχονται από τους ιατρούς τις περιοχής και τα επείγοντα περιστατικά. Επομένως το σύστημα ξέρει πάντα ποιον είναι στο νοσοκομείο, για ποιο λόγο είναι εκεί και τι χρειάζεται να κάνει. Οι αδικαιολόγητες καθυστερήσεις και δαπάνες εντοπίζονται αμέσως και φυσικά υπάρχει αυτόματος καταλογισμός ευθυνών. Είναι δηλαδή ευθύνη του γιατρού να μεριμνήσει για τη μείωση των δαπανών. Εδώ χρειάζεται μία διευκρίνιση. Τα αγγλικό σύστημα θα λειτουργούσε έτσι αν δεν το κατέστρεφε η Θάτσερ. Έτσι είχε σκοπό να λειτουργήσει. Το τι ακριβώς χάλασε στην πορεία δεν είναι κάτι που θα μας απασχολήσει εν προκειμένω.

3.Όπως είχα διαβάσει και σε ποστ του vaggnes υπάρχουν περιπτώσεις που 25χρονες σύζυγοι εισπράττουν εφ’ όρου ζωής τη σύνταξη του εκλιπόντος 80χρονου συζύγου τους. Αυτές οι περιπτώσεις πρέπει να κοπούν. Αλίμονο, δεν χρειάζεται και η ευφυΐα του Αϊνστάιν για να ξεχωρίσουμε μία χήρα που έχει ανάγκη την σύνταξη του συζύγου της (και αντίστοιχα για έναν άντρα φυσικά) από κάποια που μπορεί να εργαστεί. Κάθε περίπτωση κληρονομιάς της σύνταξης θα πρέπει να ελέγχεται. Όσοι μπορούν να εργαστούν ή έχουν εργασία και ένα ελάχιστο πλαφόν μισθού δεν θα πρέπει να δικαιούνται τη σύνταξη.

4.Κάπως έτσι συμβαίνει και στο επίδομα ανεργίας το οποίο χορηγείται σε άτομα οι οποίοι δεν το δικαιούνται (κυρίως γιατί τα χρήματα από την κύρια απασχόληση τους είναι «μαύρα») είτε γιατί αυτή τη συμφωνία έχουν κάνει με το αφεντικό τους. Το ίδιο συμβαίνει και με τις συντάξεις αναπηρίας, πολέμου κτλ. Υπάρχουν άτομα καθ’ όλα υγιή που λαμβάνουν αναπηρική σύνταξη. Παρόλα αυτά έχουν δίπλωμα οδήγησης κα και πολλοί απασχολούνται σε επιπρόσθετη εργασία. Νομίζω πως όλα αυτά μπορούν να ελεγχθούν και οι παραβάσεις να κοπούν. Δεν είναι δυνατόν οι αναπηρικές συντάξεις στην Ελλάδα να είναι περισσότερες από ότι σε ολόκληρη την Μεγάλη Βρετανία.

5.Η λίστα των βαρέων και ανθυγιεινών επαγγελμάτων πρέπει επίσης να τροποποιηθεί. Δεν είναι δυνατόν ι οι υπάλληλοι το 11880 του ΟΤΕ να λαμβάνουν το ίδιο επίδομα με τους υπαλλήλους της ΔΕΗ που ανεβαίνουν στους πυλώνες. Ούτε οι κομμωτές να έχουν τα ίδια προνόμια με τους εργαζομένους στην ναυπηγοεπισκευαστική βάση του Περάματος. Θα πρέπει να γίνει ένα ξεσκαρτάρισμα ανάλογα με το είδος του επαγγέλματος και τον πραγματικό κίνδυνο που διατρέχει ο εργαζόμενος.

Ωστόσο υπάρχουν και οι μη ιάσιμες ασθένειες του συστήματος και εκεί ακριβώς θα πρέπει να υπάρχει πλήρης ανατροπή του σημερινού καθεστώτος. Πράγματι θα πρέπει να δίνονται κίνητρα για την επιπλέον παραμονή στην εργασία. Ο μ.ο ζωής έχει αυξηθεί σημαντικά με αποτέλεσμα να υπάρχουν άνθρωποι που στα 53 τους που έχουν συμπληρώσει 35ετία να μπορούν να παραμείνουν και άλλο στην αγορά εργασίας. Υπάρχουν και άλλοι που ακόμα και στα 65 τους δεν θέλουν να βγουν στην σύνταξη. Το πρόβλημα βέβαια σε αυτή την περίπτωση είναι ότι καθυστερεί η πρόσληψη ενός νεώτερου. Όμως πρέπει να τονιστεί ότι με τον να βγει ένας στην σύνταξη και ένας να προσληφθεί επιβαρύνεται η σχέση εργαζόμενων/συνταξιούχων. Πρέπει να επιλεγεί το λιγότερο κακό σε αυτή την περίπτωση και η λύση του ασφαλιστικού προέχει, διότι μόνο τότε θα μπορέσουμε να ασχοληθούμε πραγματικά με το πρόβλημα της ανεργίας. Κάπου στην δευτερολογία του ΚΚ διάβασα ότι «…η σχέση συνταξιούχων και εργαζομένων μπορεί να αντιμετωπιστεί περισσότερο με την ασφάλιση όλων των μεταναστών και με κίνητρα για την πρόσληψη νέων, αλλά και με δημόσιες επενδύσεις στον κοινωνικό τομέα (και οι κοινωνικές υπηρεσίες πληρώνουν ένσημα). Θα αντιμετωπιστεί λιγότερο με την αύξηση κατά 2 χρόνια των χρόνων εργασίας. Σε λίγο θα θέλουν να αυξηθεί περισσότερο. Αν έχεις διδαχτεί τη θεωρία του Κευνς καταλαβαίνεις τι λέω». Θα απαντήσω ότι η ασφάλιση όλων των μεταναστών είναι δεδομένο, δεν μπορεί να είναι ζητούμενο σε ένα βιώσιμο ασφαλιστικό σύστημα.

Η κυριότερη αλλαγή ωστόσο που πρέπει να γίνει είναι να δοθεί στον εργαζόμενο η δυνατότητα αν θέλει να κάνει μόνο ιδιωτική ασφάλιση που θα ισχύει για την σύνταξη και όχι για την ιατροφαρμακευτική περίθαλψη. Το συγκεκριμενοποιώ. Ο εργοδότης συνεισφέρει τις εισφορές σε ασφαλιστική εταιρία (λέγονται pension funds) που κυμαίνονται από 4-7% του μεικτού μισθού του εργαζομένου. Ο εργαζόμενος μπορεί επίσης να συνεισφέρει από 0-4% των καθαρών απολαβών του. Η τελική σύνταξη προκύπτει από το άθροισμα μιας σύνταξης που παίρνει ο εργαζόμενος λόγω των κρατήσεων που έδωσε για ιατροφαρμακευτική περίθαλψη και των φόρων και μία που παίρνει από την ιδιωτική εταιρία. Η ιδιωτική εταιρία επενδύει τα χρήματα του εργαζόμενου και η σύνταξη καθορίζεται από την απόδοση των χρημάτων. Αν ωστόσο το κεφάλαιο δεν αποδώσει την κατώτατη σύνταξη τότε αναλαμβάνει το κράτος να καλύψει τη διαφορά. Υπάρχει και η περίπτωση που ο ασφαλισμένος δεν συνεισφέρει τίποτα, δηλαδή δεν έχει κρατήσεις για τη σύνταξη του παρά μόνο για την ιατροφαρμακευτική του περίθαλψη. Σε αυτή την περίπτωση θα πάρει μόνο την κατώτατη κρατική σύνταξη. Εγώ αυτό ακριβώς το μοντέλο έχω επιλέξει καθώς πληρώνω κανονικά ΤΕΕ και θα πάρω σύνταξη (λέμε τώρα!!) από το ΤΕΕ. Ο λόγος που προτιμώ μία ασφαλιστική εταιρία ή μία τράπεζα για τη διαχείριση των χρημάτων μου είναι επειδή δεν αντέχω άλλο τους ανίδεους διοικητές των ταμείων αλλά και αυτούς που τους διορίζουν.

Τέλος θα πρέπει να σημειωθεί ότι το κράτος θα πρέπει να διασφαλίσει όλους αυτούς που μέχρι τώρα ασφαλιζόντουσαν σε αυτό με το να καλύψει τις όποιες μαύρες τρύπες από τον προϋπολογισμό, μολονότι αυτό δεν είναι δίκαιο για τους νέους εργαζομένους. Πολύ απλά δεν μπορούμε να αφήσουμε τους «γονείς» μας να πεθάνουν στην ψάθα μετά από χρόνια σκληρής δουλειάς. Τρόποι κάλυψης υπάρχουν, για παράδειγμα με την φορολογία της εκκλησίας ή των υπερκερδών συγκεκριμένων εταιριών όπως αναφέρει και ο Τζονάκος στην πρόταση του.

Ασφαλιστικό – Σκέψεις για αρχή - Τζονάκος

2008-01-04T12:22:00.000+02:00

Εργαζόμαστε ο καθένας κάποια χρόνια, άλλοι ξεκίνησαν τωρα και τους λένε « η γενιά των 700 ευρω» και άλλοι κοντεύουν να αποσυρθούν.

Μέρα μέρα το ένσημο μαζι με το μεροκάματο σ έναν κουμπαρά ζωής με την ελπίδα κάποτε να αποσυρθούμε αξιοπρεπώς για να περάσουμε μια περίοδο σαν απόμαχοι, άξιοι που προσφέραμε στο κοινωνικό σύνολο αυτά που οφείλαμε.

Την εργασία μας την ωφελήθηκε ο εκάστοτε εργοδότης ακόμα κι αν αυτός ηταν ο εαυτός μας για όσους είμαστε αυτοαπασχολούμενοι.
Τον μισθό μας τον ωφεληθήκαμε εμείς για να ζήσουμε, να διασκεδάσουμε, να κάνουμε οικογένειες, παιδιά, και να στρώσουμε όσο μπορούμε ένα καλό χαλί για την συνέχειά μας και των παιδιών μας.
Τις εισφορές μας τις διαχειρίστηκε ένα Κράτος.
Περι αυτών ο λόγος, αφου το πρόβλημα του μεγάλου ζητήματος «Ασφαλιστικό» είναι η βιωσιμότητα του και άρα το μέλλον μας και των παιδιών μας.

Το Κράτος μας ασφαλίζει υποχρεωτικά σε δημόσιο φορέα, ανάλογα με το επάγγελμα μας. Άλλος στο ΙΚΑ, άλλος στο Δημόσιο και λοιπά.
Ποτέ δεν εδωσε δικαίωμα επιλογής ανάμεσα σε Δημόσια ή Ιδιωτική Ασφάλιση. Η σύνταξη υποχρεωτικά θα βγει από το Κράτος και αυτό δεν φαίνεται να αλλάζει σύντομα.
Η δε περίθαλψη σπρώχνεται προς τους ιδιώτες καθημερινά.

Φυσικά οι συντάξεις δεν είναι μεγάλες εκτός από κάποιες εξαιρέσεις για δικαστικούς, βουλευτές, τραπεζικούς, στρατιωτικούς. Είναι μια ελιτ συνταξιούχων που μεχρι τωρα δεν εχει θυσιάσει πολλά υπερ άλλων που ζούσαν με λιγότερα και θα παίρνουν και λιγότερα ως σύνταξη.

Κάθε Κυβέρνηση τολμούσε βήματα για το Ασφαλιστικό τέτοια που να μην εχει μεγάλο πολιτικό κόστος, κάπως βιαστικά, και κάπως επηρρεασμένη από συντεχνίες που δεν ήθελαν να δουν τα κεκτημένα τους να χάνονται.

Και φτάνουμε στο σήμερα για να μην τα πολυλογώ, που και πάλι «κάτι πρέπει να γίνει». Αυτό το «κατι» υποτίθεται ότι ξέρει η τρέχουσα κυβέρνηση ποιο είναι, αλλα και οι φορείς όπως η Αντιπολίτευση, τα κόμματα από κάτω δηλαδη, η ΓΣΕΕ, η ΑΔΕΔΥ, τα Σωματεία Εργαζομένων και λοιπά.
Η Κυβέρνηση λέει : «Κοινωνικός Διάλογος» και υπονοεί «Ελάτε να σας πω τι θα χάσετε».
Η Αντιπολίτευση και οι άλλοι φορείς λένε «πείτε μας τις προτάσεις σας»
Η Κυβέρνηση απαντά «άρα δεν εχετε προτάσεις ;»
Οι άλλοι απαντούν και πάλι «Μάλλον εσείς δεν έχετε»

Και όλη η ιστορία πηγαίνει σε ένα παιχνίδι φημών, ρευμάτων, επηρρεασμού κοινής γνώμης ως προς το ότι «είναι αναπόφευκτο» το ότι συμβεί, χωρίς κανεις να μας λέει τι θα γινει με την κακοδιαχείριση επι σειρά ετων των αποθεματικών των ασφαλιστικών ταμείων, χωρίς κανεις να μας λέει αν εισπράχθηκε πρώτα σωστά ολη η εισφοροδιαφυγή, αν όλες οι οφειλές προς τα Ασφαλιστικά Ταμεία έχουν πληρωθεί ώστε να ξέρει κανεις σε ποια πραγματικά κατάσταση βρισκόμαστε.

Η εύκολη λύση δόθηκε πολλές φορές : Εμείς, όλο και λιγότερες παροχές !

Εμείς κληθήκαμε να καταβάλλουμε επιπλέον εισφορές, για ένα Ασφαλιστικό Σύστημα που επιβαρύνει την κατάσταση του η υπογεννητικότητα της Ελλάδας και κοντεύουμε να φτάσουμε στην αναλογία 1:1 δηλαδη ενας δουλεύει για να πληρώνεται ενας !

Την ίδια στιγμή, πράγματα εδώ και χρόνια αυτονόητα στην υπόλοιπη Ευρώπη, όπως η ισοτιμία ανδρών-γυναικών και στην εργασία, εδώ τίθενται σαν κατι ως επανάσταση περίπου με τις γυναίκες να εμφανίζονται ως μεγάλα θύματα.
Εδώ θα διαφωνήσω ως προς τον όρο «γυναίκα» σκετο. Άλλο η γυναίκα με παιδιά και γάμο, και άλλο η γυναίκα χωρίς παιδιά και χωρίς καν γάμο.
Οι άνδρες ετσι κι αλλιώς έχουν επωμιστεί το κόστος του Ασφαλιστικού περισσότερο, με πιο πολλά χρόνια δουλειάς και μικρότερο προσδόκιμο βίου.

Με βάση το προσδόκιμο βίου σε έναν τόπο, γίνονται διάφορες κουβέντες.
Ανεξάρτητα αν είναι κανείς άνδρας ή γυναίκα, πρέπει να του αναλογούν δίκαιες εισφορές και απολαβές.
Φυσικά κανεις δεν ξέρει πόσο θα ζήσει. Είναι τραγικές οι περιπτώσεις ανθρώπων που πέθαναν χωρίς να προλάβουν να πάρουν σύνταξη. Οι εισφορές τους δηλαδη πήγαν καθαρά υπέρ άλλων και μεγάλο μέρος τους βγήκε από τρύπες !

Ξεκάθαρες προτάσεις δεν εχω ακούσει ακόμα. Φήμες λένε ότι δεν εχει γίνει καν κάποια ολοκληρωμένη μελέτη αλλα και πάλι γινεται προσπάθεια να φτιάξουμε ομελέτα με μερικά αυγά χτυπημένα μεταξύ τους και μερικά άλλα αλώβητα.

Δηλαδη θα πρέπει να μας επιβληθεί μια συνταγή εξυγίανσης τύπου ομελέτας όπου καθένας πρέπει να θυσιάσει το αυγό του μαζι με τα άλλα για χάρη όλων ενώ γυρω γύρω κάποια αυγα θα μένουν αχτύπητα στον θρόνο τους.

Για να εξηγούμαστε ποια είναι αυτά τα «αυγά» :

- Εισφοροδιαφυγή ιδιωτών

- Οφειλές νοσοκομείων και άλλων Ιδρυμάτων.

- Οφειλές Κράτους προς Ταμεία.

- Φορολόγηση Εκκλησίας.

- Χάρισμα μεσω ρύθμισης χρεών σε ΠΑΕ και άλλους μεγαλο-οφειλέτες.

- Ταμεία δικαστικών, δικηγόρων, δημοσιογράφων, βουλευτών, τραπεζικών.

- Υπερκομματική σύγχρονη Διαχείριση Αποθεματικών.

- Ανασφάλιστη εργασία.

- Γυναίκες.

- Φακελάκια.

- Φορολόγηση των υπερκερδών των Τραπεζών.

- Σώματα Ασφαλείας – Στρατιωτικοί.

- Ενοποίηση της Μηχανοργάνωσης των Ταμείων.

Αναρωτιέμαι, αν έσπαγαν και αυτά τα «αυγά» μεσα στην νεα ομελέτα, δεν θα ηταν καλύτερα για όλους ;

Τα παραπάνω αποτελούν και μια συνολική πρότασή μου.

Ζητούνται πόροι, ζητούνται καλοί διαχειριστές αυτών, ζητείται λογική, ζητείται αναδιανομή με δίκαιο τρόπο.
Ας δώσει αυτά που οφείλει το Κράτος στα Ταμεία, ας πιέσει για είσπραξη άλλων οφειλών, ας πάρει κατι παραπάνω από τους έχοντες, ας ισορροπήσει δίκαια αυτά που αναλογούν στον καθένα μας, ας πάψει να εχει πελατειακές σχέσεις με «ρυθμίσεις», ας βάλει αυστηρό πλαίσιο κανόνων διαχείρισης των οικονομικών, ας πάψει να υπονοεί άλλα από αυτά που λέει και να μην απαξιώνει πράγματα ώστε να φανεί αναπόφευκτη η ένεση χωρίς αναισθητικό που επισείει στα κεφάλια κυρίως μισθωτών και συνταξιούχων και μετα ας κατατεθούν μελέτες σοβαρές στο τραπέζι για να δούμε τι θα γίνει.
Η μέθοδος «απαξιώνω κατι για να φανεί ετοιμοθάνατο μετα» είναι σκανδαλώδης, άδικη, λάθος και μας πηγαίνει πίσω αντι μπροστά.

Να εγγυηθεί το Κράτος μια κατώτατη σύνταξη για όλους, εγγυημένη και σίγουρη, αναπροσαρμοζόμενη ώστε να εχει αυτή μια αγοραστική δύναμη.
Να μην την πληρώσουν πάλι οι ίδιοι, οι μισθωτοί, που επιπλέον βλέπουν ότι η όποια σύνταξη τους θα είναι μικρή, ένα βραβείο ασήμαντο μπροστα στην δουλειά μιας ζωής.
Τριάντα χρόνια δουλειάς, είναι μία ζωή.
Φτάνουν και περισσεύουν. Όχι στην αύξηση των ορίων ηλικίας, δίκαια κατανομή εισφορών για όλους, άμεση είσπραξη οφειλών.

Θα ηταν τέλειο να μπορέσει το κράτος να βρει τρόπους ώστε να συνεχίζουν να εργάζονται συνταξιούχοι εφ όσον το επιθυμούν σε part-time δουλειές με ειδική μεταχείριση και με εισφορές μικρές μεν αλλα σημαντικές. Ετσι κοινωνικά θα ειχαμε πολλά οφέλη και ένα επιπλέον εισόδημα για συνταξιούχους.
Αυτά νομιζω ότι είναι αρκετά για να ξεκινήσουμε και να δούμε το μέλλον επάνω σε υγιή βάση.

Ευχαριστώ.

Μια αναγκαία Δευτερολογία.

2008-01-03T14:55:00.000+02:00

Μετά από τιs πολύ αξιόλογες τοποθετήσεις των συναδέλφων "φακελιστών", αισθάνομαι την ανάγκη να τοποθετηθώ με 1-2 προτάσεις πάνω στο αρχικό μου πόστ, το οποίο στην ουσία του αποτελεί συρραφή προηγουμένων ευκαιριακών σκέψεων .
Το ασφαλιστικό ως οικονομικό πρόβλημα τίθεται ως συνάρτηση άλλων πραγματικοτήτων στον δυτικό κόσμο.
Η πρώτη παραγματικότητα είναι ότι οι άνθρωποι ζουν πλέον πολλά περισσότερα χρόνια από ότι ζούσαν τον καιρό που στήθηκαν τα ασφαλιστικά συστήματα.
Η δεύτερη πραγματικότητα είναι ότι οι υπηρεσίες Υγείας- των οποίων χρήστες είναι κατά μεγάλο μέρος οι συνταξιούχοι-έχουν αναβαθμιστεί πολύ και αλλίμονο κοστίζουν ανάλογα.
Η τρίτη πραγματικότητα είναι ότι η εισαγωγή της νέας τεχνολογίας μείωσε πολύ τις θέσεις εργασίας, ειδικά στον τριτογενή τομέα και οι όποιες νέες θέσεις εργασίας δημιουργούνται χαρκατηρίζονται από ευλεξία, η οποία δεν επιτρέπει την προοδευτική αύξηση των εισφορών ανά εργαζόμενο, όπως ίσχυε παλαιότερα.
Η τέταρτη πραγματικότητα είναι η υπογεννητικότητα, η οποία δεν αντισταθμίζεται από την εισαγωγή πληθυσμού από τρίτες χώρες. Εδώ που τα λέμε όμως, ευτυχώς που υπάρχει η υπογεννητικότητα, διότι η πίεση της ανεργίας και της υποαπασχόλησης θα ήταν πολύ μεγαλύτερη στην κοινωνία από ότι το πρόβλημα του "ασφαλιστικού". Ο απελπισμένος μετανάστης σε πρώτη φάση βολεύεται καλύτερα σε δουλειές του ποδαριού...

Το "ασφαλιστικό" είναι έτσι μια από τις πίεσεις που πάνε να ανοίξουν "το καπάκι της χύτρας", όπως θα έλεγε και ο παππούς Μάρξ.
Οι διάφοροι "σοφοί" της οικονομίας έχουνε τη λύση στο τσεπάκι τους: "Κοστίζεις πολύ Ευρωπαίε Πολίτη!"
Έτσι, αναλόγως των περιτάσεων, εμφανίζουν το χαρτί τους: "Δεν σου αρέσει ο Βαλές, πάρε την Ντάμα, εγώ όμως μαζεύω το παραδάκι.. "
Οι πολιτικοί, θέλουν "τον σκύλο χορτάτο και την πίτα ολάκερη"..
Όμως στις αλχημίες υπάρχουν και όρια..

Και ας πούμε ότι οι εργαζόμενοι πείθονται να εργαστούν παραπάνω 10 χρόνια, αν είναι καλά στην υγεία τους βέβαια, με κίνητρο την θεαματική αύξηση της σύνταξης. (Είναι ο μόνος ασφαλής τρόπος να αυξήσεις λειτουργικά τα όρια ηλικίας, αλλιώς, έτσι όπως πάμε, θα μπαίνουν μαστιγωτές στις δουλειές, ειδικά στην Ελλάδα..).
Έχει μετρηθεί τι επίπτωση θα έχει αυτό στην ανεργία των νέων και ειδικότερα στην επαγγελματική τους προοπτική ;
(Δίοτι, το ξανατονίζω, κοινωνικά δεν λύνεται το πρόβλημα της ανεργίας με την δημιουργία μιας φτηνής δευτερεύουσας αγοράς εργασίας..).
Ευτυχώς τα πολιτικά προβλήματα, δεν μπορούν για χρόνια να πάρουν ένα οικονομίστικο μανδύα, όπως κατάφεραν να περάσουν στην κοινή γνώμη προσωρινά.
Ο κόσμος ξυπνάει και ζητά τα δικαιώματά του.
Η όποια ανάπτυξη έγινε στις πλάτες του.
Δεν μπορεί συνέχεια να πληρώνει αυτός το "μάρμαρο".

Τώρα, στις Μπανανίες πάντα υπάρχουν και διαχειριστικά προβλήματα.
Οι περισσότερες προτάσεις μας (ακόμα και οι περισσότερες δικές μου) στην επίλυση αυτών προσβλέπουν.
Σε αυτό το επίπεδο, μπορεί να υπάρξει συναίνεση σε πολλά, φτάνει να είναι δίκαιες..
(Για παράδειγμα, ενώ όλοι είμαστε καχύποπτοι για τις μαϊμού αναπηρικές συντάξεις και δίκαια ίσως, εγώ γνωρίζω και καταθέτω περιπτώσεις χειρονακτών από το άμεσο περιβάλλον μου, που δυσκολεύτηκαν να "βγάλουν" αναπηρική σύνταξη στα 50 και κάτι. Γιατί αν είσαι οικοδόμος από τα 18, είναι πολύ πιθανό στα 50 να μη μπορείς πλέον να δουλέψεις σε αυτή τη δουλειά... και τι άλλο θα κάνεις; Δυστυχώς δεν υπάρχουν πολλά περίπτερα για να απασχοληθείς.)

Τον μάγκα οικονομολόγο τον χρειαζόμαστε για να κάνει δίκαιες προτάσεις δομικού οικονομικού μετασχηματισμού;
Το ερώτημα είναι: "τον θέλουμε τον μετασχηματισμό";

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΟ ΑΠΟ tractatus

2008-01-02T18:19:00.000+02:00

Θα συμφωνήσω με την τσουκνίδα ότι «το ασφαλιστικό, δεν είναι ένα Λογιστικό πρόβλημα αποθεματικών, αλλά μια πρόκληση στην Κοινωνία για να αλλάξει βαθιά».
Επειδή είναι ένα κατ’ εξοχήν συλλογικό θέμα που θα απασχολήσει άμεσα τις επόμενες γενιές, δεν χωράει ρητορείες υπεκφυγής και συνθηματολογία. Για τους υπόλοιπους συνομιλητές έχω γράψει σχόλια ανάλογα με τα ερωτηματικά που είχα γιατί στο γενικότερο πλαίσιο, συμφωνώ. Αναμένω βέβαια να ακούσω κι άλλες προτάσεις έτσι ώστε να καταλήξουμε σε κοινές γραμμές προτάσεων.

Κατά την άποψή μου, θα πρέπει σε πρώτη φάση να καταγραφεί η κατάσταση ως έχει σε επίπεδο ΕΕ αλλά και στην Ελλάδα. Για την ΕΕ υπάρχει σχετικό κείμενο για το τι επικρατεί στην Ευρώπη για τα ασφαλιστικά ταμεία στη ζώνη του ευρώ με ανάλυση της SSSB. Μπορούμε ν’ ανατρέξουμε σε αυτό, όπως και σε άλλα κείμενα για το ίδιο θέμα, γιατί θα είναι ένας μπούσουλας σχετικά με το τι γίνεται και στις άλλες χώρες της ΕΕ γύρω από το ασφαλιστικό, τι μέτρα έχουν ληφθεί και πότε προβλέπεται να αποδώσουν (ΙΤΑΛΙΑ: χρεοκοπία σε μια δεκαετία, ΓΑΛΛΙΑ: Θα νικήσει ο Σαρκοζί τα συνδικάτα;, ΒΡΕΤΑΝΙΑ: όλοι ικανοποιημένοι από τις αλλαγές, ΓΕΡΜΑΝΙΑ: Στο ζενίθ η υπογεννητικότητα, ΙΡΛΑΝΔΙΑ: Επενδύουν…σε ακίνητα, ΙΣΠΑΝΙΑ: Η διαρκής μεταρρύθμιση, ΔΑΝΙΑ: Όλοι λένε ναι στις αλλαγές, ΟΥΓΓΑΡΙΑ: Πεθαίνουν πριν απ τη σύνταξη!). Ας σημειωθεί ότι οι χώρες που πρόβλεψαν κι έλυσαν κατά κάποιο τρόπο, το ζήτημα είναι η Βρετανία, η Ολλανδία και η Σουηδία.

Η Ελλάδα, σύμφωνα με έκθεση της ΕΕ, χαρακτηρίζεται σήμερα από υψηλούς ρυθμούς ανάπτυξης και παραγωγικότητας αλλά και από σχετικά υψηλό ποσοστό ανεργίας(άνω του 8%) και χαμηλό ποσοστό απασχόλησης (61%)(δυστυχώς από την εποχή του εκσυγχρονισμού ο όρος εργασία έχει αντικατασταθεί από τον όρο απασχόληση) ιδιαίτερα μεταξύ των γυναικών και των νέων. Η ιδιωτική και δημόσια κατανάλωση είναι το 85% περίπου του ΑΕΠ που είναι από τα υψηλότερα αν όχι το υψηλότερο στην Ευρώπη. Αυτό σημαίνει ότι έχει ένα από τα χαμηλότερα ποσοστά εθνικής αποταμίευσης (100%-85%=15%)(Πηγή: από έρευνα Καθηγητή Οικονομικών Πανεπιστημίου Αθηνών Γιάννη Στουρνάρα-3ο πανελλήνιο συνέδριο για τη Διοίκηση, τα Οικονομικά και της Πολιτικές Υγείας, 16.12.2007)
Οι δαπάνες για τις συντάξεις προβλέπεται να διπλασιαστούν μέχρι το 2050 ως ποσοστό του ΑΕΠ φτάνοντας από το 24%(από 12% το 2004). Είναι το υψηλότερο στην ΕΕ των 25 αφού ο ΜΟ των 25 προβλέπεται να είναι 12,8% το 2050 από 10% το 2004. Το δημόσιο χρέος στην Ελλάδα προβλέπεται να αυξηθεί στο 140% μέχρι το 2030 και να εκτιναχθεί στο 400% μέχρι το 2050.(Πηγή:European Commission(2005) public finances in EMU).

Στην κατάρτιση των νέων προγραμμάτων κοινωνικής πρόνοιας θα πρέπει να ληφθούν υπόψη παράγοντες όπως οι νέες συνθήκες εργασίας, ο διαφορετικός ρόλος των ανδρών και γυναικών και η γήρανση του πληθυσμού ακόμα και ανά γεωγραφικές περιοχές. Σύμφωνα με την ΕΕ θα πρέπει να εξετασθούν τα νέα δεδομένα της αγοράς εργασίας και να ληφθούν μέτρα για νέες θέσεις εργασίας, εδώ θα προσέθετα ιδιαίτερα στην περιφέρεια. Θα πρέπει άμεσα να δοθούν και να δημιουργηθούν κίνητρα μετακίνησης, επιστροφής και εγκατάστασης σε μέρη της Ελλάδας που σήμερα το φαινόμενο της γήρανσης του πληθυσμού είναι απειλητικό για εξαφάνιση ακόμα και ολόκληρων οικισμών. Δημιουργώντας συνθήκες καλύτερης ζωής και δυνατότητα εξεύρεσης εργασίας μειώνεις την υπογεννητικότητα και καλυτερεύεις το βιοτικό επίπεδο των κατοίκων της περιφέρειας και της πόλης.

Πέρα από τη παραπάνω πρόταση που, θεωρώ, ότι θα είναι άμεσα αποτελεσματική για σειρά ζητημάτων όπως τα ανέφερα, προτείνω και τα παρακάτω:

Για όσα συζητιόνται κατά προτεραιότητα και για την τρέχουσα κατάσταση:

-Άμεση και συστηματική αποπληρωμή των οφειλομένων στα ασφαλιστικά ταμεία από το Κράτος,

-Ενοποιήσεις των ταμείων βάσει αναλογιστικών μελετών και με δεσμεύσεις για τη χρηματοδότησή τους έτσι ώστε να μην ισοπεδωθούν τα υγιή ταμεία και να μην καταρρεύσει το ΙΚΑ και με ανάληψη του κόστους και από τις δημόσιες επιχειρήσεις και τράπεζες,

-Έλεγχος της εισφοροδιαφυγής. (Υπολογίζεται ότι είναι ανασφάλιστο πάνω από 1 εκατομμύριο εργαζόμενοι και μία στις έξι επιχειρήσεις δεν είναι γνωστή στο ΙΚΑ). Προτείνουμε τη δημιουργία ενιαίου μηχανισμού βεβαίωσης-είσπραξης των εισφορών, με εφαρμογή πάγιου συστήματος ρύθμισης οφειλών και ενίσχυση της ανταποδοτικής σχέσης εισφορών-παροχών. Ενεργοποίηση του ειδικού Νόμου (2556/97) για τον έλεγχο εισφοροδιαφυγής, επανεργοποίηση Ειδικής Υπηρεσίας στο ΙΚΑ για τον έλεγχό της, τη καθιέρωση βιβλίου νεοπροσλαμβανόμενου, επιβολή προστίμων για την ανασφάλιστη εργασία με την καθιέρωση παγίου συστήματος ρύθμισης οφειλών(Ν2676/1999) χωρίς επιβάρυνση των ταμείων, καθιέρωση τηλεφωνικής γραμμής καταγγελιών για ανασφάλιστους εργαζόμενους. Ειδικά μέτρα ελέγχου για την εισφοροδιαφυγή που προέρχεται από μετανάστες(πρόστιμα στους εργοδότες).

-Για τα Βαρέα και Ανθυγιεινά επαγγέλματα. Η επικαιροποίηση της λίστας βαρέων και ανθυγιεινών επαγγελμάτων σύμφωνα με τις τρέχουσες συνθήκες εργασίας και η διαφύλαξη των συνθηκών υγιεινής και ασφάλειας έτσι ώστε να μην κατηγοριοποιούνται συλλήβδην επαγγέλματα στον κλάδο, απλά γιατί δεν τηρούνται τα παραπάνω. Εδώ θα πρέπει, επίσης, να γίνει και διαχωρισμός για το αν πρόκειται για πραγματικά χωριστά επαγγέλματα ή αν πρόκειται για την ίδια κατηγορία που εργάζεται σ’ έναν ενιαίο φορέα, π.χ. ΔΕΗ. Εξασφάλιση ίσης μεταχείριση των εργαζομένων δημοσίου και ιδιωτικού τομέα και την πραγματική, επιστημονική, αποτύπωση των συνθηκών εργασίας στα διάφορα επαγγέλματα.

-Εξασφάλιση της βιωσιμότητας των Ταμείων και για τις επόμενες γενιές. Απαιτείται από τώρα να προνοήσουμε για την επιβίωση του ασφαλιστικού συστήματος όταν θα υπάρξει οξύ πρόβλημα λόγω δημογραφικού.
v Μεικτό κεφαλαιοποιητικό σύστημα χρηματοδοτούμενο από το κεφάλαιο των εργαζομένων και στην περίπτωση που δεν καλύπτεται η κατώτατη σύνταξη, τότε το Κράτος ν’ αναλαμβάνει την κάλυψη της διαφοράς(είναι και πρόταση των Εργατικών στην Βρετανία)
v σύσταση Εθνικού Κεφαλαίου Αλληλεγγύης των Γενεών, στο οποίο θα εισρέουν έσοδα από την αξιοποίηση της ακίνητης περιουσίας του Δημοσίου, τις μετοχοποιήσεις ΔΕΚΟ, τις άδειες στο χώρο της ηλεκτρονικής επικοινωνίας κ.α. Θα είναι «κλειδωμένο» για τουλάχιστον 10 χρόνια και με τις εγγυημένες αποδόσεις του θα συμβάλει στην δικαιότερη κατανομή των ασφαλιστικών βαρών ανάμεσα στις γενιές.
v Η άρση των φραγμών στην κινητικότητα των εργαζομένων αλλά και των ασφαλισμένων των διαφόρων Ταμείων (βελτίωση της διαδοχικής ασφάλισης και άρση της γραφειοκρατίας και του μακροχρόνου της διαδικασίας λήψης σύνταξης) έτσι ώστε τα ταμεία να λειτουργούν ανταγωνιστικά προς τις ιδιωτικές ασφαλιστικές εταιρείες
( εποπτεία ειδικής επιτροπής δημοσίου χαρακτήρα)
v Ειδικά μέτρα για τους συνταξιούχους ΟΓΑ: Στην Ελλάδα ο αγροτικός τομέας είναι μεγαλύτερος από άλλες χώρες της ΕΕ. Για τον λόγο αυτό προτείνω το ταμείο του ΟΓΑ να παραμείνει χωριστό, να ενισχυθεί η ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, εξετάσεις και η νοσοκομειακή περίθαλψη των συνταξιούχων του ΟΓΑ, να ενισχυθεί ο θεσμός του οικογενειακού ιατρού καθώς και ο θεσμός της βοήθειας στο σπίτι. Για τις συντάξεις των γυναικών που είναι αγρότισσες (αποδεδειγμένα και όχι επειδή το δηλώνουν) να ισχύσει ως όριο ηλικίας το 60ο. Είναι δίκαιο, κατά την άποψή μου.
v Να εξετασθεί εκ νέου η ιδιαιτερότητα του εφάπαξ, των δώρων κ.α. και να υποκατασταθεί από μέριμνα σε θέματα επιδότησης ενοικίου ή άλλων επιδομάτων πρόνοιας για όσους λαμβάνουν τη βασική σύνταξη.
v Προαιρετική παράταση ασφαλιστικού βίου με κίνητρα για την παραμονή και την προσαύξηση της σύνταξης χωρίς να δημιουργούνται αντικίνητρα για όσους επιθυμούν να φύγουν στην ώρα τους.

-Συντάξεις αναπηρίας: Ορισμός επιτροπών με θητεία και από γιατρούς που δεν προέρχονται στην περιφέρεια του υποψηφίου για σύνταξη(συμμετοχή κατόπιν κλήρωσης). Καθιέρωση ελέγχου κατά τακτά χρονικά διαστήματα σε συνταξιούχους μερικής αναπηρίας απο περιφερειακά κέντρα βάσει ενιαίων και αντικειμενικών κανόνων. Σύνταξη διαρκείας σε συνταξιούχους για ανίατες μορφές ασθένειας.

-Συντάξεις εργαζομένων μητέρων: Εξασφάλιση καλύτερων συνθηκών εργασίας για τις εργαζόμενες μητέρες (παιδικοί σταθμοί στο χώρο εργασίας, δυνατότητες προσαρμογής στο ωράριό τους κ.α.). Επιδότηση εφάπαξ ποσού ανάλογα με το εισόδημα, οικονομική ενίσχυση μονογονεϊκών οικογενειών, οικογενειών με παιδιά ή γονείς με αναπηρία, φιλοξενία ανέργων παιδιών ή υπερηλίκων. Καταβολή του 90% του μισθού σε γυναίκες που αναγκάζονται εξαιτίας προβλημάτων υγείας παιδιού να απέχουν από τη δουλειά τους για χρονικό διάστημα που θα τους χορηγεί ειδική επιτροπή. Αναγνώριση πλασματικού χρόνου ασφάλισης, εφόσον καταργηθεί η πρόωρη σύνταξη μητέρων ανηλίκων τέκνων.

-Θεσμοθέτηση Διακομματικής Εθνικής Αναλογιστικής Αρχής που θα επιμελείται και θα αναπροσαρμόζει το καθεστώς ασφάλισης ανάλογα με τις υπό διαμόρφωση συνθήκες στο χώρο εργασίας, κοινωνίας και οικονομίας.

-Εξασφάλιση δωρεάν παροχών ιατροφαρμακευτικής και νοσοκομειακής περίθαλψης καθώς και εξετάσεων(μόλις το 52,9% των δαπανών για την υγεία καλύπτεται από τα ασφαλιστικά ταμεία ενώ το υπόλοιπο 47,1% το πληρώνουμε οι ίδιοι). Είναι γελοία τα ποσά που κοστίζουν οι παροχές της ντροπής π.χ. εξέταση αίματος στον ιδιωτικό τομέα: 15-25 € και από το ΙΚΑ: 2,88€…..!!!

-Ουσιαστικός και διαρκής διάλογος με τους κοινωνικούς εταίρους για το παρόν και μέλλον των Ταμείων τόσο σε χώρους δουλειάς όσο και στη Βουλή

-Αυστηροί έλεγχοι και αξιολόγηση στους γιατρούς τόσο για το ‘φακελάκι’ όσο και για διαπιστώσεις κακομεταχείρισης και κατ’ επανάληψη κακής διάγνωσης σε ασθενείς(Να γίνουν εξαίρεση οι αλμπάνηδες βρε παιδιά και όχι ο κανόνας: Αμαλία, 1.6.2007)

Τέλος, επιτρέψτε μου κάθε δικαίωμα επιστροφής στο θέμα και επανεξέτασης απόψεων ακριβώς γιατί διατηρώ πάντα επιφυλάξεις ως μη ειδικός.

ΤΟ ΕΚΚΡΕΜΕΣ ΤΟΥ ΜΕΛΛΟΝΤΟΣ

2008-01-02T13:52:00.000+02:00

(Elias- Kαλή χρονιά σε όλους, με υγεία)

Το θέμα του Ασφαλιστικού, χωρίζεται σε αρκετές συνιστώσες,όπως την οικονομική, την πολιτική, την κοινωνική .Θα προσπαθήσω να το προσεγγίσω απο την συνθετη οπτική της Συμπεριφορικής Οικονομικής Ανάλυσης, εκμεταλλευόμενος και την εμπειρία μου σε επιτροπή γνωμοδότησης ξένης κυβέρνησης ,πρόσφατα, σε κλαδικά κρατικά ταμεία.
Κατ΄αρχην θα ακουστώ αιρετικός, όμως οφείλω να πώ οτι δεν είναι το πρόβλημα σωστά οριοθετημένο και σαφές. Δεν μιλάμε δηλαδή μόνο για κίνδυνο μή πληρωμών συντάξεων σε μέλλουσες γενιές απόμαχων της εργασίας. Δεν είναι μόνο ζήτημα κακοδιαχείρισης των ταμείων και πάταξης της εισφοροδιαφυγής. Το Ασφαλιστικό πρόβλημα, διεθνώς, ξεκινάει και απο αλλού: απο τον επαναπροσδιορισμό της έννοιας Εργασία και του κοινωνικού οφέλους της Συνταξιοδότησης στα τελευταία χρόνια της ζωής του ατόμου. Αλλά ας μην το κάνουμε τόσο κοινωνιολογικo και φιλοσοφικό το ζήτημα. Ας περιοριστούμε στην ακριβοδίκαιη δίακριση των ρόλων της Κοινωνικής Πρόνοιας, της Κεντρικής Κυβέρνησης, των διορισθέντων Διαχειριστικών Αρχών στα Ταμεία και γενικοτερα στους διαμεσολαβούντες υπέθυνους για την υποχρεωτική διαφύλαξη και απόδοση των πρός σύνταξιοδοτηση χρημάτων των πολιτών.

Οι περίφημες Αναλογιστικές μελέτες, είναι ουσιαστικά το αναγκαίο εργαλείο της διαχειριστικής (ταξικής) εξουσίας ώστε να αποτυπώσει την μέλλουσα άξία των τωρινών διαθεσίμων ,ο αναγκαίος calcurator για να μας πούν οι κυβερνώντες και οι τεχνοκράτες( καλή ώρα και εγώ δηλαδή..) αν και πόσο θα καταφέρει να δουλεψει σωστά το ισοζύγιο χρόνου-χρήματος για τα συντάξιμα χρόνια των πολιτών. Ένα σύγχρονο οικονομικό κράτος ,όπως η χώρα μας, καλείται να παρέχει το αυτονόητο στον μέσο πολίτη της: εισόδημα απο τους κόπους μιας ζώης. Αλλά ας αναρωτηθούμε: είναι κουμπαράς ένα δημόσιο ταμείο ασφάλισης; πρέπει να τον εμπιστευθούμε; Ομολογώ οτι έχω άκρως αντίθετες απόψεις απο αυτές των νεοαριστερών συντρόφων και κινούμαι σε πολύ πιο... ακραία σοσιαλιστική φιλοσοφία για το θέμα.

Πιστεύω οτι το να μετρηθούν με ράντες μελλοντικής αξίας τα τωρινά αποθέματα των ταμείων, ωφελεί τελικά τους μεγαλοτραπεζίτες και τους μεγαλοχρηματιστές που θα κληθούν να υποσχεθούν τα μαγικά ποσοστά απόδοσης. Και ως γνώστης σύγχρονων εργαλείων χρημ/κής όπως τα περίφημα Δομημένα Ομόλογα και τα κεφάλαια Αντιστάθμισης Κινδύνου(hedge funds) με τις γνωστές αντιδράσεις περί τζόγου και προμηθειών, δεν έχω παρά να καταθέσω το αυτονόητο: είναι τα μόνα αναγκαία όπλα μαζικής οικονομικής καταστροφής ,που άν χρησιμοποιηθούν σωστά και νομίμως ελεγχόμενα,δεν θα εκραγούν στα χέρια των κοινωνιών αλλα θα αποτελέσουν το δίχτυ ασφαλείας.

Επειδή όμως οι Φάκελοι Προτάσεων πρέπει να προτείνουν, θα συνοψίσω την προσωπική μου εμπειρία με την μελέτη του φαινομένου, σε πέντε φράσεις: το ασφαλιστικό δεν αποτελεί ούτε πρόβλημα αλλά ούτε και ζήτημα αυτορρύθμισης κοινωνίας και οικονομίας. Αποτελεί μια άσκηση επιστημονικής επάρκειας των οικονομικών στελεχών στην Ανώνυμη Εταιρεία Ελληνικό Δημόσιο, για το αν θα μπορέσει να επιδείξει έναν όχι κατ 'ανάγκη κευνσιανό ή σοσιαλιστικό χαρακτήρα( ελλείμματα προς χάριν κοινωνικής πολιτικής) αλλά ένα αποτέλεσμα σωστής και αποδοτικής φύλαξης των εισφορών των εργαζομένων.

Η πρόταση μου, θα ταρακουνήσει κάπως: μεταβίβαση της ευθύνης διαχείρισης στην Κεντρική Τράπεζα,που πλέον , λογώ της ανεξαρτητοποίησης της απο τον κυβερνητικό έλεγχο, να αναλάβει ως φορέας θεματοφυλακής και διαχείρισης , ως νομικό πρόσωπο που οφείλει να αποδίδει ισολογίσμό, την πλήρη διαχείριση των ταμείων ασφάλισης(να σημειώσω ότι είμαι κατά της ενοποίησης των ταμείων και υπέρ της κατάργησης των εξόφθαλμων δήθεν προνομίων συνταξιοδότητησης σε πολλούς κλάδους απασχόλησης)

Αν ένας τραπεζικός φορέας μπορέι να μην βγάλει κέρδος απο το σωστό αυγάτισμα των αποθεματικών ,και να έχει και εποπτικές επιτροπές, κρατικά διορισμένες, για περιοδική παρακολούθηση αποτελεσμάτων ,αυτός πιστεύω οτι έιναι η Κεντρική Τράπεζα. Χρειάζεται φυσικά να υιοθετήσει υψηλά πρότυπα χρηματοοικονομικής αξιολόγησης κινδύνου και το αναγκαίο, θα μπορούσε, μήπως και άποκτήσει και κοινωνικό έρεισμα ο (εξ'ανάγκης ) αντιπαθής και ψυχρός κος Γκαργκάνας, να εισηγηθεί την δημιουργία μια θυγατρικής Κεντρικής Τράπεζας Συντάξεων, που χωρίς την συμμετοχή κυβερνώντων αξιωματούχων αλλά με την συμμετοχή ακαδημαικών τεχνοκρατών και Διακομματικής Επιστημονικής Επιτροπής, να αποτυπώνουν κάθε χρόνο σε Ισολογισμούς διεθνών λογιστικών προτύπων , την πορεία των αποθεματικών ,την αξία και τις προβλέψεις, την δημοσιονομική ισοσκελισμένη εικόνα κτλ.

Ακούγεται ακραίο, μονεταριστικής εμπνέυσεως,αλλά δεν είναι,πιστέψτε με. Εχει αρχίσει και αποδίδει σε δυο -τρείς χώρες της Αφρικής(!) με παρόμοιο οικονομικό περιβάλλον.
Βασική προυπόθεση: πλήρης ανεξαρτητοποίηση της ΚτΕ απο την Κεντρική Εξουσία και φυσικά απόσυρση της μετοχής της απο το Χρηματιστήριο Αξιών, με παράλληλη όμως υποχρέωση δημοσίευσης των αποτελεσμάτων της , με βάση του κανόνες Εταιρικής Διακυβέρνησης. Εξ άλλου, καιρός είναι ο μεγαλομέτοχος της , να γίνει το Κοινό Συμφέρον.
Αναμένω τα σχόλια σας...

ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ

2008-01-02T12:32:00.000+02:00

Το ασφαλιστικό σύστημα στην Ελλάδα αποτελεί εδώ και πολλά χρόνια ένα από τα σοβαρότερα προβλήματα που καμία από τις κυβερνήσεις δεν αγγίζει ουσιαστικά (μόνο η τωρινή αλλά για μένα με λάθος τρόπο…). Η αναμόρφωσή του πρέπει να αποτελέσει βασική προτεραιότητα των κομμάτων. Πως θα γίνει όμως αυτό; Παρακάτω παραθέτω κάποιες από τις απόψεις μου δηλώνοντας εκ των προτέρων ότι το θέμα δεν αποτελεί το «φόρτε» μου.
1. Δημιουργία ενός ενιαίου ταμείου αρωγής όπου όλα τα επιμέρους ταμεία θα συνεισφέρουν με κάποιο ποσοστό. Το ποσό που θα μαζεύεται θα χρησιμοποιείται για την βοήθεια των ταμείων που δεν έχουν την δυνατότητα να αντεπεξέλθουν, καθώς επίσης και για την κάλυψη αναγκών που έχουν να κάνουν με ιατρική κάλυψη αναγκών που έχουν σχέση με την υπογεννητικότητα, προβλήματα στην κύηση, εξωσωματικές, και γενικότερα να καλυφθούν θέματα που έχουν να κάνουν με τα υπέρογκα έξοδα ζευγαριών που βρίσκονται σε διαδικασία να κάνουν παιδιά. (αν έχετε δει τις ουρές έξω από το ΙΚΑ νέων ζευγαριών που προσπαθούν να πάρουν έγκριση για εξωσωματικές θα καταλάβετε πόσο άσχημο είναι να κρίνει άλλος αν θα κάνεις παιδιά ή όχι, και πόσο αναγκαίο είναι να στηρίξουμε τα νέα ζευγάρια)
2. (Αυτό κάπου το διάβασα δε θυμάμαι πού, συγχωρέστε με …) Δημιουργία εγκαταστάσεων που θα παράγουν φάρμακα ευρείας κατανάλωσης που δίδονται από τους γιατρούς του ΙΚΑ. Επίσης να μη δίδεται μάρκα φαρμάκου από τον γιατρό αλλά δραστική ουσία.
3. Τα ταμεία να συμμετέχουν έως ένα βαθμό στην τελική σύνταξη αλλά ο εκάστοτε εργαζόμενος να έχει το δικαίωμα να επιλέγει ΚΑΙ ιδιωτική ασφάλιση έως ότου συμπληρώσει το συνολικό ποσό που θέλει ή μπορεί να διαθέσει κάθε φορά. Αν επιλέξει μόνο το ταμείο τότε θα παίρνει το ελάχιστο δυνατό ποσό ως σύνταξη ανάλογα με την συμμετοχή του στο ταμείο. Το ταμείο θα είναι υποχρεωμένο να παρέχει και την ιατροφαρμακευτική περίθαλψη στον εργαζόμενο. Ο εκάστοτε εργοδότης θα συμμετέχει και αυτός όπως και τώρα με εισφορές στο ταμείο των εργαζομένων. Το ποσό που θα δίνει ο εκάστοτε εργαζόμενος στο ταμείο θα πρέπει να είναι πάντοτε μεγαλύτερο από αυτό στο ιδιωτικό του πρόγραμμα. Το τελευταίο θα είναι ΜΟΝΟ συνταξιοδοτικό και όχι ιατροφαρμακευτικό.
4. Ανά πενταετία αναπροσαρμογή των ποσών που αποδίδονται στο εκάστοτε ταμείο από τους εργαζομένους.
5. Συμμετοχή της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ στην οικονομική διαχείριση των ταμείων.
6. Να μην υπάρχει οικονομική σχέση μεταξύ διαχείρισης ταμείων και υπουργείου Οικονομικών ή όταν αυτή κρίνεται αναγκαία να γίνεται κατόπιν ψηφοφορίας στη βουλή με ποσοστό πέραν του 51%.
7. Εκλογή και όχι διορισμός των διευθυντών των ταμείων από τα μέλη αυτών με τετραετή θητεία ασύγχρονη με αυτή των κυβερνήσεων.
Ανάρτηση εσόδων εξόδων όλων των ταμείων σε ετήσια βάση σε εφημερίδες, Internet και τηλεόραση.
8. Φοροαπαλλαγή στους εργοδότες που αποδίδουν μεγαλύτερο (πάνω από ένα ποσοστό) από το κατώτερο ποσό που τους αναλογεί στο ασφαλιστικό ταμείο του εργαζομένου.
9. Άρση κάθε είδους ασυλίας ή απαλλαγής από κατηγορίες οποιουδήποτε έχει «κλέψει» ή ζημιώσει ταμείο. Αν η πράξη αποδειχτεί τότε να ακολουθεί δήμευση περιουσίας από το ταμείο στο ποσό που έκλεψε (και ένα καλό ξύλο…πλάκα κάνω…).
10. Αυστηρός έλεγχος των αναπηρικών συντάξεων όχι μόνο από τους υπεύθυνους των ταμείων αλλά και από τα αρμόδια συνδικαλιστικά όργανα που συμμετέχουν στα ταμεία.
11. Με το σκεπτικό ότι κάθε συνταξιοδότηση πρέπει να οδηγεί σε μία νέα θέση εργασίας, προτείνω την ανάπτυξη ενός μηχανισμού ελέγχου που θα εξασφαλίζει το γεγονός ότι ο κάθε συνταξιούχος ΔΕΝ εργάζεται παράνομα και μετά την έναρξη της καταβολής της σύνταξης του. Αυτό πρέπει να τεθεί σε ένα γενικότερο πλαίσιο πάταξης της παράνομης εργασίας. Στην περίπτωση που αναφέρω θα προβλέπεται η παύση καταβολής της σύνταξης (αφού δουλεύει … δεν χρειάζεται σύνταξη…)
Δεν ξέρω αν κάλυψα όλα τα κομμάτια που έπρεπε. Προφανώς μου έχουν διαφύγει πολλά. Ήθελα να καταθέσω τις απόψεις μου επάνω στο ασφαλιστικό σύστημα που για μένα πρέπει να είναι κατά το δυνατό ανεξάρτητο από κυβερνητικές επιρροές και ευέλικτο έτσι ώστε να μην εξαρτόμαστε αποκλειστικά από την βούληση ενός και μόνο φορέα.
Το Νο 3 μοιάζει με το αγγλικό σύστημα το οποίο ανέλυσε ένας φίλος (ndn) και μου φάνηκε εφαρμόσιμο ως ένα βαθμό.

ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΟ: Ο ΕΛΛΗΝΑΣ ΑΣΘΕΝΗΣ

2008-01-02T01:14:00.000+02:00

Σε ενα διατρητο ρεζερβουαρ ειναι τουλαχιστον κουτο να προσθεσουμε καυσιμο αν πρωτα δεν το επισκευασουμε.
Το ασφαλιστικο, αυτος ο μεγαλος συλλογικος αποταμιευτικος μας κουμπαρας, χρειαζεται ακριβως το ιδιο. Πρωτα επισκευη για να σταματησουν οι σπάταλες διαρροες και μετα η αποφαση για ποιες παρεμβασεις ειναι απαραιτητες να γινουν. Παρεμβασεις που σιγουρα θα ειναι πιο ηπιοτερες απο τις επωδυνες που σημερα προτεινονται.

Η παρεμβαση μου, με τη βοηθεια σας, αυτο το στοχο θα προσπαθησει να φωτισει.

Οι παρακατω διαπιστωσεις ακολουθουνται απο προτασεις για την επιλυση των συγκεκριμενων προβληματων:
ΓΕΝΙΚΗ ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΗ: Καθως θα διαβαζουμε τις διαπιστωσεις σιγουρα καπου, μπορει να αναγνωριζουμε και τον εαυτο μας ή τους φιλους μας, μεσα σ' αυτες...

1)Ανεξελεγκτες πληρωμες και διαρροες πορων των ασφαλιστικων ταμειων, προς ολα τα νοσηλευτικα ιδρυματα, αχρειαστες και πανακριβες εξετασεις, ασκοπες χορηγησεις φαρμακων, εγχειρησεις που "εξυπηρετουν" τους γιατρους παρα τους ασθενεις, προμηθειες υπεραριθμων αλλά και ακαταλληλων (ληγμενων) συσκευων, εμφυτευματων, φαρμακων και αλλων ιατρικων και αναλωσιμων υλικων.
Ολες οι παραπανω δαπανες που αφορουν ασθενεις, χωρις ουσιαστικο ελεγχο αν πραγματι χρειαζονται, τις χρεωνεται το Ασφαλιστικο Συστημα (Α.Σ.), τις υπολοιπες το Υπουργειο Υγειας, το αθροισμα τους ολοι εμεις.

ΠΡΟΤΑΣΗ: Εισαγωγη ασθενων και τηρηση ενος Μεσου Ορου (ΜΟ) ημερων νοσηλειας, αναλογα με τη διεθνη και Ελληνικη πρακτικη και εμπειρια (ιδιωτικων κυριως ιατρικων Κεντρων) σε αναλογες περιπτωσεις.
Οι απαιτουμενες εξετασεις να εκτελουνται σε μια μερα ή δυνατον και μονο οι απαραιτητες για τη συγκεκριμενη διαγνωση.
Επαρκης αιτιολογηση για προσθετες εξετασεις και ημερες νοσηλειας και εξαιρεσεις μονο σε βαρια περιστατικα και παντα με ελεγχο απο γιατρους, αν ειναι δυνατον απο επιτροπη γιατρων του ασφαλιστικου φορεα.
Ελεγχος και λογοδοσια για τις αδικαιολογητες καθυστερησεις και καταλογισμο ευθυνων και δαπανων στους υπευθυνους των κλινικων ατομικα.
Η προσωπικη ευθυνη του κλινικαρχη του γιατρου του νοσηλευτη, του υπευθυνου επι των προμηθειων κλπ θα λειτουργησει ευεργετικα για τη μειωση των αλογιστων-παραλογων δαπανων που σημερα πραγματοποιουνται.
Το δημοσιο χρημα ειναι η περιουσια ολων μας και αυτος που δεν το σεβεται πρεπει να τιμωρειται αυστηρα.

2)Καθε χρονο θρηνουμε στρατιες απο νεκρους αλλα και μονιμα αναπηρους απο τα τροχαια ατυχηματα.
Το τραγικα αυτο υψηλο ποσοστο μας κατατασσει πρωτους στην μακαβρια αυτη λιστα.
Η λιστα ομως αυτη εκτός απο τις θλιβερες καταστασεις που δημιουργει, εχει και οικονομικες αλλα και δημογραφικες επιπτωσεις.
Οι συνταξεις και τα πολλων ειδων βοηθηματα σ' αυτες τις περιπτωσεις, αποτελουν σοβαροτατη οικονομικη αιμοραγια των ασφ. ταμειων, που δεν επιτρεπεται να μη αντιμετωπιζεται με τη σοβαροτητα που απαιτειται.

ΠΡΟΤΑΣΗ: Αμεση χρηματοδοτηση και δημοπρατηση Δημοσιων εργων για συγχρονους αυτοκινητοδρομους.
Οι ετησιες δαπανες που θα εξοικονομουνταν απο τη μειωση και μονον των ατυχηματων, θα μπορουσαν να υπερκαλυψουν τις δαπανες κατασκευης και συντηρησης των απαραιτητων αυτοκινητοδρομων, εθνικων και επαρχιακων οδων.
Αυστηροτατος και συνεχης ελεγχος εφαρμογης του ΚΟΚ, ακομη και με καμερες σε ολους τους δρομους.
Ελεγχος αλλαγη και απαλλαγη απο ολες τις απαραδεκτες και ξεχασμενες πινακιδες σημανσης.
Η δραστικη μειωση των τροχαιων ατυχηματων θα φερει (εκτός των αλλων θετικων) τη δραστικη αυξηση των αποθεματικων των ασφαλιστικων μας ταμειων.

3)Καθε χρονο το επιδομα ανεργιας το εισπρατουν πολλοι, εκ των οποιων αρκετοι (οι περισσοτεροι ισως) δεν το δικαιουνται.
Αυτο συμβαινει γιατι πολλοι εργαζομενοι, ιδιως στην οικοδομη, εμφανιζουν τοσα μεροκαματα, οσα τους δινει το δικαιωμα στην εισπραξη του σχετικου επιδοματος ανεργιας, ουτε ενα πανω απο αυτο το οριο.
Τις εισφορες των πανω απο αυτο το οριο ημερομισθιων, δεν τις αποδιδουν οπως θα οφειλαν στον ασφαλιστικο φορεα, αλλά τις εισπραττουν σε χρημα οι ιδιοι απο τους εργοδοτες-ιδιοκτητες των οικοδομων και επιχειρησεων με ειδικη διμερη συμφωνια.
Οι ασφαλιστικες εισφορες που καλουνται να πληρωνουν οι εργοδοτες ειναι υψηλες και τους οδηγουν στην εισφοροδιαφυγη απο τη μία και απο την άλλη αποτρεπουν νεους επιχειρηματιες να προσλαμβανουν μονιμο προσωπικο.

ΠΡΟΤΑΣΗ:Τις παραπανω εισφορες προς το ΙΚΑ που υποχρεουνται οι ιδιοκτητες να καταβαλλουν κατοπιν αντικειμενικου συστηματος μετρησης που ισχυει για τις οικοδομες, να χρεωνονται αντιστοιχα στους τεχνιτες-εργατες (εργολαβους στην ουσια των οικοδομων) που δουλεψαν στις συγκεκριμενες εργασιες.
Ετσι τα κριτηρια ανεργιας θα τα πληρουν αυτοι που πραγματι θα δικαιουνται και το επιδομα ανεργιας.
Εναλλακτικα θα μπορουσε να επιστρεφόταν τμημα των εισφορων στους εργαζομενους (ως bonus) αν δηλωναν μεροκαματα πανω απο ενα συγκεκριμενο οριο (πχ 200 ημερομισθια ετησιως).
Ελεγχος στις επιχειρησεις που απασχολουν προσωπικο με μερικη απασχοληση, αν οντως η απασχοληση ειναι μερικη, γιατι η εισφοροδιαδυγη και κει ειναι μεγαλη.
Αμεση καταβολη των ΤΕΡΑΣΤΙΩΝ οφειλων προς τα ταμεια απο τους εργοδοτες και την πολιτεια.
Μειωση των εισφορων αλλά ταυτοχρονα ΑΥΣΤΗΡΟΤΑΤΟΙ ελεγχοι στους τοπους εργασιας, για την καταβολη τους.
Η μειωση των εισφορων με ταυτοχρονους αυστηρους ελεγχους, αποτελει το κινητρο για την εξαλειψη της εισφοροδιαφυγης και της ανασφαλιστης εργασιας και τελικως την εισπραξη συνολικα πολυ μεγαλυτερου ποσου απο αυτο που σημερα εισπραττεται.
Επιχειρησεις που εισφοροδιαφευγουν να μη τους χορηγουνται οι βεβαιωσεις που ειναι απαραιτητες για τη λειτουργια τους.
Συνυπευθυνες πρεπει να καταστουν και οι ελεγκτικες υπηρεσιες και οι υπαλληλοι που τις απαρτιζουν.
Ο περιοδικος και συνεχης ελεγχος δρα θετικα για τον επιδιωκομενο σκοπο.

4)Ανθει στην Ελλαδα μια νομιμη κατα τα λοιπα "βιομηχανια", εισφοροδιαφευγουσα και συγχρονως εισπρατουσα συνταξεις, που εχει ως σκοπο μεσω της συναψης γάμων με ηλικιωμενα ατομα κυριως, να εισπραττονται σε μικρες ηλικιες παχυλες συνταξεις, λογω (φυσιολογικου) θανατου του ηλικιωμενου συζυγου.
Το φαινομενο τεινει να γινει μαστιγα εχει δε και δημογραφικες προεκτασεις.
Οι νεοι συζυγοι ειναι συνηθως αλλοδαπες(οι) αλλα αυτο δεν ειναι και κανονας.

ΠΡΟΤΑΣΗ:Η συνταξη απο θανατο συζυγου με διαφορα ηλικιων των συζυγων πανω απο 15χρονια πχ να διδεται μετα τη συμπληρωση των 60 χρονων του συζυγου εν ζωη και με την προϋποθεση μαλιστα, της υποχρεωσης ανευρεσης εργασιας και την αντιστοιχη καταβολη προκαθορισμενου αριθμου ασφαλιστικων εισφορων.

5)Προωρες συνταξεις απο ψευδεις αναπηριες και χαριστικα και καταχρηστικα δικαιωματα.

ΠΡΟΤΑΣΗ: Καταργηση ολων των προωρων συνταξεων χωρις καμια εξαιρεση, για ολους τους κλαδους.
Αυστηροτατος ελεγχος αναπηριων χωρις ταλαιπωρια των πραγματικα ασθενων στο σπιτι τους και σε ανυποπτο χρονο.
Επανακαθορισμος των οριων αναπηριας με αντικειμενικα κριτηρια και εξετασεις.

6)Ρουσφετια, προσωπικες "εξυπηρετησεις" και "τηρηση" προεκλογικων υποσχεσεων των πολιτικων εχουν υπερφορτωσει με Δημοσιους υπαλληλους ολο το Α.Σ. και γενικοτερα τον ευρυτερο Δημοσιο τομεα που ασφυκτια.

ΠΡΟΤΑΣΗ:Απολυτη μηχανοργανωση υπηρεσιων του Α.Σ.
Αμεση απαιτηση για λιγοτερους υπαλληλους που μπορει να επιτευχθει με μειωση προσωπικου λογω νομιμων συνταξιοδοτησεων.
Παρανομος διορισμος εξω απο ΑΣΕΠ ή τις νομιμες διαδικασιες, επιφερουν την αμετακλητη ακυρωση της προσληψης και την επιβολη ποινων στους βουλευτες που την επιχειρησαν (απωλεια της βουλευτικης εδρας και αντικατασταση απο τον πρωτο επιλαχοντα) και συγχρονως αρνητικα μορια στον πολιτη που δεχτηκε τον επιλεκτικο διορισμο.

7)Τα αποθεματικα των ταμειων γινονται συχνα στοχος σκοτεινων "εκμεταλευσεων" και ιδιοτελων συναλλαγων.

ΠΡΟΤΑΣΗ:Επενδυση των αποθεματικων των ταμειων απο επαγγελματιες επι των χρηματοοικονομικων με σταθερες και ΕΓΓΥΗΜΕΝΕΣ ΑΠΟΔΟΣΕΙΣ.
Ελεγχος των ετησιων αποδοσεων απο το σωμα ορκωτων λογιστων.

8)Υπερβολικος αριθμος ασφαλιστικων φορεων και ταμειων που δημιουργουν τεραστιες δαπανες διαχειρησης και οργανωσης.

ΠΡΟΤΑΣΗ: Οσα ταμεια δεν απορροφουν κρατικες επιχορηγησεις για τη λειτουργια τους και την προσφορα των υπηρεσιων στους ασφαλισμενους τους, αφηνονται στην διακριτικη τους ευχερεια αν θα αποφασισουν ενοποιηση με αλλα ταμεια.
Για τα υπολοιπα ταμεια η ενοποιηση μπορει να προχωρησει αρχικα, σε οσα το επιθυμουν.
Στη συνεχεια και εφ'οσον τα αποτελεσματα των ενοποιησεων θα ειναι ικανοποιητικα, ολα τα ταμεια θα ειναι ευκολο να πεισθουν να προχωρησουν προς αυτη την κατευθυνση.

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΙΚΑ: Ποσοι απο μας δεν αναγνωριζουμε τον εαυτο μας ή τους φιλους και γνωστους μας, μεσα απο τις πιο πανω διαπιστωσεις; Ακομη και για τα ατυχηματα ποσο σοβαρη ειναι η δικη μας ευθυνη και επιπολαιοτητα;
Η απουσια αυστηρου ελεγχου, που λειπει γενικως απο την χωρα μας, η λογοδοσια και ο καταλογισμος ευθυνων και δαπανων στους παραβατες, θα ελυνε σε μεγαλο βαθμο πολλα απο τα παρουσιαζομενα προβληματα.
Η ανοργανωσια του κρατους, ευνοει και δινει αφορμη σε πολλους απο μας, να "επωφελουμαστε" απο την εκμεταλευση των πορων του Α.Σ.
Δεν ειναι δικαιο τις παραβατικες ενεργειες μεμονωμενων ατομων και συμφεροντων να τις πληρωνουμε ολοι, φταιμε δεν φταιμε.

Απο την αλλη μερια αν γινει αποδεκτη η ευκολη λυση της αυξησης της φορολογιας καθε φορα που ανακυπτουν προβληματα σε διαφορους τομεις, τοτε η οικονομια μας, η ανταγωνιστικοτητα της και το βιοτικο μας επιπεδο, θα αποκτησει μια συνεχομενη καθοδικη πορεια που θα προκαλεσει μεγαλυτερη κριση απ' αυτην που προσπαθει να επιλυσει.

Αν ολες οι πιο πανω προτασεις (ή και αλλες που θα προκυψουν), δρομολογηθουν γρηγορα, το αδιεξοδο του Ασφαλιστικου συστηματος θα ανακαμψει και θα ανακαλυψει διεξοδους ωστε ο αποκρουστικος μονοδρομος που σημερα προβαλλεται με επιφαση ως η μόνη λυση, θα αποτελεσει συντομα παρελθον.

Η προταση που στηριζεται στην αυξηση των οριων συνταξιοδοτησης, τη μειωση των συνταξεων και την ταυτοχρονη αυξηση των εισφορων ειναι τουλαχιστον ΝΤΡΟΠΗ να προβαλλεται ως η αρμοζουσα(!!) λυση απο πτυχιουχους και μετα-πτυχιουχους σπουδαιους(!) οικονομολογους.

Αρχικα πρεπει να παρθουν μετρα για την στεγανοποιηση του διατρητου σημερα ασφαλιστικου συστηματος και εφ'οσον δεν επιλυθουν απολυτως τα προβληματα, να προχωρησουμε και στη θεσπιση σκληροτερων αλλα σαφως ηπιοτερων απο τα μετρα που σημερα προτεινονται απο την κυβερνηση.

Η θεση για αρνηση συμετοχης σε διαλογο που χαρακτηριζεται (ορθως ή οχι) προσχηματικος, δεν μπορει να αθωωνει την μη υποβολη ρεαλιστικων και εφαρμοσιμων προτασεων απο την μερια των συνδικαλιστικων ενωσεων και των μελων τους.

Το προβλημα υπαρχει και απαιτει επιλυση, οχι ουτοπικες και αδιεξοδες φιλοσοφιες.

Ειναι σωστο να λεμε οτι για ολα φταιει το κρατος, αρα ολα να τα πληρωσει το κρατος, οταν τα χρηματα του κρατους γνωριζουμε οτι προερχονται αποκλειστικα απο τη δικη μας τσεπη;

ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΟ

2007-12-19T20:37:00.001+02:00

O Παναγιώτης με προέτρεψε να "ανεβάσω" τις θέσεις μου για το "ασφαλιστικό".
Μόνο που για μένα δεν είναι ένα θέμα αποθεματικών των ταμείων, αλλά μια πτυχή σε ένα ευρύτερο θέμα Κοινωνικής Δικαιοσύνης.
Γιαυτό συνενώνω κάποιες σκέψεις μου από παλιαιότερα δημοσιεύματα στη Τσουκνίδα μου, έτσι ώστε τα 10 σημεία μου να στηριχθούν στον "βαθύτερο" (έτσι πιστεύω) προβληματισμό μου

Σήμερα με το "κοινωνικό ντάμπινγκ", γνωρίζουμε τους μηχανισμούς που χρησιμοποιεί η ψευδώς λεγόμενη "ελεύθερη αγορά" για να μετατρέψει όσο μπορέσει όλες της κοινωνίες σαν αυτή του Μπαγκλαντές.
Δεν μπορούμε να το καταφέρουμε όμως αυτό, προστατεύοντας για παράδειγμα μόνο την κοινωνική ασφάλιση στην Ε.Ε., πρέπει ταυτόχρονα να βρούμε τρόπο να δώσουμε ελπίδες στις αναπτυσσόμενες χώρες, με διαφορετικό τρόπο από αυτόν που προωθούν οι πολυεθνικές.

Είναι αναγκαίο να τονίσω, μετά το προηγούμενο πόστ ότι δεν θέλω να είμαι απλουστευτικός και με ιδεολογικές παρωπίδες.
Αναφέρομαι σε ορισμένα χαρακτηριστικά, σχεδόν πάγια ( «νομοθετημένα» πλέον στη χώρα μας με την ευρωοπαϊκή νομισματική ένωση) :Ολοκληρωτική αποδιάρθρωση της παραγωγικής δομής, κατακόρυφη πτώση της παραγωγής και του εισοδήματος στις λεγόμενες αναπτυγμένες χώρες, αυξανόμενη εξάρτηση από τη διεθνή αγορά και όχι οποιαδήποτε αγορά αλλά αυτή των χρηματοπιστωτικών «προϊόντων» και των ολοένα και πιο υδροκέφαλων πολυεθνικών.
Κοινωνικό «ντάμπινγκ» που οδηγεί αλυσιδωτά τους μισθούς και τα δικαιώματα των εργαζομένων συνεχώς σε χειρότερο επίπεδο.
Χωρίς υπερβολή, αν δεν μπουν σκόπελοι από την πολιτική πράξη, κάποια στιγμή οι Ευρωπαϊκές μεγαλουπόλεις θα γίνουν σαν τη Καλκούτα .
Και βέβαια δεν είναι θέμα δεικτών.
Για παράδειγμα ακόμα και αν πέσει το ποσοστό ανεργίας (όπως έγινε τελευταία στην χώρα μας), εξ αιτίας ελαστικότερων όρων εργασίας και μείωσης των βασικών μισθών, δεν βελτιώνεται η κατάσταση.
Αυτοί που προσλαμβάνονται με μειωμένο βασικό μισθό και ελαστικούς όρους εργασίας συνήθως καταλήγουν στην λεγόμενη δευτερεύουσα αγορά εργασίας.
Περιλαμβάνει εργασίες που προσφέρονται συνήθως για ανειδίκευτους και δεν είναι σταθερές.
Αργότερα οι όροι της δευτερεύουσας αγοράς εργασίας, αρχίζουν και να ισχύουν και σε τμήματα της «πρωτεύουσας»
Ταυτόχρονα στις Καλκούτες, μόνο ένα μικρό τμήμα του πληθυσμού βελτιώνει την κατάστασή και οι υπόλοιποι εξαθλιωμένοι και αγανακτισμένοι μπουκάρουν ως λαθρομετανάστες στην πρώην «γη της ευημερίας», ξεσηκώνοντας φοβικά ένστικτα και ενισχύοντας τους φασίστες.Αυτή ήταν μια δομική ανωμαλία ίσως του "κράτους ευημερίας".
Μάλλον βασιζόταν σε υπερεκμετάλευση των πρώτων υλών που έρχονταν από τρίτες χώρες και στηρίζονταν μονομερώς στην ανάγκη των χωρών αυτών για τεχνολογικά αγαθά.
Τώρα του Ευρωπαίου εργάτη του ήρθε από εκεί το μεγαλύτερο σκούντημα με το "ντάμπινγκ".
Είναι πλέον εμφανές τελικά ότι στην καρδιά του συστήματος δεν μπορεί να υπάρξει καμία συναίνεση.
Για να έχει προοπτική και μόνο η καλυτέρευση της θέσης των «χαμένων» της παγκοσμιοποίησης κάποιοι πρέπει να χάσουν σημαντικό οικονομικό, κοινωνικό και πολιτικό κεφάλαιο και κάποιοι πρέπει να κερδίσουν.
Ακόμα και εντελώς τεχνοκρατικά να το δει κανείς:Η δυτική μεταπολεμική κοινωνία βασίστηκε στην αγοραστική δύναμη του καταναλωτή. Αυτή πάλι προέρχεται από την παραγωγική δραστηριότητα.
Η παραγωγική δραστηριότητα όμως, όταν βασίζεται στην αγορά και όχι σε ένα κεντρικό σχεδιασμό, είναι ανάλογη της αγοραστικής δύναμης των καταναλωτών. Έτσι η οικονομία γίνεται ένας κλειστός κύκλος και το ερώτημα παραμένει μετά τη μεγάλη οικονομική κρίση του Μεσοπολέμου.
Μήπως αυτός ο κύκλος είναι αυτοκαταστροφικός και για να λειτουργεί χρειάζεται εξωτερική στήριξη της αγοραστικής δύναμης ;Να ο «παθολογικός» υπερ-δανεισμός , νοικοκυριών και μικρομεσαίων επιχειρήσεων. Α
υτός ανέλαβε τον ρόλο του ενισχυτή.Βέβαια η αριστερά, είναι αναγκαίο να γενικεύσει τον στόχο , δεν πρέπει να στοχεύει μόνο στην ενίσχυση της αγοραστικής δύναμης, αλλά γενικότερα της δύναμης του κόσμου της εργασίας.Την αναδιανομή όλου του οικονομικού, κοινωνικού και πολιτισμικού κεφαλαίου.
Το σημερινό αντισυστημικό πράταγμα που μπορεί να ενώσει πολλές δυνάμεις ένα είναι:ΓΕΝΝΑΙΕΣ ΔΗΜΟΣΙΕΣ ΔΑΠΑΝΕΣ ΩΣ "ΠΥΡΟΚΡΟΤΗΤΗΣ" ΜΙΑΣ ΝΕΟΥ ΤΥΠΟΥ ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ

Οι δεκαετίες της ανάπτυξης του δυτικού κόσμου βασίστηκαν και στις αυξημένες δημόσιες δαπάνες. Που είναι το «μόνο βιώσιμο μέσο αντιμετώπισης της αναποτελεσματικής ζήτησης», όπως υποστηρίζει ο διαπρεπής οικονομολόγος Πολ Σάμιουελσον.Ο τρόπος, ο στόχος, η συνεξάρτηση των δημοσίων δαπανών πρέπει να συζητηθούν.Είναι αναγκαίο πάντως να αυξηθούν γενναία!
ΕΠΙΠΛΕΟΝ, σε ένα μεγάλο μέρος τους μπορούν να χρηματοδοτήσουν, με ένα εργαλειακό και όχι ιδεολογικό τρόπο, νέες μορφές και δομές παραγωγικής δραστηριότητας, προωθώντας με μοντέρνο τρόπο τον κοινωνικό έλεγχο των παραγωγικών μέσων.

Κυριαρχεί η «τρομοκρατία» των ελλειμμάτων, χωρίς καμιά συζήτηση για το πραγματικό τους περιεχόμενο. Για τα ελλείμματα φταίει μόνο η ανάπτυξη του κοινωνικού κράτους και δεν γίνεται αναφορά σε άλλες παραμέτρους. Στη χώρα μας π.χ. καμία κουβέντα δε γίνεται για τα υπέρογκα ποσά για εξοπλισμούς (που σχεδόν μας επιβάλουν οι «σύμμαχοι») και τις οικονομικές υπερβάσεις των δημοσίων έργων, (τα οποία πολλές φορές είναι έξω από έναν κοινωνικό σχεδιασμό).Θα σας πουν ότι οι Δημόσιες Δαπάνες δεν δημιουργούν πλούτο. Στη χώρα μας μπορεί και να πιάσει αυτό ως επιχείρημα γιατί ως δημόσιες δαπάνες έχουμε συνηθίσει τα παραπάνω αναφερόμενα, πήγαινε να το πεις όμως αυτό σε ένα δυτικοευρωπαίο που έχει ζήσει την Δεκαετία του 60.Η παγκόσμια απορύθμιση, δηλαδή η λεγόμενη «ελεύθερη αγορά» πρέπει να δώσει τη θέση της στην παγκόσμια ρύθμιση με πρώτο ρόλο σε άλλες αξίες κι όχι στο κέρδος.Το κακό είναι ότι ένα –ένα τα κράτη τελικά θα αποφασίσουν να τραβήξουν το σκοινί, ενώ οι πολυεθνικές έχουν δύναμη παντού.Ένα στρατηγικό ερώτημα είναι πως μπορεί να τραβηχτεί το σκοινί ταυτόχρονα σε ομάδες κρατών σαν την Ε.Ε. Πάντως πρέπει να τραβηχτεί το σκοινί.Μπορούμε να μιλάμε για άλλη οικονομία, «πράσινη», μη συγκεντρωτική, «κοινωνικής αγοράς» κτλ, η αναζήτηση καλή είναι, αλλά οι πολυεθνικές και τα Funds δεν θα αφήσουν τίποτα να προκόψει, αν δεν χτυπηθούν πρώτα, έστω ταυτόχρονα.Όμως εμείς οι πολίτες με δημοκρατικές διαδικασίες -υποτίθεται- δίνουμε την εντολή στους ειδικούς για την πολιτική οικονομία και αυτοί απλά αναλαμβάνουν να εκτελέσουν την εντολή μας με τον πλέον αποτελεσματικό τρόπο.Η εντολή αυτή θεωρητικά βασίζεται στις ανάγκες μας. Και ο αγώνας που κάνω κι εγώ από δω μέσα είναι να φανερωθούν πραγματικά.
Ελπίσαμε να χρησιμοποιηθούν μια φορά και υπέρ του κόσμου της εργασίας κανονισμοί που φαινόταν να υπάρχουν στο Ευρωπαϊκό πεδίο...Αμ δε, όταν είναι για να κερδίσει το Κεφάλαιο ( για να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους οι τυχοδιώκτες των χρηματιστηρίων) οι κανόνες είναι συνήθως ανελαστικοί, όταν είναι να κερδίσουν οι εργαζόμενοι θα βρεθεί βολική ερμηνεία.Αυτό που πρέπει να κατανοήσουμε ότι σε όλες τις Ηπείρους και πολύ περισσότερο στην Ευρώπη αυτή τη στιγμή διεξάγεται ένας πόλεμος με λάφυρο την αξία της εργατικής δύναμης. Άρα ο επιτιθέμενος θα διαλέξει όποιο δρόμο θα τον οδηγήσει πιο γρήγορα στο λάφυρο.Δεν πρέπει να ελπίζουμε ότι θα παραχωρήσει κανέναν κανόνα, παρά μονάχα αυτούς που εμείς, που βασιζόμαστε στον μόχθο μας, θα επιβάλουμε. Έχω την εντύπωση ότι δυστυχώς η κατάσταση στην Ε.Ε. μετά την νέα μεγάλη διεύρυνση έγινε χειρότερη.Οι περισσότερες «νέες χώρες» , έχοντας μια τελείως διαφορετική ιστορική πορεία και την ανάγκη να πουλήσουν φτηνότερη εργασία για να «τραβήξουν» επενδύσεις για να αναστήσουν τις καταστραμμένες, μα υπαρκτές βιομηχανικές υποδομές τους, διαθέτουν ένα διαφορετικό πολιτικο- κοινωνικό «ισοζύγιο» και το Κεφάλαιο το χρησιμοποιεί για χάρη του, όπως κάνει πάντα με τις διαφορές μεταξύ των χωρών.Το τοπίο μέρα με τη μέρα ξεκαθαρίζει και πιο πολύ.Φαίνεται να οδηγήθηκε σε ιστορικό αδιέξοδο ο γνωστός επαναστατικός δρόμος του εργατικού κινήματος, αλλά στο ίδιο αδιέξοδο οδηγήθηκε πλέον σήμερα και ο γνωστός μεταρρυθμιστικός.
Μέσα σε αυτή τη νέα στόχευση, οι εργαζόμενοι πρέπει όχι μόνο να αντισταθούν στην αύξηση του εργασιακού τους βίου, αλλά να προωθήσουν την δραματική μείωση του συνολικού χρόνου που ο κάθε εργαζόμενος θα ενοικιάζει την εργατική του δύναμη χωρίς βέβαια να μειωθούν οι αποδοχές του και ο μισθός και η σύνταξή του.
Να αγωνιστούν δηλαδή για να αυξηθεί δραματικά η αξία της εργατικής τους δύναμης με αυτόν τον τρόπο και ταυτόχρονα να ανοίξουν θέσεις εργασίας για τους νέους ανθρώπους!
Επιπρόσθετα να δημιουργηθούν σταθερές θέσεις εργασίας κυρίως στον κοινωνικό τομέα, θέσεις που σήμερα καλύπτονται από «εθελοντές»..
Όχι αύξηση, λοιπόν, αλλά δραματική μείωση των ωρών της τυπικής εργασίας! Αντικατάσταση της υποχρέωσης αυτής με διαρκή εκπαίδευση και δράση για τις νέες ανάγκες της Κοινωνίας: Για παράδειγμα: Δράση για το Περιβάλλον, Ανατροφή των Παιδιών, Αντιμετώπιση των θεμάτων της Πολυπολιτισμικότητας, Δράση για τις Χώρες του "Τρίτου Κόσμου".
Η Οικονομία και η Κοινωνία προχωρά και όλοι πρέπει να έχουμε οφέλη από αυτή την πρόοδο!
Κάποιοι τυχεροί δεν θέλουν να ανοίξουν την σπηλιά του πλούτου στους πολλούς.
Και το ασφαλιστικό είναι απλά μια μάχη!
Η τεχνολογική πρόοδος δεν μπορεί να είναι εις βάρος των πολλών.Εργασία ζητάμε όχι δουλεία.Έχουμε και άλλα σημαντικά να κάνουμε μετά τα 60, όσο κι αν ζήσουμε!Δεν έχουμε μόνο χέρια (εργατικά), αλλά και βαθύτερες ανάγκες!

Η τεχνολογική πρόοδος που στηρίχθηκε πάνω στην αμμωνία που εισέπνευσαν οι παππούδες μας, στον καρκινογόνο αμίαντο, στο κλοφέν, στον θρήνο των ορυχείων, στην γενικευμένη περιβαλλοντική καταστροφή που θα «πληρώσουν» τα παιδιά μας, μας ανήκει και πρέπει να δρέψουμε τους καρπούς από αυτή. Δεν ανήκει στους μετόχους τους «Κεφαλαίων Υψηλού Ρίσκου», αλλά σε μας τους εργάτες!
Οι προβλέψεις εικάζουν ότι τεράστιες μάζες πληθυσμού, ίσως το μεγαλύτερο μέρος των κατοίκων των ανεπτυγμένων χωρών, θα βρίσκονται στο μέλλον χωρίς ένα συγκεκριμένο επάγγελμα (= δείτε η λέξη μπορεί να ερμηνευτεί και ως "αποστολή") , χωρίς σχετική σταθερότητα στην απασχόληση, υπό τον όρο, βέβαια, ότι δεν θα υπάρξει κάποια σημαντική κοινωνική αλλαγή, ικανή να αντισταθμίσει τις βαθιές αλλαγές στο χώρο της παραγωγής.
Αλλαγή πρώτα απ’ όλα των παραδοσιακά διαμορφωμένων αντιλήψεων για την εργασία, τη σκοπιμότητά της, το χαρακτήρα της ως κοινωνικής σχέσης κα ι του είδους των οφελών που μπορεί να προσφέρει στο άτομο και την κοινωνία .
Φυσικά για τους περισσότερους «απασχολήσιμους» του μέλλοντος δεν θα υπάρχει η δυνατότητα χρήσης της εμπειρίας, της πρωτοβουλίας και της σκέψης τους, όταν θα απασχολούνται περιστασιακά σε εργασίες που καμιά σχέση δεν θα έχουν μεταξύ τους.Έτσι δίπλα στο άγχος της επιβίωσης θα προστίθεται και η ανία, κάνοντας την κατάσταση προβληματικότερη.
Σήμερα, δεδομένου ότι στις αναπτυγμένες χώρες οι περισσότεροι που μπαίνουν στην λίστα των ανέργων έχουν μια κάποια ειδικότητα (ή και αρκετές ειδικότητες) και μάλιστα αποκτημένη (ες) μέσα από σπουδές ( τις οποίες πάλι συνεχίζουν με την ελπίδα ότι η νέα τους ειδίκευση θα ανταποκρίνεται στην αγορά εργασίας), η οικονομία έχει θέσει στο περιθώριο ένα σημαντικό κομμάτι ενεργού ανθρώπινου κεφαλαίου, το οποίο θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για επιτακτικές ανάγκες τις ανθρωπότητας, αν η οικονομία ήταν προσανατολισμένη διαφορετικά.

Έτσι για μένα το ασφαλιστικό, δεν είναι ένα Λογιστικό πρόβλημα αποθεματικών, αλλά μια πρόκληση στην Κοινωνία για να αλλάξει βαθιά. Προς τα πού θα κινηθεί αυτή η μεταβολή είναι θέμα αγώνα και κινητοποίησης των μαζών.

Σε επίπεδο τακτικών κινήσεων, για την πρόφαση των αποθεματικών των ταμείων έχω να προτείνω κάποιες αλλαγές που δεν θα είναι προς όφελος των «οφ σόρ επενδυτών», αλλά ημών και των παιδιών μας.
1.Γενναία αύξηση της κρατικής συμμετοχής στην χρηματοδότηση των συντάξεων (Δικαιότατη γιατί το κράτος ροκάνισε με χίλιους τρόπους μέχρι σήμερα τις εισφορές μας).
2. Ειδική φορολογία σε πολυτελείς δαπάνες, που θα πηγαίνει κατευθείαν στα ασφαλιστικά ταμεία.
3. Ειδικός φόρος, στις φαρμακοβιομηχανίες και στους εισαγωγείς φαρμάκων, υπέρ των ασφαλιστικών ταμείων. Λειτουργία της Εθνικής Φαρμακοβιομηχανίας, όπου θα παρασκευάζονται όλα τα ευρείας κυκλοφορίας φάρμακα και όλα τα υγειονομικά αναλώσιμα που δεν έχουν «πατέντα».
4. Βαρύτατος φόρος στα διάφορα περίεργα τραπεζικά προϊόντα, που επαγγέλλονται συντάξεις!
5. Περιφερειακές υπηρεσίες με κοινωνική λογοδοσία στα συνδικάτα για το «τσάκισμα» της ανασφάλιστης, ή της ψευδώς ασφαλισμένης εργασίας.
6. Εξίσωση των ανδρών με τα χαμηλότερα όρια συνταξιοδότησης των γυναικών για μια μεταβατική εποχή. Στους καινούργιους ασφαλισμένους να γίνει πληρωμένος ελεύθερος από την εργασία χρόνος για το κάθε παιδί της οικογένειας π.χ. 5 χρόνια για κάθε παιδί, τον οποίο θα δικαιούνται εξ' ημίσειας και οι 2 γονείς και θα μπορεί ο ένας να τον παραχωρεί στον άλλον, αν θέλει.. Επίσης, αν δεν τον χρησιμοποιήσουν θα τον δικαιούνται και οι 2 στο τέλος του εργασιακού τους βίου. Έτσι χωρίς να επιβαρύνεις την ανεργία, βοηθάς και την υπογεννητικότητα! ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΜΑΣ ΔΙΑΦΕΥΓΕΙ ΟΤΙ Η ΚΑΘΕ ΕΠΙΜΗΚΥΝΣΗ ΤΟΥ ΕΡΓΑΣΙΑΚΟΥ ΧΡΟΝΟΥ ΣΥΜΒΑΛΕΙ ΣΤΗΝ ΑΥΞΗΣΗ ΤΗΣ ΑΝΕΡΓΙΑΣ ΤΩΝ ΝΕΩΝ!
7. Τα καθαρά κέρδη κάθε επιχείρησης θα διαιρούνται δια τον αριθμό των απασχολούμενων σε αυτή προσώπων και όταν το πηλίκο είναι πάνω από κάποιο όριο, θα φορολογείται επιπρόσθετα αναλόγως και ο φόρος θα πηγαίνει κατευθείαν στην ασφάλιση και στο ταμείο ανεργίας
8. Σε πανευρωπαϊκό επίπεδο: Ειδικός Φόρος στα χρηματιστήρια υπέρ των ασφαλιστικών ταμείων και της εργασίας γενικότερα .
9. Σθεναρή αντίσταση στην Ε.Ε. σε κάθε τι που κινείται στην αντίθετη κατεύθυνση. Ανάπτυξη πρωτοβουλιών για αντι-μονεταριστικό μπλοκ μέσα εκεί.
10 Ανάπτυξη προνομιακών εμπορικών σχέσεων με άλλα κράτη και επιχειρήσεις που έχουν την ίδια με μας πολιτική για το εργασιακό- ασφαλιστικό .

2007-12-19T20:37:00.000+02:00

O Παναγιώτης με προέτρεψε να ανεβάσω τις θέσεις μου για το ασφαλιστικό.

Μόνο που για

Σήμερα με το "κοινωνικό ντάμπινγκ", γνωρίζουμε τους μηχανισμούς που χρησιμοποιεί η ψευδώς λεγόμενη "ελεύθερη αγορά" για να μετατρέψει όσο μπορέσει όλες της κοινωνίες σαν αυτή του Μπαγκλαντές.Δεν μπορούμε να το καταφέρουμε όμως αυτό, προστατεύοντας για παράδειγμα μόνο την κοινωνική ασφάλιση στην Ε.Ε., πρέπει ταυτόχρονα να βρούμε τρόπο να δώσουμε ελπίδες στις αναπτυσσόμενες χώρες, με διαφορετικό τρόπο από αυτόν που προωθούν οι πολυεθνικές.
To σύστημα είναι ένοχο"
Είναι αναγκαίο να τονίσω, μετά το προηγούμενο πόστ ότι δεν θέλω να είμαι απλουστευτικός και με ιδεολογικές παρωπίδες.Αναφέρομαι σε ορισμένα χαρακτηριστικά, σχεδόν πάγια ( «νομοθετημένα» πλέον στη χώρα μας με την ευρωοπαϊκή νομισματική ένωση) :Ολοκληρωτική αποδιάρθρωση της παραγωγικής δομής, κατακόρυφη πτώση της παραγωγής και του εισοδήματος στις λεγόμενες αναπτυγμένες χώρες, αυξανόμενη εξάρτηση από τη διεθνή αγορά και όχι οποιαδήποτε αγορά αλλά αυτή των χρηματοπιστωτικών «προϊόντων» και των ολοένα και πιο υδροκέφαλων πολυεθνικών .Κοινωνικό «ντάμπινγκ» που οδηγεί αλυσιδωτά τους μισθούς και τα δικαιώματα των εργαζομένων συνεχώς σε χειρότερο επίπεδο.
Χωρίς υπερβολή, αν δεν μπουν σκόπελοι από την πολιτική πράξη, κάποια στιγμή οι Ευρωπαϊκές μεγαλουπόλεις θα γίνουν σαν τη Καλκούτα .

Και βέβαια δεν είναι θέμα δεικτών.Για παράδειγμα ακόμα και αν πέσει το ποσοστό ανεργίας (όπως έγινε τελευταία στην χώρα μας), εξ αιτίας ελαστικότερων όρων εργασίας και μείωσης των βασικών μισθών, δεν βελτιώνεται η κατάσταση.

Αυτοί που προσλαμβάνονται με μειωμένο βασικό μισθό και ελαστικούς όρους εργασίας συνήθως καταλήγουν στην λεγόμενη δευτερεύουσα αγορά εργασίας. Περιλαμβάνει εργασίες που προσφέρονται συνήθως για ανειδίκευτους και δεν είναι σταθερές. Αργότερα οι όροι της δευτερεύουσας αγοράς εργασίας, αρχίζουν και να ισχύουν και σε τμήματα της «πρωτεύουσας»

Ταυτόχρονα στις Καλκούτες, μόνο ένα μικρό τμήμα του πληθυσμού βελτιώνει την κατάστασή και οι υπόλοιποι εξαθλιωμένοι και αγανακτισμένοι μπουκάρουν ως λαθρομετανάστες στην πρώην «γη της ευημερίας», ξεσηκώνοντας φοβικά ένστικτα και ενισχύοντας τους φασίστες.Αυτή ήταν μια δομική ανωμαλία ίσως του "κράτους ευημερίας".Μάλλον βασιζόταν σε υπερεκμετάλευση των πρώτων υλών που έρχονταν από τρίτες χώρες και στηρίζονταν μονομερώς στην ανάγκη των χωρών αυτών για τεχνολογικά αγαθά. Τώρα του Ευρωπαίου εργάτη του ήρθε από εκεί το μεγαλύτερο σκούντημα με το "ντάμπινγκ".Είναι πλέον εμφανές τελικά ότι στην καρδιά του συστήματος δεν μπορεί να υπάρξει καμία συναίνεση.Για να έχει προοπτική και μόνο η καλυτέρευση της θέσης των «χαμένων» της παγκοσμιοποίησης κάποιοι πρέπει να χάσουν σημαντικό οικονομικό, κοινωνικό και πολιτικό κεφάλαιο και κάποιοι πρέπει να κερδίσουν.Ακόμα και εντελώς τεχνοκρατικά να το δει κανείς:Η δυτική μεταπολεμική κοινωνία βασίστηκε στην αγοραστική δύναμη του καταναλωτή. Αυτή πάλι προέρχεται από την παραγωγική δραστηριότητα. Η παραγωγική δραστηριότητα όμως, όταν βασίζεται στην αγορά και όχι σε ένα κεντρικό σχεδιασμό, είναι ανάλογη της αγοραστικής δύναμης των καταναλωτών. Έτσι η οικονομία γίνεται ένας κλειστός κύκλος και το ερώτημα παραμένει μετά τη μεγάλη οικονομική κρίση του Μεσοπολέμου. Μήπως αυτός ο κύκλος είναι αυτοκαταστροφικός και για να λειτουργεί χρειάζεται εξωτερική στήριξη της αγοραστικής δύναμης ;Να ο «παθολογικός» υπερ-δανεισμός , νοικοκυριών και μικρομεσαίων επιχειρήσεων. Αυτός ανέλαβε τον ρόλο του ενισχυτή.Βέβαια η αριστερά, είναι αναγκαίο να γενικεύσει τον στόχο , δεν πρέπει να στοχεύει μόνο στην ενίσχυση της αγοραστικής δύναμης, αλλά γενικότερα της δύναμης του κόσμου της εργασίας.Την αναδιανομή όλου του οικονομικού, κοινωνικού και πολιτισμικού κεφαλαίου.Το σημερινό αντισυστημικό πράταγμα που μπορεί να ενώσει πολλές δυνάμεις ένα είναι:ΓΕΝΝΑΙΕΣ ΔΗΜΟΣΙΕΣ ΔΑΠΑΝΕΣ ΩΣ "ΠΥΡΟΚΡΟΤΗΤΗΣ" ΜΙΑΣ ΝΕΟΥ ΤΥΠΟΥ ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ:Οι δεκαετίες της ανάπτυξης του δυτικού κόσμου βασίστηκαν και στις αυξημένες δημόσιες δαπάνες. Που είναι το «μόνο βιώσιμο μέσο αντιμετώπισης της αναποτελεσματικής ζήτησης», όπως υποστηρίζει ο διαπρεπής οικονομολόγος Πολ Σάμιουελσον.Ο τρόπος, ο στόχος, η συνεξάρτηση των δημοσίων δαπανών πρέπει να συζητηθούν.Είναι αναγκαίο πάντως να αυξηθούν γενναία!ΕΠΙΠΛΕΟΝ, σε ένα μεγάλο μέρος τους μπορούν να χρηματοδοτήσουν, με ένα εργαλειακό και όχι ιδεολογικό τρόπο, νέες μορφές και δομές παραγωγικής δραστηριότητας, προωθώντας με μοντέρνο τρόπο τον κοινωνικό έλεγχο των παραγωγικών μέσων.Πάντως και μόνη η αύξηση των δημοσίων δαπανών, είναι αντισυστημική: Υπάρχουν αναφορές σοβαρών οικονομολόγων ότι μειώνει τα περιθώρια κερδοφορίας των ιδιωτικών κεφαλαίων. Και αυτός ο στόχος είναι σήμερα η "καρδιά" του συστήματος.Κυριαρχεί η «τρομοκρατία» των ελλειμμάτων, χωρίς καμιά συζήτηση για το πραγματικό τους περιεχόμενο. Για τα ελλείμματα φταίει μόνο η ανάπτυξη του κοινωνικού κράτους και δεν γίνεται αναφορά σε άλλες παραμέτρους. Στη χώρα μας π.χ. καμία κουβέντα δε γίνεται για τα υπέρογκα ποσά για εξοπλισμούς (που σχεδόν μας επιβάλουν οι «σύμμαχοι») και τις οικονομικές υπερβάσεις των δημοσίων έργων, (τα οποία πολλές φορές είναι έξω από έναν κοινωνικό σχεδιασμό).Θα σας πουν ότι οι Δημόσιες Δαπάνες δεν δημιουργούν πλούτο. Στη χώρα μας μπορεί και να πιάσει αυτό ως επιχείρημα γιατί ως δημόσιες δαπάνες έχουμε συνηθίσει τα παραπάνω αναφερόμενα, πήγαινε να το πεις όμως αυτό σε ένα δυτικοευρωπαίο που έχει ζήσει την Δεκαετία του 60.Η παγκόσμια απορύθμιση, δηλαδή η λεγόμενη «ελεύθερη αγορά» πρέπει να δώσει τη θέση της στην παγκόσμια ρύθμιση με πρώτο ρόλο σε άλλες αξίες κι όχι στο κέρδος.Το κακό είναι ότι ένα –ένα τα κράτη τελικά θα αποφασίσουν να τραβήξουν το σκοινί, ενώ οι πολυεθνικές έχουν δύναμη παντού.Ένα στρατηγικό ερώτημα είναι πως μπορεί να τραβηχτεί το σκοινί ταυτόχρονα σε ομάδες κρατών σαν την Ε.Ε. Πάντως πρέπει να τραβηχτεί το σκοινί.Μπορούμε να μιλάμε για άλλη οικονομία, «πράσινη», μη συγκεντρωτική, «κοινωνικής αγοράς» κτλ, η αναζήτηση καλή είναι, αλλά οι πολυεθνικές και τα Funds δεν θα αφήσουν τίποτα να προκόψει, αν δεν χτυπηθούν πρώτα, έστω ταυτόχρονα.Όμως εμείς οι πολίτες με δημοκρατικές διαδικασίες -υποτίθεται- δίνουμε την εντολή στους ειδικούς για την πολιτική οικονομία και αυτοί απλά αναλαμβάνουν να εκτελέσουν την εντολή μας με τον πλέον αποτελεσματικό τρόπο.Η εντολή αυτή θεωρητικά βασίζεται στις ανάγκες μας. Και ο αγώνας που κάνω κι εγώ από δω μέσα είναι να φανερωθούν πραγματικά.
Ελπίσαμε να χρησιμοποιηθούν μια φορά και υπέρ του κόσμου της εργασίας κανονισμοί που φαινόταν να υπάρχουν στο Ευρωπαϊκό πεδίο...Αμ δε, όταν είναι για να κερδίσει το Κεφάλαιο ( για να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους οι τυχοδιώκτες των χρηματιστηρίων) οι κανόνες είναι συνήθως ανελαστικοί, όταν είναι να κερδίσουν οι εργαζόμενοι θα βρεθεί βολική ερμηνεία.Αυτό που πρέπει να κατανοήσουμε ότι σε όλες τις Ηπείρους και πολύ περισσότερο στην Ευρώπη αυτή τη στιγμή διεξάγεται ένας πόλεμος με λάφυρο την αξία της εργατικής δύναμης. Άρα ο επιτιθέμενος θα διαλέξει όποιο δρόμο θα τον οδηγήσει πιο γρήγορα στο λάφυρο.Δεν πρέπει να ελπίζουμε ότι θα παραχωρήσει κανέναν κανόνα, παρά μονάχα αυτούς που εμείς, που βασιζόμαστε στον μόχθο μας, θα επιβάλουμε. Έχω την εντύπωση ότι δυστυχώς η κατάσταση στην Ε.Ε. μετά την νέα μεγάλη διεύρυνση έγινε χειρότερη.Οι περισσότερες «νέες χώρες» , έχοντας μια τελείως διαφορετική ιστορική πορεία και την ανάγκη να πουλήσουν φτηνότερη εργασία για να «τραβήξουν» επενδύσεις για να αναστήσουν τις καταστραμμένες, μα υπαρκτές βιομηχανικές υποδομές τους, διαθέτουν ένα διαφορετικό πολιτικο- κοινωνικό «ισοζύγιο» και το Κεφάλαιο το χρησιμοποιεί για χάρη του, όπως κάνει πάντα με τις διαφορές μεταξύ των χωρών.Το τοπίο μέρα με τη μέρα ξεκαθαρίζει και πιο πολύ.Φαίνεται να οδηγήθηκε σε ιστορικό αδιέξοδο ο γνωστός επαναστατικός δρόμος του εργατικού κινήματος, αλλά στο ίδιο αδιέξοδο οδηγήθηκε πλέον σήμερα και ο γνωστός μεταρρυθμιστικός.
Μέσα σε αυτή τη νέα στόχευση, οι εργαζόμενοι πρέπει όχι μόνο να αντισταθούν στην αύξηση του εργασιακού τους βίου, αλλά να προωθήσουν την δραματική μείωση του συνολικού χρόνου που ο κάθε εργαζόμενος θα ενοικιάζει την εργατική του δύναμη χωρίς βέβαια να μειωθούν οι αποδοχές του και ο μισθός και η σύνταξή του.
Να αγωνιστούν δηλαδή για να αυξηθεί δραματικά η αξία της εργατικής τους δύναμης με αυτόν τον τρόπο και ταυτόχρονα να ανοίξουν θέσεις εργασίας για τους νέους ανθρώπους!
Επιπρόσθετα να δημιουργηθούν σταθερές θέσεις εργασίας κυρίως στον κοινωνικό τομέα, θέσεις που σήμερα καλύπτονται από «εθελοντές»..
Όχι αύξηση, λοιπόν, αλλά δραματική μείωση των ωρών της τυπικής εργασίας! Αντικατάσταση της υποχρέωσης αυτής με διαρκή εκπαίδευση και δράση για τις νέες ανάγκες της Κοινωνίας: Για παράδειγμα: Δράση για το Περιβάλλον, Ανατροφή των Παιδιών, Αντιμετώπιση των θεμάτων της Πολυπολιτισμικότητας, Δράση για τις Χώρες του "Τρίτου Κόσμου".
Η Οικονομία και η Κοινωνία προχωρά και όλοι πρέπει να έχουμε οφέλη από αυτή την πρόοδο!
Κάποιοι τυχεροί δεν θέλουν να ανοίξουν την σπηλιά του πλούτου στους πολλούς.
Και το ασφαλιστικό είναι απλά μια μάχη!
Η τεχνολογική πρόοδος δεν μπορεί να είναι εις βάρος των πολλών.Εργασία ζητάμε όχι δουλεία.Έχουμε και άλλα σημαντικά να κάνουμε μετά τα 60, όσο κι αν ζήσουμε!Δεν έχουμε μόνο χέρια (εργατικά), αλλά και βαθύτερες ανάγκες!

Η τεχνολογική πρόοδος που στηρίχθηκε πάνω στην αμμωνία που εισέπνευσαν οι παππούδες μας, στον καρκινογόνο αμίαντο, στο κλοφέν, στον θρήνο των ορυχείων, στην γενικευμένη περιβαλλοντική καταστροφή που θα «πληρώσουν» τα παιδιά μας, μας ανήκει και πρέπει να δρέψουμε τους καρπούς από αυτή. Δεν ανήκει στους μετόχους τους «Κεφαλαίων Υψηλού Ρίσκου», αλλά σε μας τους εργάτες!
Οι προβλέψεις εικάζουν ότι τεράστιες μάζες πληθυσμού, ίσως το μεγαλύτερο μέρος των κατοίκων των ανεπτυγμένων χωρών, θα βρίσκονται στο μέλλον χωρίς ένα συγκεκριμένο επάγγελμα (= δείτε η λέξη μπορεί να ερμηνευτεί και ως "αποστολή") , χωρίς σχετική σταθερότητα στην απασχόληση, υπό τον όρο, βέβαια, ότι δεν θα υπάρξει κάποια σημαντική κοινωνική αλλαγή, ικανή να αντισταθμίσει τις βαθιές αλλαγές στο χώρο της παραγωγής.
Αλλαγή πρώτα απ’ όλα των παραδοσιακά διαμορφωμένων αντιλήψεων για την εργασία, τη σκοπιμότητά της, το χαρακτήρα της ως κοινωνικής σχέσης κα ι του είδους των οφελών που μπορεί να προσφέρει στο άτομο και την κοινωνία .
Φυσικά για τους περισσότερους «απασχολήσιμους» του μέλλοντος δεν θα υπάρχει η δυνατότητα χρήσης της εμπειρίας, της πρωτοβουλίας και της σκέψης τους, όταν θα απασχολούνται περιστασιακά σε εργασίες που καμιά σχέση δεν θα έχουν μεταξύ τους.Έτσι δίπλα στο άγχος της επιβίωσης θα προστίθεται και η ανία, κάνοντας την κατάσταση προβληματικότερη.
Σήμερα, δεδομένου ότι στις αναπτυγμένες χώρες οι περισσότεροι που μπαίνουν στην λίστα των ανέργων έχουν μια κάποια ειδικότητα (ή και αρκετές ειδικότητες) και μάλιστα αποκτημένη (ες) μέσα από σπουδές ( τις οποίες πάλι συνεχίζουν με την ελπίδα ότι η νέα τους ειδίκευση θα ανταποκρίνεται στην αγορά εργασίας), η οικονομία έχει θέσει στο περιθώριο ένα σημαντικό κομμάτι ενεργού ανθρώπινου κεφαλαίου, το οποίο θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για επιτακτικές ανάγκες τις ανθρωπότητας, αν η οικονομία ήταν προσανατολισμένη διαφορετικά.

Έτσι για μένα το ασφαλιστικό, δεν είναι ένα Λογιστικό πρόβλημα αποθεματικών, αλλά μια πρόκληση στην Κοινωνία για να αλλάξει βαθιά. Προς τα πού θα κινηθεί αυτή η μεταβολή είναι θέμα αγώνα και κινητοποίησης των μαζών.

Σε επίπεδο τακτικών κινήσεων, για την πρόφαση των αποθεματικών των ταμείων έχω να προτείνω κάποιες αλλαγές που δεν θα είναι προς όφελος των «οφ σόρ επενδυτών», αλλά ημών και των παιδιών μας.
1.Γενναία αύξηση της κρατικής συμμετοχής στην χρηματοδότηση των συντάξεων (Δικαιότατη γιατί το κράτος ροκάνισε με χίλιους τρόπους μέχρι σήμερα τις εισφορές μας).

2. Ειδική φορολογία σε πολυτελείς δαπάνες, που θα πηγαίνει κατευθείαν στα ασφαλιστικά ταμεία.

3. Ειδικός φόρος, στις φαρμακοβιομηχανίες και στους εισαγωγείς φαρμάκων, υπέρ των ασφαλιστικών ταμείων. Λειτουργία της Εθνικής Φαρμακοβιομηχανίας, όπου θα παρασκευάζονται όλα τα ευρείας κυκλοφορίας φάρμακα και όλα τα υγειονομικά αναλώσιμα που δεν έχουν «πατέντα».

4. Βαρύτατος φόρος στα διάφορα περίεργα τραπεζικά προϊόντα, που επαγγέλλονται συντάξεις!

5. Περιφερειακές υπηρεσίες με κοινωνική λογοδοσία στα συνδικάτα για το «τσάκισμα» της ανασφάλιστης, ή της ψευδώς ασφαλισμένης εργασίας.

6. Εξίσωση των ανδρών με τα χαμηλότερα όρια συνταξιοδότησης των γυναικών για μια μεταβατική εποχή. Στους καινούργιους ασφαλισμένους να γίνει πληρωμένος ελεύθερος από την εργασία χρόνος για το κάθε παιδί της οικογένειας π.χ. 5 χρόνια για κάθε παιδί, τον οποίο θα δικαιούνται εξ' ημίσειας και οι 2 γονείς και θα μπορεί ο ένας να τον παραχωρεί στον άλλον, αν θέλει.. Επίσης, αν δεν τον χρησιμοποιήσουν θα τον δικαιούνται και οι 2 στο τέλος του εργασιακού τους βίου. Έτσι χωρίς να επιβαρύνεις την ανεργία, βοηθάς και την υπογεννητικότητα! ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΜΑΣ ΔΙΑΦΕΥΓΕΙ ΟΤΙ Η ΚΑΘΕ ΕΠΙΜΗΚΥΝΣΗ ΤΟΥ ΕΡΓΑΣΙΑΚΟΥ ΧΡΟΝΟΥ ΣΥΜΒΑΛΕΙ ΣΤΗΝ ΑΥΞΗΣΗ ΤΗΣ ΑΝΕΡΓΙΑΣ ΤΩΝ ΝΕΩΝ!

7. Τα καθαρά κέρδη κάθε επιχείρησης θα διαιρούνται δια τον αριθμό των απασχολούμενων σε αυτή προσώπων και όταν το πηλίκο είναι πάνω από κάποιο όριο, θα φορολογείται επιπρόσθετα αναλόγως και ο φόρος θα πηγαίνει κατευθείαν στην ασφάλιση και στο ταμείο ανεργίας

8. Σε πανευρωπαϊκό επίπεδο: Ειδικός Φόρος στα χρηματιστήρια υπέρ των ασφαλιστικών ταμείων και της εργασίας γενικότερα .

9. Σθεναρή αντίσταση στην Ε.Ε. σε κάθε τι που κινείται στην αντίθετη κατεύθυνση. Ανάπτυξη πρωτοβουλιών για αντι-μονεταριστικό μπλοκ μέσα εκεί.

10 Ανάπτυξη προνομιακών εμπορικών σχέσεων με άλλα κράτη και επιχειρήσεις που έχουν την ίδια με μας πολιτική για το εργασιακό- ασφαλιστικό .

Οι πρώτες μας προτάσεις...

2007-11-21T00:20:00.000+02:00

Ότι διαβάσετε παρακάτω συνθέτει τις πρώτες κοινές προτάσεις μας για μια καλύτερη παιδεία. Δεν στηρίζονται πάνω σε τεχνοκρατικές απόψεις αλλά στις ιδέες, την τολμηρή φαντασία και την λογική, όλων των συντελεστών του blog.
Είναι χωρισμένες θεματικά, ώστε να είναι ευκολότερη η ανάγνωσή τους. Από, εσάς περιμένουμε να ξεκινήσετε μαζί μας έναν γόνιμο διάλογο. Περιμένουμε να μας καταθέστε τις ενστάσεις και τις διαφωνίες σας. Μα, πάνω, απ' όλα θέλουμε και τις δικές σας ιδέες, διότι το παζλ που σας εκθέτουμε είναι, σίγουρα ημιτελές. Στο χέρι σας είναι να συμπληρώσετε τα κομμάτια που λείπουν...

Υ.Γ Για μεγαλύτερη ευκολία, έχουν αναρτηθεί δεξιά σας (στη sidebar), όλες οι θεματικές ενότητες.

Υποδομή.

2007-11-21T00:17:00.000+02:00

Στην Ελλάδα της σπατάλης του δημοσίου χρήματος, οι υποδομές του εκπαιδευτικού συστήματος θεωρούνται απαράδεκτες.
Προτείνουμε:
Την αποκέντρωση της διαχείρισης των κονδυλίων, για τις υποδομές των σχολείων. Τα χρήματα από την κεντρική διοίκηση θα δίνονται με βάση τον αριθμό των μαθητών κάθε δήμου επί ένα δείκτη στο οποίο θα συμπυκνώνονται τα λοιπά γεωγραφικά- κοινωνικά «κριτήρια». Ειδική δημοτική συνέλευση θα κατανείμει τα κονδύλια, αυτά, ανά σχολείο με βάση πάλι τον αριθμό των μαθητών επί ένα δείκτη στον οποίο θα συνυπολογίζονται όλα τα ιδιαίτερα κριτήρια κάθε περιοχής του Δήμου. Ευέλικτο όργανο εκλεγμένο από αυτή την συνέλευση για κάθε σχολείο, θα έχει τον διαχειριστικό έλεγχο.
Συμβουλευτικό και ελεγκτικό ρόλο θα έχουν τα προεδρία των συλλογών γονέων και κηδεμόνων του κάθε σχολείου. Τα προεδρία θα είναι εκλεγμένα με μονοετή θητεία. Κανένας γονιός δεν θα μπορεί να εκλεγεί για παραπάνω από δυο θητείες.
Την δημιουργία νέων σχολείων. Κανένα κτίριο να μην είναι παλαιότερο των είκοσι ετών.
Την αγορά χαμηλού κόστους υπολογιστών (γιατί όχι το laptop των 100 δολαρίων) και την χρησιμοποίηση ελεύθερου λογισμικού για την λειτουργία του. Στόχος να είναι, η δημιουργία τόσων θέσεων υπολογιστών, όσοι και οι μαθητές. Την επέκταση των wi-fi spots σε όλα τα γυμνάσια και τα λύκεια της χώρας.
Την δημιουργία ηλεκτρονικών βιβλιοθηκών προσβάσιμων για όλους, από το διαδίκτυο.
Την δημιουργία περισσότερων θεματικών λυκείων. Αθλητικών, Οικολογικών, Γεωργικών (για τις περιοχές με μεγάλη αγροτική ανάπτυξη). Τα σχολεία αυτά να εντάσσουν επιπρόσθετα μαθήματα πάνω στην ειδίκευση τους πέραν του χρόνου των υπολοίπων μαθημάτων.
Την λειτουργία των ολοήμερων σχολείων. Ο μαθητής να προσέρχεται το πρωί και να φεύγει από αυτά, το απόγευμα, διαβασμένος. Η τσάντα να παραμένει στο σχολείο.