Ότι διαβάσετε παρακάτω συνθέτει τις πρώτες κοινές προτάσεις μας για μια καλύτερη παιδεία. Δεν στηρίζονται πάνω σε τεχνοκρατικές απόψεις αλλά στις ιδέες, την τολμηρή φαντασία και την λογική, όλων των συντελεστών του blog.
Είναι χωρισμένες θεματικά, ώστε να είναι ευκολότερη η ανάγνωσή τους. Από, εσάς περιμένουμε να ξεκινήσετε μαζί μας έναν γόνιμο διάλογο. Περιμένουμε να μας καταθέστε τις ενστάσεις και τις διαφωνίες σας. Μα, πάνω, απ' όλα θέλουμε και τις δικές σας ιδέες, διότι το παζλ που σας εκθέτουμε είναι, σίγουρα ημιτελές. Στο χέρι σας είναι να συμπληρώσετε τα κομμάτια που λείπουν...
Υ.Γ Για μεγαλύτερη ευκολία, έχουν αναρτηθεί δεξιά σας (στη sidebar), όλες οι θεματικές ενότητες.
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Παιδεία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Παιδεία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Τετάρτη 21 Νοεμβρίου 2007
Υποδομή.
Στην Ελλάδα της σπατάλης του δημοσίου χρήματος, οι υποδομές του εκπαιδευτικού συστήματος θεωρούνται απαράδεκτες.
Προτείνουμε:
Την αποκέντρωση της διαχείρισης των κονδυλίων, για τις υποδομές των σχολείων. Τα χρήματα από την κεντρική διοίκηση θα δίνονται με βάση τον αριθμό των μαθητών κάθε δήμου επί ένα δείκτη στο οποίο θα συμπυκνώνονται τα λοιπά γεωγραφικά- κοινωνικά «κριτήρια». Ειδική δημοτική συνέλευση θα κατανείμει τα κονδύλια, αυτά, ανά σχολείο με βάση πάλι τον αριθμό των μαθητών επί ένα δείκτη στον οποίο θα συνυπολογίζονται όλα τα ιδιαίτερα κριτήρια κάθε περιοχής του Δήμου. Ευέλικτο όργανο εκλεγμένο από αυτή την συνέλευση για κάθε σχολείο, θα έχει τον διαχειριστικό έλεγχο.
Συμβουλευτικό και ελεγκτικό ρόλο θα έχουν τα προεδρία των συλλογών γονέων και κηδεμόνων του κάθε σχολείου. Τα προεδρία θα είναι εκλεγμένα με μονοετή θητεία. Κανένας γονιός δεν θα μπορεί να εκλεγεί για παραπάνω από δυο θητείες.
Την δημιουργία νέων σχολείων. Κανένα κτίριο να μην είναι παλαιότερο των είκοσι ετών.
Την αγορά χαμηλού κόστους υπολογιστών (γιατί όχι το laptop των 100 δολαρίων) και την χρησιμοποίηση ελεύθερου λογισμικού για την λειτουργία του. Στόχος να είναι, η δημιουργία τόσων θέσεων υπολογιστών, όσοι και οι μαθητές. Την επέκταση των wi-fi spots σε όλα τα γυμνάσια και τα λύκεια της χώρας.
Την δημιουργία ηλεκτρονικών βιβλιοθηκών προσβάσιμων για όλους, από το διαδίκτυο.
Την δημιουργία περισσότερων θεματικών λυκείων. Αθλητικών, Οικολογικών, Γεωργικών (για τις περιοχές με μεγάλη αγροτική ανάπτυξη). Τα σχολεία αυτά να εντάσσουν επιπρόσθετα μαθήματα πάνω στην ειδίκευση τους πέραν του χρόνου των υπολοίπων μαθημάτων.
Την λειτουργία των ολοήμερων σχολείων. Ο μαθητής να προσέρχεται το πρωί και να φεύγει από αυτά, το απόγευμα, διαβασμένος. Η τσάντα να παραμένει στο σχολείο.
Εκπαιδευτικοί.
Επιθυμούμε ένα εκπαιδευτικό σύστημα με λειτουργούς που θα έχουν κίνητρα ηθικά και υλικά, ώστε να δίνουν το μεγαλύτερο μέρος της ενέργειάς τους στην δουλειά τους.
Που θα επιλέγουν αυτήν την δουλειά γιατί τους αρέσει και όχι γιατί θα λύσουν το εργασιακό τους πρόβλημα.
Που θα στηρίζονται στην ψυχοφθόρα εργασία τους και θα έχουν συνεχή επαγγελματική εκπαίδευση με βάση τις ανάγκες που οι ίδιοι θα εκφράζουν.
Που θα συμμετέχουν περιφερειακά στο σχεδιασμό των αναλυτικών προγραμμάτων διδασκαλίας για κάθε τάξη.
Που δεν θα χρειάζονται εγχειρίδια, θα δημιουργούν με την βοήθεια της σύγχρονης τεχνολογίας τα δικά τους , λαμβάνοντας υπόψη το ιδιαίτερο πολιτισμικό, γνωστικό και κοινωνικό δυναμικό των μαθητών τους. Θα υποστηρίζονται βεβαίως σε από εξειδικευμένους συναδέλφους τους!
Που η δουλειά τους θα έχει νόημα και ενδιαφέρον, παρά τις αναμενόμενες και πολύ φυσιολογικές ματαιώσεις.
Προτείνουμε :
Την, όσο το δυνατόν μεγαλύτερη σύγκλιση, του μισθού των εκπαιδευτικών με αυτή των καθηγητών Πανεπιστημίου και των δασκάλων με αυτή των λεκτόρων.
Την αύξηση των ετών φοίτησης. Οι δάσκαλοι να υποχρεούνται σε επιπρόσθετη μονοετή φοίτηση με αποκλειστικό αντικείμενο την παιδοψυχολογία και τις μαθησιακές δυσκολίες. Οι καθηγητές σε επιπρόσθετη μονοετή φοίτηση σε ειδικό τμήμα των παιδαγωγικών σχολών. Επιπρόσθετα την καθιέρωση του, μονοετούς, θεσμού του «δόκιμου εκπαιδευτικού - Δασκάλου». Θα λειτουργούν σαν βοηθοί έμπειρων συναδέλφων τους και στο τέλος θα κρίνονται από το συμβούλιο των καθηγητών ή των δασκάλων, αντίστοιχα, του σχολείου που θα υπηρετούν . Ο βαθμός της κρίσης θα συνυπολογίζεται στις εξετάσεις για την πρόσληψη τους.
Την δια βίου μετεκπαίδευση τους κατά την περίοδο των δυο πρώτων καλοκαιρινών μηνών, καθώς και σε τμήμα των διακοπών των Χριστουγέννων και του Πάσχα.
Πρωτοβάθμια Εκπαίδευση.
Η χρήση των υπολογιστών είναι, ένα νέο αλφάβητο. Γι’ αυτό τα παιδιά πρέπει ήδη από την Α’ Δημοτικού να αρχίσουν να εξοικειώνονται με τον υπολογιστή. Είναι απαραίτητη βέβαια η δημιουργία κατάλληλου λογισμικού που θα είναι εύχρηστο και ευχάριστο για τα παιδιά. Η παιδεία στους υπολογιστές θα εξοικειώνει τα παιδιά με τη χρήση του διαδικτύου.
Αναγκαία είναι η εκμάθηση των Αγγλικών από την Δευτέρα δημοτικού, μετά το τέλος των μαθημάτων, τρεις ώρες κάθε εβδομάδα.
Τα παιδιά από νωρίς πρέπει να αποκτήσουν περιβαντολογική συνείδηση. Συνεχής επισκέψεις ειδικών που μιλούν για το θέμα. Προβολές εκπαιδευτικών ντοκιμαντέρ. Οργάνωση πρωτοβουλιών περιβαντολογικής ευαισθητοποίησης με την συμμετοχή δασκάλων, μαθητών και γονιών.
Εκσυγχρονισμός των βιβλίων κάθε πενταετία.
Αποδέσμευση από το ένα και μοναδικό βιβλίο. Η καθιέρωση συστήματος πολλαπλών βιβλίων βοηθά τον μαθητή να αλληλεπιδρά με την γνώση να ψάχνει για διαφορετικές πηγές και να αποκτά, έτσι, κριτική ικανότητα.
Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση.
Το βαθμοθηρικό σύστημα έχει υποτάξει την ανάγκη για γνώση και ανάπτυξη της κριτικής ικανότητας των μαθητών.
Προτείνουμε :
Την αποδέσμευση από το ένα και μοναδικό βιβλίο. Η καθιέρωση συστήματος πολλαπλών βιβλίων βοηθά τον μαθητή να αλληλεπιδρά με την γνώση να ψάχνει για διαφορετικές πηγές και να αποκτά, έτσι, κριτική ικανότητα.
Την κατάργηση των πρόχειρων διαγωνισμάτων και την καθιέρωση περισσότερων εργασιών. Στη βαθμολόγηση να μην μετρούν οι ιδέες του μαθητή αλλά η προσπάθεια για μελέτη και έρευνα. Οι ιδέες να αποτελούν αντικείμενο διαλόγου στην τάξη.
Την πλήρη εκμάθηση χειρισμού ηλεκτρονικών υπολογιστών. Ο μαθητής να μπορεί να έχει στα χέρια του τελειώνοντας το λύκειο, πιστοποιητικό αντίστοιχο του ECDL.
Την ίδρυση Θεματικών Λυκείων σε όλη τη χώρα. Αθλητικών, Οικολογικών, Γεωργικών (για τις περιοχές με μεγάλη αγροτική ανάπτυξη), Τεχνολογικών και άλλων. Χρηματοδότηση εξύψωση και εξίσωση με τα γενικά Λύκεια. Όταν σήμερα είναι γνωστό σε όλους ότι τα σημερινά πτυχία των ΑΕΙ και μάλιστα των πιο δημοφιλών σχολών είναι πολύ πιθανόν να οδηγούν σε ανεργία, τότε τα ΘΕ.Λ θα αποκτήσουν την αίγλη και την ελκυστικότητα που σήμερα τους λείπει και θα δώσουν πολύτιμες διεξόδους σε πολλούς μαθητές, καθώς και χρήσιμες ειδικότητες στην αγορά εργασίας που λείπουν απελπιστικά από τη χώρα μας. Τα σχολεία αυτά θα εντάσσουν επιπρόσθετα μαθήματα πάνω στην ειδίκευση τους πέραν του χρόνου των υπολοίπων μαθημάτων.
Την κατάργηση των πανελληνίων εξετάσεων και την ελεύθερη εισαγωγή στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. Ελεύθερη δεν σημαίνει βέβαια ανεξέλεγκτη. Θα μπορεί στα Πανεπιστήμια (η διάκριση ΑΕΙ και ΤΕΙ θα αποτελέσει παρελθόν) να λειτουργεί ένας πρώτος κύκλος ομοειδών επιστημών (π.χ. ανθρωπιστικές, βιολογικές, φυσικές, τεχνολογικές)
Εκεί ο φοιτητής θα αξιολογείται καθημερινά και πιο έτοιμος και πιο γνώστης της κατάστασης θα περνά στο ειδικότερο αντικείμενο που θέλει, αν μπορεί. Η εισαγωγή του θα γίνεται μέσω εξετάσεων την ευθηνή, των οποίων, θα έχουν τα ίδια τα πανεπιστήμια. Κίνητρο, μέσω μορίων, θα δίνεται στους νέους που θα επιλέγουν να εισαχθούν σε σχολές κοντινές στον τόπο διαμονής τους. (Από το μέτρο αυτό, εξαιρούνται όσοι διαμένουν σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη).
Την θεσμοθέτηση της ώρας του «ελεύθερου θέματος». Οι μαθητές του Λυκείου θα μπορούν να επιλέγουν για μια ώρα την εβδομάδα τι θέλουν να διδάσκονται. Η επιλογή θα γίνεται ανά τμήμα και ο υπεύθυνος για την τάξη καθηγητής θα είναι υποχρεωμένος να συγκεντρώσει στοιχεία ή να καλέσει ειδικούς, ώστε να υλοποιηθεί η πρόταση.
Τριτοβάθμια εκπαίδευση.
Ονειρευόμαστε ένα Δημόσιο Πανεπιστήμιο, αυτοδιοίκητο. Ερευνητική κυψέλη, με μεταπτυχιακές σπουδές για πολύ περισσότερα άτομα.
Ένα πανεπιστήμιο, ευέλικτο, ανοιχτό στην κοινωνία, εξοικειωμένο με την συνεχιζόμενη δια βίου εκπαίδευση.
Μια Ακαδημαϊκή Εκπαίδευση, κλασσικού τύπου , αλλά και "από απόσταση", που θα δημιουργεί την αίσθηση στον πολίτη, ότι δεν πρέπει να διαλέξει το μέλλον του στα δεκαοχτώ του χρόνια, αλλά, αν οποιαδήποτε στιγμή της ζωής του αποφασίσει να σπουδάσει, θα μπορέσει να το επιτύχει! Την εισαγωγή σε αυτά την περιγράψαμε, ήδη.
Προτείνουμε :
Την εξάλειψη του φαινομένου των «αιώνιων φοιτητών». Αν ο φοιτητής αποτύχει να ολοκληρώσει τις σπουδές του σε καθορισμένο χρονικό διάστημα ( συν δυο έτη από τα προβλεπόμενα) να μπορεί να συνεχίσει τις σπουδές του, μόνο εάν καταβάλει δίδακτρα, το ύψος των οποίων θα αναπροσαρμόζεται για κάθε παραπάνω διετία που θα χρειαστεί.
Το αυτοδιοίκητο των δημόσιων πανεπιστημίων. Η διαχείριση των κονδυλίων να περάσει ελεύθερα στα χέρια των πανεπιστημίων. Ειδικό σώμα του υπουργείου Παιδείας και αντιπροσωπεία των φοιτητών και των καθηγητών (με μονοετή θητεία που δεν μπορεί να ανανεωθεί για κανένα μέλος της), θα αναλάβουν τον έλεγχο της διαχείρισης αυτής. Ελεύθερη διάθεση των συγγραμμάτων μέσα από το διαδίκτυο.
Κατάργηση του διαχωρισμού Α.Ε.Ι και Τ.Ε.Ι. Αντικατάσταση μέρους των τεχνολογικών ιδρυμάτων με Ανώτατες Τεχνικές Σχολές και εξίσωση των υπολοίπων με τα Ανώτατα Εκπαιδευτικά Ιδρύματα.
Κατάργηση των κομματικών φοιτητικών παρατάξεων. Δημιουργία ενιαίου ψηφοδελτίου για την ψήφιση των Φοιτητικών Αντιπροσωπειών. Τα όργανα, αυτά, θα έχουν την δικαιοδοσία του ελέγχου της οικονομικής διαχείρισης των σχολών και ισότιμη θέση σε όλα τα συμβούλια. Θα αποστέλλουν αντιπρόσωπο στην Εθνική Φοιτητική Αντιπροσωπεία, η οποία θα έχει, με την σειρά της ισότιμη θέση στα πρυτανικά συμβούλια και άμεση συνεργασία με το Υπουργείο Παιδείας. Και στα δυο αυτά όργανα, η θητεία θα είναι μονοετής και δεν θα επιτρέπεται επανεκλογή κανενός αντιπροσώπου.
Σύνδεση θέσεων στις σχολές με την αγορά εργασίας. Ανά πενταετία μια ειδική επιτροπή των υπουργείων Ανάπτυξης, Απασχόλησης και Παιδείας να αναπροσαρμόζει της θέσης φοίτησης των σχολών ανάλογα με τις ανάγκες και την ζήτηση στην αγορά εργασίας.
Τον εκσυγχρονισμό και την επέκταση των φοιτητικών εστιών. Τον αυστηρότερο έλεγχο αυτών, για τυχόν φαινόμενα «υπενοικιάσεις», από τους δικαιούχους φοιτητές σε τρίτους.
Ιδιωτικά Πανεπιστήμια - Δια βίου Εκπαίδευση.
Για να μπορέσουν τα δημόσια Πανεπιστήμια και οι Ανώτατες Τεχνικές Σχολές να λειτουργήσουν ισότιμα σε κατάσταση ανταγωνισμού είναι βασικό, πριν γίνει οποιαδήποτε κίνηση υπέρ της λειτουργίας των ιδιωτικών να εφαρμοστεί πενταετές πρόγραμμα επανιδρύσεις της δημόσιας παιδείας.
Μέσα σε αυτά τα πέντε χρόνια, μέσω αυστηρότερων προτύπων λειτουργίας θα πρέπει να υπάρξει εξυγίανση των ιδιωτικών σχολών και εργαστηρίων. Για να επιτευχθεί κάτι τέτοιο δεν είναι απαραίτητη η αναθεώρηση του άρθρου 16, καθώς οι εν λόγω, σχολές ανήκουν στο Υπουργείο Ανάπτυξης και αρκούν, μόνο νομοθετικές διατάξεις, για να μπει μια τάξη στο χάος που επικρατεί. Ειδική μέριμνα μέσα σε αυτό το μεταβατικό χρονικό πλαίσιο για όποιους εκπαιδευτικούς του Ιδιωτικού τομέα το θελήσουν και έχουν τα προσόντα, να διευκολυνθούν να περάσουν στον δημόσιο.
Με αυτόν τον τρόπο, όταν θα έρθει η ώρα της εισαγωγής, στην χώρα, των Ιδιωτικών Πανεπιστημίων (μέσω της αναθεώρησης του άρθρου 16) το τοπίο θα είναι υγειές και τα δημόσια δεν θα υποβαθμιστούν. Τα ιδιωτικά πανεπιστήμια θα πρέπει να ορίζονται από το Σύνταγμα, ως μη κερδοσκοπικά και το πλαίσιο λειτουργίας τους, όσον αφορά τις ακαδημαϊκές ελευθερίες να ακολουθεί αυτό των Δημοσίων.
Επειδή μεταβατικά, όμως, πρέπει να ανοιχτεί η παιδεία, πριν οι ντόπιοι και ξένοι πάτρωνες, της ανάπτυξης της πατρίδας μας, νικηθούν και μπορέσουν να γίνουν επαρκείς δημόσιες επενδύσεις, έχουμε να προτείνουμε ένα άλλο σχέδιο.
Εντατική ανάπτυξη του μοντέλου του "Ανοιχτού Πανεπιστημίου" και συνεργασία αυτών των ιδρυμάτων με δομές της αυτοδιοίκησης (ή άλλων δημοκρατικών και μη κερδοσκοπικών δομών που θα το επιδιώξουν) για να τα εξυπηρετούν στο γραμματειακό, διαχειριστικό κομμάτι και όχι στο επιστημονικό- διδακτικό έργο, που θα είναι ευθύνη του συνεργαζόμενου ΑΕΙ.
Πιστοποίηση αυτής της συνεργασίας από ανεξάρτητη αρχή της Πολιτείας. Έτσι ο καθένας που θα θέλει να σπουδάσει θα μπορεί να εξυπηρετηθεί. Τέλος όσοι εργάζονται μπορούν να πληρώνουν κάποια δίδακτρα για να υποβοηθιέται το σύστημα.
Οι άνεργοι και οι αμειβόμενοι κάτω από το όριο φτώχειας, όχι μόνο θα φοιτούν δωρεάν, αλλά και θα δικαιούνται και άτοκου φοιτητικού δανείου για το πρώτο πτυχίο και το πρώτο μεταπτυχιακό.
Παρασκευή 16 Νοεμβρίου 2007
Η αποδοση αξιας στο Δημοσιο σχολειο ειναι λυση.
Πολιτεια, καθηγητες και μαθητες απαξιωνουν, με τον τροπο τους ο καθενας, συνειδητα ή οχι, το Δημ. σχολειο.
Ιδιωτικη παραπαιδεια, ελλειπης χρηματοδοτηση, ατολμια ποιοτικων μεταρυθμισεων, αρνηση για αξιολογηση, ειναι μερικα μονο απο τα προβληματα της παιδειας.
Οι προτασεις μου για το ξεπερασμα των προβληματων ειναι επιγραμματικα οι εξης:
1)Καταργηση των Πανελληνιων εξετασεων και πληρης αποδεσμευση του βαθμου απολυτηριου απο την εισοδο στην τριτοβαθμια εκπαιδευση. Καθε μαθητης που εφτασε ως την τριτη Λυκειου επιλεγει τη σχολη που θελει να φοιτησει. Καθε σχολη καθοριζει μεγιστο αριθμο φοιτητων που θα δεχεται. Σε περιπτωση υπεραριθμων, διενεργει η ιδια η σχολη εσωτερικες εξετασεις. Οσοι απορριπτονται, μπορουν ελευθερα να επιλεξουν αλλη σχολη.
2)Ιδρυση τεχνικων καλλιτεχνικων και επαγγελματικων Λυκειων (ΤΚΕΛ) σε ολη τη χωρα. Χρηματοδοτηση εξυψωση και εξισωση με τα γενικα Λυκεια. Οταν σημερα ειναι γνωστο σε ολους οτι τα σημερινα πτυχεια των ΑΕΙ και μαλιστα των πιο δημοφιλων σχολων ειναι πολυ πιθανον να οδηγουν σε ανεργια, τοτε τα ΤΚΕΛ θα αποκτησουν την αιγλη και την ελκυστικοτητα που σημερα τους λειπει και θα δωσουν πολυτιμες διεξοδους σε πολλους μαθητες, καθως και χρησιμες ειδικοτητες στην αγορα εργασιας που λειπουν απελπιστικα απο τη χωρα μας. Ειδικοτητες που αφθονουν σε ολες τις χωρες της ΕΕ.
3)Αυστηρη βαθμολογηση σε πρωτοβαθμια και δευτεροβαθμια εκπαιδευση. Καλλυμενα ονοματα και βαθμολογηση οπως στις τωρινες πανελληνιες εξετασεις. Παρακολουθηση της ιδιας ταξης οταν πχ υπαρχουν μαθηματα κατω απο το βαθμο 8. Εντοπισμος αδυνατων μαθητων. Στην τριτη γυμνασιου οι μαθητες που δεν συμπηρωνουν τις απαιτουμενες βαθμολογικες βασεις, εχουν τη δυνατοτητα να οδηγηθουν στο τεχνικό ή καλλιτεχνικο ή επαγγελματικο Λυκειο και παρακολουθωντας σχετικα μαθηματα να λαμβανουν το αντιστοιχο απολυτηριο Λυκειου.
4)Φυσικα ο ελεγχος για τον περιορισμο της σπαταλης των σχολειων και ο καταλογισμος των δαπανων για φθορες σε αυτους που τις κανουν, καθως και η γενναια χρηματοδοτηση με το 5% του ΑΕΠ ειναι απολυτως απαραιτητα μετρα προς την σωστη και δικαια κατευθυνση.
Σταματωντας εδω θελω να αναφερω ποια χρονιζοντα προβληματα φαινεται πως λυνουν οι πιο πανω προτασεις:
Απεμπλοκη απο την ιδιωτικη παραπαιδεια και την οικονομικη αιμοραγια των γονεων. Τα φροντιστηρια καθιστανται περιττα.
Εστιαση του ενδιαφεροντος του μαθητη στο σχολειο και στους καθηγητες του, εφ' οσον θα ειναι οι μόνοι φορεις της μαθησης και της γνωσης.
Εξοικονομιση του ελευθερου χρονου στο μαθητη, που σημερα κατασπαταλα απο το απογευμα εως το βραδυ στην ιδιωτικη παραπαιδεια.
Επιστροφη του ενδιαφεροντος των καθηγητων για ουσιαστικη διδασκαλια και πραγματικη και οχι χαριστικη βαθμολογηση. Ο μαθητης πρεπει να παιρνει το βαθμο που αξιζει, το αντιθετο οδηγει στην αναξιοπιστια και στην απαξιωση του συστηματος και πρεπει αμεσα να σταματησει.
Διεξοδος για αδυνατους μαθητες η πολυτιμη τεχνικη και καλλιτεχνικη παιδεια με τη δυνατοτητα προσβασης σε αντιστοιχα τμηματα τριτοβαθμιας εκπαιδευσης.
Αφθονοι χρηματικοι ποροι που θα λυσουν προβληματα τεχνικης και υλικης υποδομης των σχολειων θα προκυψουν απο την αυξηση της χρηματοδοτησης.
Ο δικαιος καταλογισμος των φθορων στους υπαιτιους θα φερει και τον απαιτουμενο σεβασμο προς την δημοσια κοινη περιουσια.
Συνεχη μικρα καθημερινα βηματα βελτιωσης μπορουν να λυσουν πολλα χρονιζοντα προβληματα στην παιδεια, η αποφαση και η συναινεση ολων των κομματων αλλά και της κοινωνιας λειπει. Μια συναινεση που μπορει να επελθει μονον εφ' οσον η πολιτεια αποδειξει οτι μπορει να γινει αξιοπιστη.
Ιδιωτικη παραπαιδεια, ελλειπης χρηματοδοτηση, ατολμια ποιοτικων μεταρυθμισεων, αρνηση για αξιολογηση, ειναι μερικα μονο απο τα προβληματα της παιδειας.
Οι προτασεις μου για το ξεπερασμα των προβληματων ειναι επιγραμματικα οι εξης:
1)Καταργηση των Πανελληνιων εξετασεων και πληρης αποδεσμευση του βαθμου απολυτηριου απο την εισοδο στην τριτοβαθμια εκπαιδευση. Καθε μαθητης που εφτασε ως την τριτη Λυκειου επιλεγει τη σχολη που θελει να φοιτησει. Καθε σχολη καθοριζει μεγιστο αριθμο φοιτητων που θα δεχεται. Σε περιπτωση υπεραριθμων, διενεργει η ιδια η σχολη εσωτερικες εξετασεις. Οσοι απορριπτονται, μπορουν ελευθερα να επιλεξουν αλλη σχολη.
2)Ιδρυση τεχνικων καλλιτεχνικων και επαγγελματικων Λυκειων (ΤΚΕΛ) σε ολη τη χωρα. Χρηματοδοτηση εξυψωση και εξισωση με τα γενικα Λυκεια. Οταν σημερα ειναι γνωστο σε ολους οτι τα σημερινα πτυχεια των ΑΕΙ και μαλιστα των πιο δημοφιλων σχολων ειναι πολυ πιθανον να οδηγουν σε ανεργια, τοτε τα ΤΚΕΛ θα αποκτησουν την αιγλη και την ελκυστικοτητα που σημερα τους λειπει και θα δωσουν πολυτιμες διεξοδους σε πολλους μαθητες, καθως και χρησιμες ειδικοτητες στην αγορα εργασιας που λειπουν απελπιστικα απο τη χωρα μας. Ειδικοτητες που αφθονουν σε ολες τις χωρες της ΕΕ.
3)Αυστηρη βαθμολογηση σε πρωτοβαθμια και δευτεροβαθμια εκπαιδευση. Καλλυμενα ονοματα και βαθμολογηση οπως στις τωρινες πανελληνιες εξετασεις. Παρακολουθηση της ιδιας ταξης οταν πχ υπαρχουν μαθηματα κατω απο το βαθμο 8. Εντοπισμος αδυνατων μαθητων. Στην τριτη γυμνασιου οι μαθητες που δεν συμπηρωνουν τις απαιτουμενες βαθμολογικες βασεις, εχουν τη δυνατοτητα να οδηγηθουν στο τεχνικό ή καλλιτεχνικο ή επαγγελματικο Λυκειο και παρακολουθωντας σχετικα μαθηματα να λαμβανουν το αντιστοιχο απολυτηριο Λυκειου.
4)Φυσικα ο ελεγχος για τον περιορισμο της σπαταλης των σχολειων και ο καταλογισμος των δαπανων για φθορες σε αυτους που τις κανουν, καθως και η γενναια χρηματοδοτηση με το 5% του ΑΕΠ ειναι απολυτως απαραιτητα μετρα προς την σωστη και δικαια κατευθυνση.
Σταματωντας εδω θελω να αναφερω ποια χρονιζοντα προβληματα φαινεται πως λυνουν οι πιο πανω προτασεις:
Απεμπλοκη απο την ιδιωτικη παραπαιδεια και την οικονομικη αιμοραγια των γονεων. Τα φροντιστηρια καθιστανται περιττα.
Εστιαση του ενδιαφεροντος του μαθητη στο σχολειο και στους καθηγητες του, εφ' οσον θα ειναι οι μόνοι φορεις της μαθησης και της γνωσης.
Εξοικονομιση του ελευθερου χρονου στο μαθητη, που σημερα κατασπαταλα απο το απογευμα εως το βραδυ στην ιδιωτικη παραπαιδεια.
Επιστροφη του ενδιαφεροντος των καθηγητων για ουσιαστικη διδασκαλια και πραγματικη και οχι χαριστικη βαθμολογηση. Ο μαθητης πρεπει να παιρνει το βαθμο που αξιζει, το αντιθετο οδηγει στην αναξιοπιστια και στην απαξιωση του συστηματος και πρεπει αμεσα να σταματησει.
Διεξοδος για αδυνατους μαθητες η πολυτιμη τεχνικη και καλλιτεχνικη παιδεια με τη δυνατοτητα προσβασης σε αντιστοιχα τμηματα τριτοβαθμιας εκπαιδευσης.
Αφθονοι χρηματικοι ποροι που θα λυσουν προβληματα τεχνικης και υλικης υποδομης των σχολειων θα προκυψουν απο την αυξηση της χρηματοδοτησης.
Ο δικαιος καταλογισμος των φθορων στους υπαιτιους θα φερει και τον απαιτουμενο σεβασμο προς την δημοσια κοινη περιουσια.
Συνεχη μικρα καθημερινα βηματα βελτιωσης μπορουν να λυσουν πολλα χρονιζοντα προβληματα στην παιδεια, η αποφαση και η συναινεση ολων των κομματων αλλά και της κοινωνιας λειπει. Μια συναινεση που μπορει να επελθει μονον εφ' οσον η πολιτεια αποδειξει οτι μπορει να γινει αξιοπιστη.
Τρίτη 13 Νοεμβρίου 2007
Κι όμως υπάρχουν και τετοια σχολεία …
Δώδεκα χρόνια τώρα αναπτύσσεται και στην Ελλάδα το πρόγραμμα “Οικολογικά Σχολεία”. Ο σκοπός του προγράμματος είναι να αναπτυχθούν δράσεις και παρεμβάσεις στο σχολικό χώρο, κυρίως προς στις κατευθύνσεις της εξοικονόμησης ενέργειας και νερού και της ορθολογικής διαχείρισης απορριμμάτων, με γενικότερο στόχο την αειφορία, μέσα από την ενασχόληση όλης της σχολικής κοινότητας και της τοπικής κοινωνίας.
Ποιο είναι όμως το νέο, το καινοτόμο, που έφεραν - αν έφεραν - τα «Οικολογικά Σχολεία» στην Περιβαλλοντική Εκπαίδευση και γενικότερα στο ελληνικό σχολείο;
Αντιγράφω από τις απόψεις μιας εκπαιδευτικού για το πρόγραμμα :
Πρώτα από όλα, τοποθετείται ο μαθητής/τρια μέσα στον χώρο μελέτης. Τα παιδιά δεν χρειάζεται να πάνε κάπου «αλλού» και να εξετάσουν ένα «άλλο» περιβαλλοντικό πρόβλημα, που πιθανά να μην γνωρίζουν και να μην τους αγγίζει. Έρχονται να ρίξουν την ματιά τους στο χώρο που ζουν ένα σημαντικό μέρος της ζωής, αλλά και της κοινωνικοποίησής τους. Έναν χώρο που, τις περισσότερες φορές, δεν αισθάνονται δικό τους και δεν τον φροντίζουν. Η μελέτη των θεμάτων του προγράμματος θα τους βοηθήσει να ασχοληθούν, να γνωρίσουν, να εργαστούν, να νοιαστούν και τελικά να αγαπήσουν τον χώρο του σχολείου.
Ο μαθητής/τρια θεωρείται απαραίτητος συνεργάτης και συμμέτοχος στην αντιμετώπιση των προβλημάτων. Η λύση των προβλημάτων δεν εναπόκειται σε κάποιους άλλους, αλλά είναι ευθύνη και έννοια των ίδιων των μαθητών. Και, το κυριότερο, απαιτείται η αλλαγή της στάσης και της συμπεριφοράς τους απέναντι σε αυτά, άρα απαιτείται και προσπάθεια για αναπροσαρμογή και επανατοποθέτηση των προσωπικών τους αξιών.
Συνεργάζεται όλη η σχολική, αλλά και η τοπική κοινότητα στη λύση του προβλήματος μέσω της «Περιβαλλοντικής Επιτροπής» που συγκροτείται. (μαθητές, εκπαιδευτικοί, γονείς, βοηθητικό προσωπικό), ενώ ο Δήμος είναι από την αρχή του προγράμματος θεσμοθετημένος και σταθερός συνεργάτης που έχει υπογράψει πρωτόκολλο συνεργασίας.
Ένα πολύ καλό παράδειγμα οικοανάπτυξης και συμμετοχικής δημοκρατίας για τις τοπικές κοινωνίες. Η απορία μου είναι , γιατί τέτοιες πρωτοβουλίες δεν γίνονται ευρύτερα γνωστές , γιατί δεν προωθούνται από το σύνολο των δήμων της χώρας - 150 δήμοι είναι πολύ μικρό νούμερο για ένα τέτοιο θέμα - και τέλος κατά πόσο επηρεάζουν τις αποφάσεις των τοπικών εξουσιών και κοινωνιών.
Σήμερα στο πρόγραμμα συμμετέχουν 280 περίπου σχολεία σε όλη τη χώρα. Περισσότερες πληροφορίες θα βρείτε στην Ιστοσελίδα της Ελληνικής Εταιρείας Προστασίας της Φύσης , καθώς και σε αυτήν του διεθνούς δικτύου eco-schools.
Κυριακή 11 Νοεμβρίου 2007
Εκπαιδευτικό Μανιφέστο.
Θα ξεκινήσω έτσι: Μιλώντας για τις δικές μου «νεφέλες».
Γιατί, όπως δίχως γη «δεν γίνεται δουλειά», «δεν γίνεται δουλειά» και χωρίς ουρανό.
Και το Παιδευτικό μας σύστημα σήμερα θέλει ουρανό για να αναπνεύσει.
ΜΙΛΑΩ ΑΠ ΤΗΝ ΠΛΕΥΡΑ ΤΟΥ ΑΔΥΝΑΜΟΥ
ΑΥΤΟΥ ΠΟΥ δεν μπορεί να αγοράζει εκπαίδευση, ξεκινώντας από τον καλό ιδιωτικό παιδικό σταθμό με τον παιδοψυχολόγο και καταλήγοντας στο ονομαστό πανεπιστήμιο του εξωτερικού.
Και τι ζητώ;
Ένα σχολείο που να μαθαίνει στον νέο άνθρωπο πώς να μαθαίνει.
Που να του αφήνει καιρό για παιγνίδι και ανακάλυψη της κοινωνικής ζωής.
Ένα σχολείο το οποίο δεν φορτώνει τον μαθητή με επιπρόσθετο άγχος εξαιτίας της σύγχυσης για τους στόχους του και το ανεπεξέργαστο πρεσάρισμα για «επαγγελματικά προσόντα».
Αντίθετα προσδοκώ ένα σχολείο που θα δίνει νοητικά και ψυχο-κοινωνικά "εργαλεία" στους νέους για να επεξεργάζονται τις πολλές μελοντικές δυσκολίες που θα αντιμετωπίσουν καθώς φεύγουν από το ασφυκτικό «καβούκι» της νεοελληνικής οικογένειας και θα ανοίγονται στην πολυσύνθετη και ραγδαία μεταβαλλόμενη σύγχρονη κοινωνία.
Δεν φαίνεται να γίνεται αποδεκτό ότι η «υπερφόρτωση προσόντων» για κάθε παιδί από τον καιρό του Δημοτικού μέχρι και την έξοδό του από τα ιδρύματα τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, λίγο θα το βοηθήσει στον ταχύτατα μεταβαλλόμενο σημερινό κι αυριανό κόσμο μας.
Ο νέος χρειάζεται σήμερα να μπορεί να σκέφτεται μέσα σε ένα περιβάλλον ύπουλης χειραγώγησης των πολιτών από τους κατέχοντες χρήμα και δύναμη.
Να παίρνει πρωτοβουλίες..
Να μην τα βάζει κάτω με την πρώτη αναποδιά…
Να μπορεί να αξιολογεί σωστά το περιβάλλον του….
Να μπορεί να φαντάζεται κάτι διαφορετικό από αυτό που βλέπει…
Να μπορεί να χαίρεται τις μικροχαρές της ζωής, για να έχει ψυχική δύναμη, μέσα σε ένα πολιτισμικό περιβάλλον όπου η επικοινωνία ταυτίζεται με την κατανάλωση.
Να μπορεί να αλλάζει, παρόλο που η ανασφάλεια γύρω του τον πιέζει σε νηπιακή προσκόλληση στο γνωστό μα κουραστικό.
Ένα εκπαιδευτικό σύστημα με λειτουργούς που θα έχουν κίνητρα ηθικά και υλικά, ώστε να δίνουν το μεγαλύτερο μέρος της ενέργειάς τους στην δουλειά τους.
Δασκάλους που θα επιλέγουν αυτήν την δουλειά γιατί τους αρέσει και όχι γιατί θα λύσουν το εργασιακό τους θέμα. (Δείτε τι γίνεται με τις βάσεις των Παιδαγωγικών τμημάτων Δημοτικής Εκπαίδευσης, επειδή προσωρινά οι απόφοιτοί τους διορίζονται γρήγορα.)
Εκπαιδευτικούς που θα στηρίζονται στην ψυχοφθόρα εργασία τους και θα έχουν συνεχή επαγγελματική εκπαίδευση με βάση τις ανάγκες που οι ίδιοι θα εκφράζουν.
Εκπαιδευτικούς που θα συμμετέχουν περιφερειακά στο σχεδιασμό των αναλυτικών προγραμμάτων διδασκαλίας για κάθε τάξη..
Δασκάλους, που δεν θα χρειάζονται εγχειρίδια, θα δημιουργούν με την βοήθεια της σύγχρονης τεχνολογίας τα δικά τους , λαμβάνοντας υπόψη το ιδιαίτερο πολιτισμικό, γνωστικό και κοινωνικό δυναμικό των μαθητών τους. Θα υποστηρίζονται βεβαίως σε αυτό από κατά τόπους από εξειδικευμένους συναδέλφους τους!
Δασκάλους, που η δουλειά τους θα έχει νόημα και ενδιαφέρον, παρά τις αναμενόμενες και πολύ φυσιολογικές ματαιώσεις.
Σχολεία, αυτοδιοίκητες μονάδες με βάση εσωτερικούς κανονισμούς οι οποίοι θα καταρτίζονται και θα αναθεωρούνται δημοκρατικά με την συμμετοχή όλων των εργαζομένων (δασκάλων και μη), των γονέων, της τοπικής αυτοδιοίκησης και σταδιακά των μαθητών (στο Λύκειο μάλιστα ισότιμα).
Ονειρεύομαι την κατάργηση των γενικών εξετάσεων και την ελεύθερη πρόσβαση στην Τριτοβάθμια εκπαίδευση.
Ελεύθερη δεν σημαίνει βέβαια ανεξέλεγκτη.
Θα μπορεί στα Πανεπιστήμια (η διάκριση ΑΕΙ και ΤΕΙ θα αποτελέσει παρελθόν) να λειτουργεί ένας πρώτος κύκλος ομοειδών επιστημών (π.χ. ανθρωπιστικές, βιολογικές, φυσικές, τεχνολογικές κτλ)
Εκεί ο φοιτητής θα αξιολογείται καθημερινά και πιο έτοιμος και πιο γνώστης της κατάστασης θα περνά στο ειδικότερο αντικείμενο που θέλει, αν μπορεί.
Τον καιρό που ακόμα και για τους αποφοίτους των πολυπόθητων Ιατρικών σχολών υπάρχει ανεργία και οι σχολές των υπαξιωματικών του στρατού είναι πιο πάνω στις «βάσεις» από πανεπιστημιακά τμήματα, δεν υπάρχει καμιά δικαιολογία για αυτό, παρά μόνο ότι το κράτος δεν θέλει να χρηματοδοτήσει την μεταρρύθμιση αυτή.
Ονειρεύομαι ένα Δημόσιο Πανεπιστήμιο, Αυτοδιοίκητο, Ερευνητική κυψέλη, με μεταπτυχιακές σπουδές για πολύ περισσότερα άτομα.
Ένα πανεπιστήμιο, ευέλικτο ανοιχτό στην κοινωνία, εξοικειωμένο με την συνεχιζόμενη δια βίου εκπαίδευση.
Μια Ακαδημαϊκή Εκπαίδευση, κλασσικού τύπου , αλλά και "από απόσταση", που θα δημιουργεί την αίσθηση στον πολίτη, ότι δεν πρέπει να διαλέξει το μέλλον του στα 18,
αλλά, αν οποιαδήποτε στιγμή της ζωής του αποφασίσει να σπουδάσει, θα μπορέσει να το επιτύχει!
Αρχικά να σας δηλώσω ότι μέχρι πριν από λίγα χρόνια, δεν κακοέβλεπα τα "μη κρατικά, μη κερδοσκοπικά Α.Ε.Ι."
Δεν κακοέβλεπα -εναλλακτικά και μεταβατικά μέχρι να πάρουμε το 15% "προίκα για την Παιδεία" και να χρηματοδοτήσουμε την εκαιδευτική επανάσταση- την δυνατότητα να έχει ένα Πανεπιστημιακό Ίδρυμα η ΓΣΣΕ, ή ο Δήμος της Αθήνας για παράδειγμα και με απείρως πιο χαμηλά δίδακτρα από αυτά που τώρα δίνουν οι γονείς σε φροντιστήρια και Φαουντέϊσον, να μπορεί να λειτουργεί.
Ταυτόχρονα τέτοια Ιδρύματα θα μπορούσαν να υποστηρίξουν την "δια Βίου Εκπαίδευση", την οποία μέχρι τώρα έχουν ξεχάσει τα περισσότερα ΑΕΙ, ή την έχουν εκχωρήσει σε καθαρά κερδοσκοπικά σχήματα.
Πίστευα βέβαια ότι τέτοια Ιδρύματα θα έχουν τουλάχιστον την ίδια ακαδημαϊκή αυτοτέλεια και τουλάχιστον την ίδια δημοκρατική λειτουργία και δικαιώματα για φοιτητές, Δ.Ε.Π. και λοιπό προσωπικό που έχουν τα σημερινά "κρατικά Α.Ε.Ι."
Σήμερα είμαι εναντίον της πιθανότητας αυτής.
Λέω δηλαδή πιο καλά, ας παραμείνουν έτσι τα πράγματα στο Πανεπιστήμιο, για να μην έρθουν τα χειρότερα..
Γιατί κατανόησα ότι όλα αυτά τα ωραία λέγονται ως προφάσεις για το ξεπούλημα και του τελευταίου δημόσιου πράγματος..
Επειδή μεταβατικά πρέπει να ανοιχτεί η παιδεία, πριν οι ντόπιοι και ξένοι πάτρωνες της ανάπτυξης της πατρίδας μας νικηθούν και μπορέσουν να γίνουν επαρκείς δημόσιες επανδύσεις, έχω να προτείνω ένα άλλο σχέδιο.
Εντατική ανάπτυξη του μοντέλου του "Ανοιχτού Πανεπιστημίου" και συνεργασία αυτών των ιδρυμάτων με δομές της αυτοδιοίκησης (ή άλλων δημοκρατικών και μη κερδοσκοπικών δομών που θα το επιδιώξουν) για να τα εξυπηρετούν στο γραμματειακό, διαχειριστικό κομμάτι και σε άλλους είδους υποδομές και όχι στο επιστημονικό- διδακτικό έργο, που θα είναι ευθύνη του συνεργαζόμενου ΑΕΙ.
Πιστοποίηση αυτής της συνεργασίας από ανεξάρτητη αρχή της Πολιτείας. Έτσι ο καθένας που θα θέλει να σπουδάσει θα μπορεί να εξυπηρετηθεί. Τέλος όσοι εργάζονται μπορούν να πληρώνουν κάποια δίδακτρα για να υποβοηθιέται το σύστημα.
Οι άνεργοι και οι αμοιβόμενοι κάτω από το όριο φτώχειας, όχι μόνο θα φοιτούν δωρεάν, αλλά και θα δικαιούνται και άτοκου φοιτητικού δανείου για το πρώτο πτυχίο και το πρώτο μεταπτυχιακό.
Τότε τα κολλέγια και τα φαουντέϊσον και σιγά - σιγά ακόμα και τα φροντιστήρια θα κλείσουν από μόνα τους, λόγω ελλείψεως πελατών. Δεν χρειάζεται να απαγορευτούν!
Μέριμνα για όσους εργάζονται σε αυτές τις ιδιωτικές δομές, ώστε να περάσουν στην δημόσια εκπαίδευση.
Γιατί, όπως δίχως γη «δεν γίνεται δουλειά», «δεν γίνεται δουλειά» και χωρίς ουρανό.
Και το Παιδευτικό μας σύστημα σήμερα θέλει ουρανό για να αναπνεύσει.
ΜΙΛΑΩ ΑΠ ΤΗΝ ΠΛΕΥΡΑ ΤΟΥ ΑΔΥΝΑΜΟΥ
ΑΥΤΟΥ ΠΟΥ δεν μπορεί να αγοράζει εκπαίδευση, ξεκινώντας από τον καλό ιδιωτικό παιδικό σταθμό με τον παιδοψυχολόγο και καταλήγοντας στο ονομαστό πανεπιστήμιο του εξωτερικού.
Και τι ζητώ;
Ένα σχολείο που να μαθαίνει στον νέο άνθρωπο πώς να μαθαίνει.
Που να του αφήνει καιρό για παιγνίδι και ανακάλυψη της κοινωνικής ζωής.
Ένα σχολείο το οποίο δεν φορτώνει τον μαθητή με επιπρόσθετο άγχος εξαιτίας της σύγχυσης για τους στόχους του και το ανεπεξέργαστο πρεσάρισμα για «επαγγελματικά προσόντα».
Αντίθετα προσδοκώ ένα σχολείο που θα δίνει νοητικά και ψυχο-κοινωνικά "εργαλεία" στους νέους για να επεξεργάζονται τις πολλές μελοντικές δυσκολίες που θα αντιμετωπίσουν καθώς φεύγουν από το ασφυκτικό «καβούκι» της νεοελληνικής οικογένειας και θα ανοίγονται στην πολυσύνθετη και ραγδαία μεταβαλλόμενη σύγχρονη κοινωνία.
Δεν φαίνεται να γίνεται αποδεκτό ότι η «υπερφόρτωση προσόντων» για κάθε παιδί από τον καιρό του Δημοτικού μέχρι και την έξοδό του από τα ιδρύματα τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, λίγο θα το βοηθήσει στον ταχύτατα μεταβαλλόμενο σημερινό κι αυριανό κόσμο μας.
Ο νέος χρειάζεται σήμερα να μπορεί να σκέφτεται μέσα σε ένα περιβάλλον ύπουλης χειραγώγησης των πολιτών από τους κατέχοντες χρήμα και δύναμη.
Να παίρνει πρωτοβουλίες..
Να μην τα βάζει κάτω με την πρώτη αναποδιά…
Να μπορεί να αξιολογεί σωστά το περιβάλλον του….
Να μπορεί να φαντάζεται κάτι διαφορετικό από αυτό που βλέπει…
Να μπορεί να χαίρεται τις μικροχαρές της ζωής, για να έχει ψυχική δύναμη, μέσα σε ένα πολιτισμικό περιβάλλον όπου η επικοινωνία ταυτίζεται με την κατανάλωση.
Να μπορεί να αλλάζει, παρόλο που η ανασφάλεια γύρω του τον πιέζει σε νηπιακή προσκόλληση στο γνωστό μα κουραστικό.
Ένα εκπαιδευτικό σύστημα με λειτουργούς που θα έχουν κίνητρα ηθικά και υλικά, ώστε να δίνουν το μεγαλύτερο μέρος της ενέργειάς τους στην δουλειά τους.
Δασκάλους που θα επιλέγουν αυτήν την δουλειά γιατί τους αρέσει και όχι γιατί θα λύσουν το εργασιακό τους θέμα. (Δείτε τι γίνεται με τις βάσεις των Παιδαγωγικών τμημάτων Δημοτικής Εκπαίδευσης, επειδή προσωρινά οι απόφοιτοί τους διορίζονται γρήγορα.)
Εκπαιδευτικούς που θα στηρίζονται στην ψυχοφθόρα εργασία τους και θα έχουν συνεχή επαγγελματική εκπαίδευση με βάση τις ανάγκες που οι ίδιοι θα εκφράζουν.
Εκπαιδευτικούς που θα συμμετέχουν περιφερειακά στο σχεδιασμό των αναλυτικών προγραμμάτων διδασκαλίας για κάθε τάξη..
Δασκάλους, που δεν θα χρειάζονται εγχειρίδια, θα δημιουργούν με την βοήθεια της σύγχρονης τεχνολογίας τα δικά τους , λαμβάνοντας υπόψη το ιδιαίτερο πολιτισμικό, γνωστικό και κοινωνικό δυναμικό των μαθητών τους. Θα υποστηρίζονται βεβαίως σε αυτό από κατά τόπους από εξειδικευμένους συναδέλφους τους!
Δασκάλους, που η δουλειά τους θα έχει νόημα και ενδιαφέρον, παρά τις αναμενόμενες και πολύ φυσιολογικές ματαιώσεις.
Σχολεία, αυτοδιοίκητες μονάδες με βάση εσωτερικούς κανονισμούς οι οποίοι θα καταρτίζονται και θα αναθεωρούνται δημοκρατικά με την συμμετοχή όλων των εργαζομένων (δασκάλων και μη), των γονέων, της τοπικής αυτοδιοίκησης και σταδιακά των μαθητών (στο Λύκειο μάλιστα ισότιμα).
Ονειρεύομαι την κατάργηση των γενικών εξετάσεων και την ελεύθερη πρόσβαση στην Τριτοβάθμια εκπαίδευση.
Ελεύθερη δεν σημαίνει βέβαια ανεξέλεγκτη.
Θα μπορεί στα Πανεπιστήμια (η διάκριση ΑΕΙ και ΤΕΙ θα αποτελέσει παρελθόν) να λειτουργεί ένας πρώτος κύκλος ομοειδών επιστημών (π.χ. ανθρωπιστικές, βιολογικές, φυσικές, τεχνολογικές κτλ)
Εκεί ο φοιτητής θα αξιολογείται καθημερινά και πιο έτοιμος και πιο γνώστης της κατάστασης θα περνά στο ειδικότερο αντικείμενο που θέλει, αν μπορεί.
Τον καιρό που ακόμα και για τους αποφοίτους των πολυπόθητων Ιατρικών σχολών υπάρχει ανεργία και οι σχολές των υπαξιωματικών του στρατού είναι πιο πάνω στις «βάσεις» από πανεπιστημιακά τμήματα, δεν υπάρχει καμιά δικαιολογία για αυτό, παρά μόνο ότι το κράτος δεν θέλει να χρηματοδοτήσει την μεταρρύθμιση αυτή.
Ονειρεύομαι ένα Δημόσιο Πανεπιστήμιο, Αυτοδιοίκητο, Ερευνητική κυψέλη, με μεταπτυχιακές σπουδές για πολύ περισσότερα άτομα.
Ένα πανεπιστήμιο, ευέλικτο ανοιχτό στην κοινωνία, εξοικειωμένο με την συνεχιζόμενη δια βίου εκπαίδευση.
Μια Ακαδημαϊκή Εκπαίδευση, κλασσικού τύπου , αλλά και "από απόσταση", που θα δημιουργεί την αίσθηση στον πολίτη, ότι δεν πρέπει να διαλέξει το μέλλον του στα 18,
αλλά, αν οποιαδήποτε στιγμή της ζωής του αποφασίσει να σπουδάσει, θα μπορέσει να το επιτύχει!
Αρχικά να σας δηλώσω ότι μέχρι πριν από λίγα χρόνια, δεν κακοέβλεπα τα "μη κρατικά, μη κερδοσκοπικά Α.Ε.Ι."
Δεν κακοέβλεπα -εναλλακτικά και μεταβατικά μέχρι να πάρουμε το 15% "προίκα για την Παιδεία" και να χρηματοδοτήσουμε την εκαιδευτική επανάσταση- την δυνατότητα να έχει ένα Πανεπιστημιακό Ίδρυμα η ΓΣΣΕ, ή ο Δήμος της Αθήνας για παράδειγμα και με απείρως πιο χαμηλά δίδακτρα από αυτά που τώρα δίνουν οι γονείς σε φροντιστήρια και Φαουντέϊσον, να μπορεί να λειτουργεί.
Ταυτόχρονα τέτοια Ιδρύματα θα μπορούσαν να υποστηρίξουν την "δια Βίου Εκπαίδευση", την οποία μέχρι τώρα έχουν ξεχάσει τα περισσότερα ΑΕΙ, ή την έχουν εκχωρήσει σε καθαρά κερδοσκοπικά σχήματα.
Πίστευα βέβαια ότι τέτοια Ιδρύματα θα έχουν τουλάχιστον την ίδια ακαδημαϊκή αυτοτέλεια και τουλάχιστον την ίδια δημοκρατική λειτουργία και δικαιώματα για φοιτητές, Δ.Ε.Π. και λοιπό προσωπικό που έχουν τα σημερινά "κρατικά Α.Ε.Ι."
Σήμερα είμαι εναντίον της πιθανότητας αυτής.
Λέω δηλαδή πιο καλά, ας παραμείνουν έτσι τα πράγματα στο Πανεπιστήμιο, για να μην έρθουν τα χειρότερα..
Γιατί κατανόησα ότι όλα αυτά τα ωραία λέγονται ως προφάσεις για το ξεπούλημα και του τελευταίου δημόσιου πράγματος..
Επειδή μεταβατικά πρέπει να ανοιχτεί η παιδεία, πριν οι ντόπιοι και ξένοι πάτρωνες της ανάπτυξης της πατρίδας μας νικηθούν και μπορέσουν να γίνουν επαρκείς δημόσιες επανδύσεις, έχω να προτείνω ένα άλλο σχέδιο.
Εντατική ανάπτυξη του μοντέλου του "Ανοιχτού Πανεπιστημίου" και συνεργασία αυτών των ιδρυμάτων με δομές της αυτοδιοίκησης (ή άλλων δημοκρατικών και μη κερδοσκοπικών δομών που θα το επιδιώξουν) για να τα εξυπηρετούν στο γραμματειακό, διαχειριστικό κομμάτι και σε άλλους είδους υποδομές και όχι στο επιστημονικό- διδακτικό έργο, που θα είναι ευθύνη του συνεργαζόμενου ΑΕΙ.
Πιστοποίηση αυτής της συνεργασίας από ανεξάρτητη αρχή της Πολιτείας. Έτσι ο καθένας που θα θέλει να σπουδάσει θα μπορεί να εξυπηρετηθεί. Τέλος όσοι εργάζονται μπορούν να πληρώνουν κάποια δίδακτρα για να υποβοηθιέται το σύστημα.
Οι άνεργοι και οι αμοιβόμενοι κάτω από το όριο φτώχειας, όχι μόνο θα φοιτούν δωρεάν, αλλά και θα δικαιούνται και άτοκου φοιτητικού δανείου για το πρώτο πτυχίο και το πρώτο μεταπτυχιακό.
Τότε τα κολλέγια και τα φαουντέϊσον και σιγά - σιγά ακόμα και τα φροντιστήρια θα κλείσουν από μόνα τους, λόγω ελλείψεως πελατών. Δεν χρειάζεται να απαγορευτούν!
Μέριμνα για όσους εργάζονται σε αυτές τις ιδιωτικές δομές, ώστε να περάσουν στην δημόσια εκπαίδευση.
Παρασκευή 9 Νοεμβρίου 2007
Προτάσεις για την παιδεία γιατι ...ετσι μου αρέσει
Ίσως το θέμα της παιδείας να αποτελεί ένα από τα ποιο πολυσυζητημένα θέματα της εποχής μας. Παρά το γεγονός όμως αυτό προσωπικά πιστεύω ότι η ουσία παραμένει ακόμη ανέγγιχτη. Γνωματεύσεις υπάρχουν πολλές μα ο… ασθενής δεν έχει βρει ακόμη την θεραπεία του. Ο λόγος που συμβαίνει αυτό είναι το γεγονός ότι πάντοτε η κεντρική εξουσία είναι μακριά από το πρόβλημα. Μην έχοντας λοιπόν τον έλεγχο το σύστημα παράκμασε και έφτασε μάλλον σε σημείο να μην υφίσταται πλέον.
Όπως λοιπόν γίνετε στα προηγμένα κράτη η παιδεία αποτελεί ένα άκρως αποκεντρωμένο θεσμό που ελέγχετε από τις τοπικές κοινωνίες – δήμους. Ίσως αυτό αποτελεί την καλύτερη λύση και για εμάς. Ποιος ξέρει καλύτερα από τις τοπικές κοινωνίες τις ανάγκες ενός σχολείου ή ενός συγκροτήματος σχολείων από την τοπική δημοτική αρχή.
Η διαχείριση των οικονομικών για παράδειγμα είναι αρμοδιότητα των σχολικών επιτροπών. Επίσης η γενικότερη εύρυθμη λειτουργία του σχολείου αποτελεί αρμοδιότητα του συμβουλίου γονέων και κηδεμόνων. Ακόμη ποιος καταλληλότερος από την ίδια τοπική κοινωνία για την κρίση και επιλογή των δασκάλων και καθηγητών ενός σχολείου. Τέλος οι κτιριακές ανάγκες αποτελούν και αυτές ένα κομμάτι του συνόλου που πρέπει να ελέγχεται από την ευρύτερη τοπική αυτοδιοίκηση. Η λειτουργία των Καποδιστριακών δήμων που μπορούν πλέον να διαχειρίζονται περισσότερα χρήματα είναι μια πολύ καλή «μαγιά» για το παραπάνω.
Κλείνοντας την ενότητα αυτή της υποδομής, δηλαδή των σχολείων σε υλικοτεχνική υποδομή και προσωπικό, πιστεύω ότι αυτό που πρέπει να κάνει το κεντρικό κράτος είναι να αποκεντρώσει ριζικά τα θέματα διαχείρισης των υποδομών των σχολείων. Να δώσει επίσης υποχρεωτικό χαρακτήρα στην λειτουργία του συμβουλίου γονέων και κηδεμόνων με διοικητικό συμβούλιο που θα εκλέγεται και δεν θα διορίζεται. Επίσης πρέπει ο ροή των κονδυλίων να κατευθύνεται απ’ ευθείας στους δήμους και όχι μέσω ενδιαμέσων σταθμών όπως γίνεται μέχρι τώρα.
Όσον αφορά την διδακτέα ύλη, αυτή πρέπει να αποδεσμευτεί από ένα και μόνο βιβλίο. Ο μαθητής πρέπει να αλληλεπιδρά με την γνώση να ψάχνει για διαφορετικές πηγές και αποκτά έτσι κριτική ικανότητα. Η παπαγαλία καταργήθηκε αλλά παρόλα αυτά υπάρχει μόνο ένα βιβλίο που αποτελεί την διδακτέα ύλη. Γι’ αυτό υπάρχουν και τα φροντιστήρια… γιατί υπάρχει ένα βιβλίο για κάθε μάθημα.
Αν όμως υπήρχε σχολική βιβλιοθήκη (υποδομές) ικανή να υποστηρίξει τους μαθητές στον τομέα αυτό, και το μάθημα θα γινόταν υπό την μορφή εργασιών από πηγές που ο κάθε μαθητής θα επέλεγε. ‘Έτσι το φροντιστήριο, αν μη τι άλλο… θα είχε μικρότερο ρόλο. Καταλήγοντας, πιστεύω ότι η εκμάθηση μετά από την πέμπτη – έκτη δημοτικού θα έπρεπε να γίνεται υπό την μορφή εργασιών. Με την προϋπόθεση βέβαια ότι οι μαθητές έχουν την καλύτερη δυνατή πρόσβαση σε πληροφορίες και γνωστικές πηγές που χρειάζονται.
Το κεντρικό κράτος θα μπορούσε να είναι αυτό που θα δίνει το γενικό ύφος των παρερχόμενων θεμάτων των εργασιών χωρίς να επεμβαίνει περαιτέρω στην αξιολόγησή τους, αρμοδιότητα των καθηγητών φυσικά. Επίσης σημαντικός ο ρόλος του στο να παρέχει το οικονομικό υπόβαθρο στην ανάπτυξη των τοπικών βιβλιοθηκών αλλά και την παροχή της πληροφορίας και με άλλα μέσα ηλεκτρονικά ή μη.
Η είσοδος των μαθητών στα πανεπιστήμια να γίνετε βάση της συνολικής τους απόδοσης στα χρόνια του γυμνασίου και του λυκείου. Η απόδοση αυτή θα κρίνεται και από την απόδοσή τους στις εργασίες αλλά και στην κατά περιόδους αξιολόγηση των εργασιών από ελεγκτές του υπουργείου.
Εν κατακλείδι πιστεύω ότι αυτό που μπορεί να σώσει πραγματικά την παιδεία είναι η αποκέντρωση και η απεξάρτηση από την καθεστωτική διδαχή ενός και μόνο βιβλίου, μίας και μόνο άποψης που μπορεί είναι πιστεύω ο λόγος ύπαρξης των «παράσιτων» που ακούν στο όνομα φροντιστήρια.
Στο παρόν άρθρο (που είναι πραγματικά μεγάλο και μάλλον κουραστικό) δεν αναφέρθηκα στον τρόπο ελέγχου των δασκάλων και καθηγητών. Αν μου δοθεί η ευκαιρία θα το κάνω αργότερα εδώ και στο άνεμοι και ύδατα
Όπως λοιπόν γίνετε στα προηγμένα κράτη η παιδεία αποτελεί ένα άκρως αποκεντρωμένο θεσμό που ελέγχετε από τις τοπικές κοινωνίες – δήμους. Ίσως αυτό αποτελεί την καλύτερη λύση και για εμάς. Ποιος ξέρει καλύτερα από τις τοπικές κοινωνίες τις ανάγκες ενός σχολείου ή ενός συγκροτήματος σχολείων από την τοπική δημοτική αρχή.
Η διαχείριση των οικονομικών για παράδειγμα είναι αρμοδιότητα των σχολικών επιτροπών. Επίσης η γενικότερη εύρυθμη λειτουργία του σχολείου αποτελεί αρμοδιότητα του συμβουλίου γονέων και κηδεμόνων. Ακόμη ποιος καταλληλότερος από την ίδια τοπική κοινωνία για την κρίση και επιλογή των δασκάλων και καθηγητών ενός σχολείου. Τέλος οι κτιριακές ανάγκες αποτελούν και αυτές ένα κομμάτι του συνόλου που πρέπει να ελέγχεται από την ευρύτερη τοπική αυτοδιοίκηση. Η λειτουργία των Καποδιστριακών δήμων που μπορούν πλέον να διαχειρίζονται περισσότερα χρήματα είναι μια πολύ καλή «μαγιά» για το παραπάνω.
Κλείνοντας την ενότητα αυτή της υποδομής, δηλαδή των σχολείων σε υλικοτεχνική υποδομή και προσωπικό, πιστεύω ότι αυτό που πρέπει να κάνει το κεντρικό κράτος είναι να αποκεντρώσει ριζικά τα θέματα διαχείρισης των υποδομών των σχολείων. Να δώσει επίσης υποχρεωτικό χαρακτήρα στην λειτουργία του συμβουλίου γονέων και κηδεμόνων με διοικητικό συμβούλιο που θα εκλέγεται και δεν θα διορίζεται. Επίσης πρέπει ο ροή των κονδυλίων να κατευθύνεται απ’ ευθείας στους δήμους και όχι μέσω ενδιαμέσων σταθμών όπως γίνεται μέχρι τώρα.
Όσον αφορά την διδακτέα ύλη, αυτή πρέπει να αποδεσμευτεί από ένα και μόνο βιβλίο. Ο μαθητής πρέπει να αλληλεπιδρά με την γνώση να ψάχνει για διαφορετικές πηγές και αποκτά έτσι κριτική ικανότητα. Η παπαγαλία καταργήθηκε αλλά παρόλα αυτά υπάρχει μόνο ένα βιβλίο που αποτελεί την διδακτέα ύλη. Γι’ αυτό υπάρχουν και τα φροντιστήρια… γιατί υπάρχει ένα βιβλίο για κάθε μάθημα.
Αν όμως υπήρχε σχολική βιβλιοθήκη (υποδομές) ικανή να υποστηρίξει τους μαθητές στον τομέα αυτό, και το μάθημα θα γινόταν υπό την μορφή εργασιών από πηγές που ο κάθε μαθητής θα επέλεγε. ‘Έτσι το φροντιστήριο, αν μη τι άλλο… θα είχε μικρότερο ρόλο. Καταλήγοντας, πιστεύω ότι η εκμάθηση μετά από την πέμπτη – έκτη δημοτικού θα έπρεπε να γίνεται υπό την μορφή εργασιών. Με την προϋπόθεση βέβαια ότι οι μαθητές έχουν την καλύτερη δυνατή πρόσβαση σε πληροφορίες και γνωστικές πηγές που χρειάζονται.
Το κεντρικό κράτος θα μπορούσε να είναι αυτό που θα δίνει το γενικό ύφος των παρερχόμενων θεμάτων των εργασιών χωρίς να επεμβαίνει περαιτέρω στην αξιολόγησή τους, αρμοδιότητα των καθηγητών φυσικά. Επίσης σημαντικός ο ρόλος του στο να παρέχει το οικονομικό υπόβαθρο στην ανάπτυξη των τοπικών βιβλιοθηκών αλλά και την παροχή της πληροφορίας και με άλλα μέσα ηλεκτρονικά ή μη.
Η είσοδος των μαθητών στα πανεπιστήμια να γίνετε βάση της συνολικής τους απόδοσης στα χρόνια του γυμνασίου και του λυκείου. Η απόδοση αυτή θα κρίνεται και από την απόδοσή τους στις εργασίες αλλά και στην κατά περιόδους αξιολόγηση των εργασιών από ελεγκτές του υπουργείου.
Εν κατακλείδι πιστεύω ότι αυτό που μπορεί να σώσει πραγματικά την παιδεία είναι η αποκέντρωση και η απεξάρτηση από την καθεστωτική διδαχή ενός και μόνο βιβλίου, μίας και μόνο άποψης που μπορεί είναι πιστεύω ο λόγος ύπαρξης των «παράσιτων» που ακούν στο όνομα φροντιστήρια.
Στο παρόν άρθρο (που είναι πραγματικά μεγάλο και μάλλον κουραστικό) δεν αναφέρθηκα στον τρόπο ελέγχου των δασκάλων και καθηγητών. Αν μου δοθεί η ευκαιρία θα το κάνω αργότερα εδώ και στο άνεμοι και ύδατα
Για ποια παιδεία μιλάμε;
Η παιδεία είναι το μόνο αντίδοτο στην αδράνεια. Οι δημοκρατικοί, υπεύθυνοι και εργατικοί πολίτες δημιουργούνται μόνο μέσω της κατάλληλης παιδείας. Μόνο η σωστή παιδεία μπορεί να διαπλάσει πολίτες που δεν θα άγονται και θα φέρονται από τους εκάστοτε κυβερνώντες. Πολίτες με θέση, με άποψη. Ικανοί να μεταμορφώνουν τις ιδέες τους σε πράξη. Να κρίνουν, να συγκρίνουν και να επιλέγουν.
Τα πάντα λοιπόν στη ζωή είναι θέμα παιδείας. Η σωστή παιδεία, επομένως, πρέπει να είναι ένα θέμα που να μας απασχολεί όλους.
Το εκπαιδευτικό σύστημα στην Ελλάδα χωλαίνει. Και όχι μόνο το σύστημα (σε όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης). Σχολεία και πανεπιστήμια λειτουργούν σε χώρους απαράδεκτους από άποψη συντήρησης και υγιεινής. Τα βιβλία ανανεώνονται μόνο στα εξώφυλλα. Ουσιώδη ζητήματα των επιστημών (στατιστική, θεωρία της εξέλιξης) δεν διδάσκονται γιατί δεν εξετάζονται. Οι νέες τεχνολογίες εισέρχονται στην εκπαιδευτική διαδικασία με ρυθμούς βραδύτερους του αναμενομένου. Ενώ συνολικά το εκπαιδευτικό σύστημα από τη δευτεροβάθμια έως και στη μεταπτυχιακή εκπαίδευση είναι ένας μηχανισμός εξετάσεων που αποθαρρύνει τον μαθητή-φοιτητή από την ερευνητική διάσταση της γνώσης (ένα στοιχείο απαραίτητο στο σημερινό κόσμο της επανάστασης της πληροφορίας και της επικοινωνίας).
Η ανωτέρω ανάρτηση δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά στο ιστολόγιο μου Σε πρώτο ενικό
Πέμπτη 8 Νοεμβρίου 2007
Κάποιες σκέψεις για την παιδεία
Είπαμε να ξεκινήσουμε αυτό το blog γράφοντας κάποιες σκέψεις για το θέμα της παιδείας. Καλή μας αρχή λοιπόν.
Καταρχάς οφείλω να πω, ότι είμαι πολλά χρόνια μακριά από το χώρο και κατά συνέπεια όσα γράψω ίσως έχουν μόνο κάποια θεωρητική αξία. Ας περάσω λοιπόν σε κάποιες σκέψεις-προτάσεις.
- Επιτέλους κάποιος να ασχοληθεί σοβαρά. Να υπάρχουν ξεκάθαρες προτάσεις για το ποια παιδεία ταιριάζει στην Ελλάδα που θέλουμε να φτιάξουμε. Για μένα η Ελλάδα μπορεί να έχει κάποιο μέλλον μόνο στον τομέα των υπηρεσιών και ίσως και στον πρωτογενή τομέα. Οπότε καλό θα είναι να προσαρμοστεί και η εκπαίδευση σε αυτό.
- Να υπάρξει μια συνολική ενασχόληση με το θέμα από όλους τους ενδιαφερόμενους με προτάσεις για όλες τις βαθμίδες. Οι άμεσα ενδιαφερόμενοι για μένα είναι οι μαθητές, οι φοιτητές, οι γονείς, οι δάσκαλοι, οι καθηγητές. Εθνικός διάλογος με συγκεκριμένο χρονοδιάγραμμα και στόχο να αποφασίσουμε όλοι μαζί πως θέλουμε να προχωρήσουμε
- Μακριά τα κόμματα από τον ασφυκτικό έλεγχο της εκπαίδευσης.
- Δεν χρειάζονται οι κομματικές φοιτητικές παρατάξεις. Το μόνο που εξυπηρετούν είναι τα κομματόσκυλα που μαζεύουν «κομματικά ένσημα»
- Σοβαρή προσπάθεια για δωρεάν παιδεία, τουλάχιστον μέχρι το Λύκειο. Εκεί να μαθαίνουν οι μαθητές και ξένες γλώσσες και η/υ και ότι άλλο χρειάζεται για να βγει στα 18 του ένας όσο καλύτερα καταρτισμένος άνθρωπος. Το απολυτήριο του λυκείου να έχει μια κάποια αξία, και όχι όπως τώρα.
- Κλείσιμο όλων των φροντιστηρίων. Αυτό είναι πολύ εύκολο. Απλά δεν πηγαίνει κανένας μαθητής.
- Σχολεία «ειδικού τύπου», όπως πχ. Αθλητικά Λύκεια.
- Να ληφθεί απόφαση για την αντιμετώπιση του κράτους απέναντι σε όλα τα κολλέγια που υπάρχουν και δίνουν πτυχία σε νέους. Πολλά από αυτά είναι άμεσα συνδεδεμένα με την αγορά εργασίας και πολλές φορές οι απόφοιτοι τους είναι σε καλύτερη μοίρα ακόμα και από απόφοιτους ΑΕΙ. Και πολλά από αυτά απλά δίνουν κάποια «πτυχία» σε νέους ανθρώπους χωρίς καμία αξία και χωρίς αντίκρισμα.
- Δεν είναι καλό να μπαίνει κάποιος όπου περάσει. Περιορισμός στις επιλογές του μαθητή. Δεν χρειάζεται να σπουδάσουν όλοι. Και δεν είναι καλό κάποιος να σπουδάσει ότι να ναι, απλά για να λέει ότι κάτι σπούδασε.
- Μεγαλύτερη ανάπτυξη στην τεχνική εκπαίδευση και στα ΤΕΙ.
- Κατάργηση του απαράδεκτου φαινόμενου των αναπληρωτών καθηγητών. Όσοι χρειάζονται ας είναι μόνιμοι.
- Σοβαρή προσπάθεια για λειτουργία των σχολείων μόνο το πρωί.
- Και φυσικά πόρους από το κρατικό προϋπολογισμό. Και για καλά σχολεία, και για καλοπληρωμένους δασκάλους και καθηγητές.
- Σύστημα δια βίου εκπαίδευσης. Εγώ γιατί να πρέπει να πληρώσω σε διάφορες «εταιρείες» για να είμαι ενημερωμένος για τις εξελίξεις στο επάγγελμα μου, τις οποίες το κράτος συνέχεια τις αλλάζει; Βλέπε πχ. τις συνεχείς αλλαγές φορολογικών νόμων.
Μερικές προτάσεις για την δευτεροβάθμια εκπαίδευση.
Και η παιδεία έχει κτυπήσει κόκκινο. Τώρα θα μου πείτε, σιγά το νέο, εσένα περιμέναμε να μας το πεις; Με αυτό το post θέλω να βάλω απλά ένα λιθαράκι στις προτάσεις για μια καλύτερη δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Είναι χωρισμένες σε δυο μέρη. Σε αυτό που αφορά το κράτος και σε αυτό που αφορά τους μαθητές.
Κράτος
1) Λειτουργία ολοήμερου σχολείου. Οι μαθητές από αυτό να φεύγουν διαβασμένοι και τα βιβλία να παραμένουν στο σχολείο.
2) Ένας υπολογιστής για κάθε μαθητή. Τα Σκόπια, μια κατώτερη οικονομικά χώρα από εμάς το έκανε πράξη. Πολύ απλά αγόρασε, φτηνούς υπολογιστές και τους εξόπλισε με λειτουργικό και προγράμματα ελεύθερου λογισμικού. Εμείς γιατί να μην πράξουμε κάτι ανάλογο;
3) Αύξηση του μισθού των εκπαιδευτικών και εξομοίωση του με αυτών των πανεπιστημιακών. Με μια, φυσικά, προϋπόθεση. Τα χρόνια φοίτησης, για να μπορέσεις να διδάξεις να διπλασιαστούν. Να χρειάζεται, τόσο το πτυχίο του κλάδου σου, όσο και αυτό του παιδαγωγικού. Με αυτόν τον τρόπο, εξαφανίζεις τους "αλεξιπτωτιστές" που ψάχνουν κάτι σίγουρο για να βολευτούν και μόνο παιδαγωγοί δεν είναι.
4) Εφαρμογή της μεθόδου των πολλαπλών βιβλίων. Να πάψουμε να στηριζόμαστε σε ένα. Ο καθηγητής να έχει την δυνατότητα να επιλέξει, ανάμεσα σε περισσότερα.
Μαθητές
1) Αλλάξτε τα θέλω σας. Τα αιτήματα σας, στην πλειονότητά τους, είναι χαζά. Θέστε τις σωστές προτάσεις στο τραπέζι.2) Οργανώστε, μαζί με τους καθηγητές σας αντιμαθήματα, τα απογεύματα, με θέματα που αφορούν την δημοκρατία, την επαγγελματική κατάρτιση, τις νέες τεχνολογίες, ή οτιδήποτε θεωρείτε εσείς ότι πρέπει να διδαχθείτε και δεν το διδάσκεστε . Και έπειτα απαιτείστε από το κράτος να τα εντάξει στο πρόγραμμα των μαθημάτων σας στα πλαίσια μιας "ώρας ελεύθερου θέματος".
3) Σταματήστε τα φροντιστήρια. Όλοι μαζί, με κοινή απόφαση μην κάνετε καθόλου. Μέχρι τώρα πετάτε τα λεφτά των γονιών σας, εκεί, έτσι ώστε να δώσετε πανελλήνιες επί ίσης όροις. Ε, Αν δεν κάνει κανείς πάλι επί ίσης όροις θα δώσετε. Για σκεφτείτε το...
4) Κάντε ομαδικές καταγγελίες, κατά των καθηγητών του σχολείου σας που κάνουν ιδιαίτερα. Στείλτε τα ονόματα στο υπουργείο και απαιτήστε να πάνε σπίτι τους.
Ανέγραψα μόνο ένα δείγμα από αυτά που μπορούν να γίνουν. Αυτό που θέλω, πολύ απλά να δείξω, είναι ότι τίποτα δεν αλλάζει από μόνο του. Θέλει θυσίες και αποφασιστικότητα όχι μόνο από το κράτος αλλά και από όλους εμάς. Άλλωστε, "συν Αθηνά και χείρα κίνει"...
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)