ΕΡΩΤΗΜΑΤΟΛΟΓΙΟ

Αυτός είναι ένας τύπος ερωτηματολογίου που δεν αναζητά συγκεκριμένες απαντήσεις, αλλά ενθαρρύνει ανταλλαγή πληροφοριών ανάμεσα στο συνεντευκτή και τον ερωτώμενο. Αποσκοπεί στο να λειτουργήσει ως εκπαιδευτικό εργαλείο για να επιστήσει την προσοχή και για την αναζήτηση λύσεων.

-------------------------------

Γεια σας. Θα θέλατε να μας δώσετε λίγο από το χρόνο σας και να απαντήσετε σε μερικές ερωτήσεις για να έχουμε τις απόψεις και ιδέες σας για το περιβάλλον; Διεξάγουμε έρευνα αυτό το καλοκαίρι για το περιβάλλον, σε συνεργασία με την περιβαλλοντική ομάδα του Ιδρύματος Ανδρέα Παπανδρέου. Σας πειράζει εάν ηχογραφήσουμε αυτή τη συνέντευξη; Το χρειαζόμαστε για την έρευνά μας.

Σας ευχαριστούμε για το χρόνο σας. Θα σας ενδιέφερε να πάρετε μέρος σε μία τοπική ομάδα Πράσινος Κύκλος και να δραστηριοποιηθείτε στην προστασία και βελτίωση περιβάλλοντος;

ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ ΕΡΩΤΗΜΑΤΟΛΟΓΙΟΥ

Σημειώστε την απάντησή σας με «Χ»

ΦΥΛΟ:

Α Θ

ΗΛΙΚΙΑ: 15-30, 30-45, 45-60, 60-75, Μεγαλύτερος/η

1. Ποια είναι, κατά τη γνώμη σας, η ενδεδειγμένη λύση στο πρόβλημα της ενέργειας;

α. Η ηλιακή ενέργεια

β. Η πυρηνική ενέργεια

γ. Η αιολική ενέργεια

δ. Συνδυασμός α & γ

ε. Άλλη μορφή ενέργειας και ποια;

………………………………………………………………………………………………………..

2.Τι γνωρίζετε για τον όρο οικο-ανάπτυξη;

…………………………………………………………………………………………………………

................................................................................................................................................................

................................................................................................................................................................

................................................................................................................................................................

................................................................................................................................................................

Δεν γνωρίζω

3. Από πού προέρχεται η αντίσταση στην προστασία του περιβάλλοντος;

…………………………………………………………………………………………………………

…………………………………………………………………………………………………………

……………………………………………………………………………….......................................

................................................................................................................................................................

...............................................................................................................................................................

...............................................................................................................................................................

4. Ποια είναι, κατά τη γνώμη σας, η πιο παραγωγική πηγή εισοδήματος στη χώρα μας;

…………………………………………………………………………………………………………

…………………………………………………………………………………………………………

…………………………………………………………………………………………………………

…………………………………………………………………………………………………………

…………………………………………………………………………………………………………

…………………………………………………………………………………………………………

…………………………………………………………………………………………………………

…………………………………………………………………………………………………………

…………………………………………………………………………………………………………

………………………………………………

5. Εγκρίνετε τη γενετική μετάλλαξη των φυτών;

ΝΑΙ ΟΧΙ Δεν γνωρίζω

6. Θα σας ενδιέφερε η συνεργασία με την ομάδα εργασίας περιβάλλοντος του ΙΑΠ ή και η λήψη υλικού για θέματα όπως η Οικο-Ανάπτυξη;

Αν σας ενδιαφέρει σημειώστε το όνομα, το τηλέφωνο και την ηλεκτρονική σας διεύθυνση

ΝΑΙ ΟΧΙ

Όνομα………………………………………………………………

Τηλέφωνο……………………….............................

Ηλεκτρονική Διεύθυνση……………………………………

Σε αναδημοσίευση φιλικού ιστολογίου, του "Μπάλου", ανακάλυψα την παρακάτω ανάλυση καθηγητή οικονομικών σε Πανεπιστήμιο, η οποία με λίγα απλά λόγια υποστηρίζει επιστημονικά και αυτό που έγραψε ο Ellias, για τον σκόπιμο θόρυβο που γίνεται για την κατάρρευση του ασφαλιστικού, αλλά, από ότι καταλαβαίνω, κινείται και στην γραμμή που υπερασπίστηκα κι εγώ ότι αλλού δηλαδή βρίσκεται ο πλούτος που πρέπει να υποστηρίξει τυχόν διορθώσεις του συστήματος και όχι στους μισθωτούς και τους μικρομεσαίους αυτοαπασχολούμενους!

Ποιος απειλεί το ασφαλιστικό;
του ΓΙΩΡΓΟΥ ΣΤΑΜΑΤΗ
Το ετήσιο καθαρό προϊόν της χώρας είναι προϊόν της εργασίας των μισθωτών εργαζομένων και το ιδιοποιούνται οι εργαζόμενοι (υπό τη μορφή των μισθών), οι επιχειρηματίες-καπιταλιστές (υπό τη μορφή κερδών) και το κράτος (υπό τη μορφή φόρων, δασμών, τελών, ασφαλιστικών εισφορών).Συγκροτούνται, λοιπόν, από το κράτος ταμεία κοινωνικής ασφάλισης -ένα και μοναδικό θα προϋποθέσουμε εμείς χάριν απλούστευσης εδώ.Στο ταμείο αυτό καταβάλλουν οι εργαζόμενοι ένα ποσοστό του μισθού τους, οι επιχειρηματίες-καπιταλιστές ένα ποσοστό των μισθών που καταβάλλουν στους εργαζομένους τους.Επίσης κάθε χρόνο καταβάλλει και το κράτος ένα ορισμένο ποσό. Από αυτό το ταμείο πληρώνει το κράτος σε εκείνους τους εργαζόμενους οι οποίοι όσο εργάζονταν εισέφεραν -αυτοί οι ίδιοι και οι εργοδότες τους- στο εν λόγω ταμείο, ένα ορισμένο ποσό (=σύνταξη) και τους παρέχει επίσης δωρεάν ορισμένες υπηρεσίες υγείας, τις οποίες θα αφήσουμε εδώ χάριν απλούστευσης εκτός θεώρησης.Εστω προς στιγμήν χάριν οικονομίας ότι πληρώνουν στο ταμείο μόνο οι εργαζόμενοι. Φαίνεται τότε σαν οι σημερινοί συνταξιούχοι να ζουν από αυτά που πλήρωσαν αυτοί οι ίδιοι, όταν και όσο εργάζονταν. Δεν υπάρχει πιο πεπλανημένη αντίληψη του πράγματος. Οι σημερινοί συνταξιούχοι ζουν από τις εισφορές που πληρώνουν οι σημερινοί εργαζόμενοι. Μόνο που αυτά που παίρνουν ως σύνταξη βρίσκονται σε μια κάποια αντιστοιχία με τις εισφορές τις οποίες έχουν πληρώσει. Αυτή η λεγόμενη αρχή ανταποδοτικότητας δημιουργεί την εσφαλμένη εντύπωση ότι οι σημερινοί συνταξιούχοι ζουν από τις εισφορές που πλήρωναν όταν και όσο εργάζονταν. Δεν ζουν από αυτές. Από αυτές έζησαν άλλοι. Οι τότε συνταξιούχοι.Ποιες παράμετροι ή μεταβλητές καθορίζουν ένα τέτοιο σύστημα δημόσιας κοινωνικής ασφάλισης;Πολλές και διάφορες, συναρτώμενες με σχετικά περίπλοκες σχέσεις: το όριο συνταξιοδότησης, το προσδόκιμο ζωής, το ύψος και η εξέλιξη του εθνικού προϊόντος, των μισθών, του ποσοστού του οικονομικά ενεργού πληθυσμού, του ποσοστού ανεργίας, του ποσοστού των ασφαλισμένων εργαζομένων, του ποσοστού των ασφαλιστικών εισφορών, των παρεχόμενων συντάξεων και, τέλος, της αναλογίας συνταξιούχων προς ασφαλισμένους εργαζομένους.Οι σχέσεις αυτών των μεγεθών είναι βεβαίως περίπλοκες. Ο γράφων και ίσως κι ο αναγνώστης τις κοιτάζουν μάλλον περιδεείς. Ωστόσο υπάρχουν στη χώρα μας μαθηματικοί, στατιστικοί, αναλογιστές, δημογράφοι και εντέλει και οικονομολόγοι, οι οποίοι είναι ικανοί να μας πουν πάνω κάτω πώς τελοσπάντων συναρτώνται.Ετσι, για να έχουμε μια κάποια ιδέα αυτής της συνάρτησης: Αν σε ένα χρονικό διάστημα για οποιουσδήποτε λόγους (λόγω αύξησης της ανεργίας, λόγω μείωσης του ποσοστού του οικονομικά ενεργού πληθυσμού, λόγω μείωσης του ποσοστού των ασφαλισμένων εργαζομένων, λόγω μη πληρωμής ασφαλιστικών εισφορών από εργοδότες ή και από το κράτος, λόγω γήρανσης του πληθυσμού) δεν είναι πλέον δυνατόν να συνεχίζουν να πληρώνονται επί μακρόν οι συντάξεις που πληρώνονταν μέχρι σήμερα, τι πρέπει τότε να γίνει; Ή πρέπει να μειωθούν οι συντάξεις ή να γίνει κάτι άλλο. Τι; Αυξάνουμε τα όρια συνταξιοδότησης. Ή αυξάνουμε τις εισφορές. Ή φροντίζουμε οι εργοδότες να ασφαλίζουν όλους τους εργαζομένους τους και να πληρώνουν τις εισφορές τους, καθώς επίσης και το κράτος να πληρώνει τη δική του εισφορά. Αλλοι τρόποι αντιμετώπισης είναι η αύξηση του ποσοστού του οικονομικά ενεργού πληθυσμού, η μείωση της ανεργίας, η αύξηση των μισθών, η αύξηση των εισφορών ή, τέλος, αν όλα αυτά δεν είναι δυνατά, η μείωση των συντάξεων. Ποια είναι τα προβλήματα της δημόσιας κοινωνικής ασφάλισης στη χώρα μας σήμερα; Ενα και μοναδικό: οι χαμηλές, οι άθλιες συντάξεις.Πώς προκλήθηκε αυτό το πρόβλημα είναι λίγο πολύ γνωστό. Δημιουργήθηκε από εσκεμμένες παραλείψεις ή ενέργειες των κρατούντων. Τις απαριθμούμε χωρίς ιεράρχηση: ανασφάλιστη εργασία, εισφοροδιαφυγή, μη πληρωμή εργοδοτικών εισφορών και διευκόλυνσή της, μη πληρωμή του κρατικού μεριδίου στα ταμεία. Μέχρι προ τινος υποχρέωναν τα ταμεία να καταθέτουν άτοκα τα χρηματικά τους αποθέματα στην ΤτΕ. Και μόλις χτες τα «έπειθαν» να τα τοποθετούν στα διαβόητα μυστικά δομημένα ομόλογα των Αλογοσκούφηδων και Τσιτουρίδηδων. Αλλ' αυτή είναι η πλέον αθώα όψη του πράγματος.Οι κρατούντες απάλλαξαν και απαλλάσσουν εργοδότες από εργοδοτικές εισφορές (π.χ. προς το ΝΑΤ). Επίσης, για να μπορέσουν να πουλήσουν χωρίς τις υποχρεώσεις τους στα επαγγελματικά ασφαλιστικά ταμεία τους επιχειρήσεις που ανήκουν στο Δημόσιο (ΔΕΗ, τράπεζες), ενέταξαν τα επαγγελματικά ασφαλιστικά ταμεία αυτών των επιχειρήσεων με τα ελλείμματά τους στο ΙΚΑ, εμφανίζοντας αυτή την ενέργεια ως ενοποίηση ταμείων.Το ταμείο της ΔΕΗ το επωμίσθηκε το ίδιο το Δημόσιο. Τι του κόστισε αυτό του Δημοσίου; Τριάμισι τρισεκατομμύρια δραχμές. Θα τα φορτώσει αργότερα στο ΙΚΑ.Και παλιότερα, αλλά και σήμερα, τι έκαναν και τι κάνουν οι κρατούντες; Φόρτωναν στα ταμεία προνοιακές δαπάνες του Δημοσίου. Ανάγκασαν δηλ. ταμεία να δίνουν συντάξεις σε επαναπατρισθέντες ομοεθνείς που φυσικά δεν είχαν πληρώσει καμία ασφαλιστική εισφορά. Και τι έκαναν μόλις χθες; Φόρτωσαν το ταμείο των ιερέων στο ΙΚΑ, αφού προηγουμένως διεμερίσαντο τα ιμάτιά του, δηλ. την ακίνητη περιουσία του, μεταβιβάζοντάς την στο Δημόσιο και την Αρχιεπισκοπή Αθηνών.Κάνουν το κατά δύναμη για τα πατώσουν τα ταμεία οι κρατούντες. Και επίσης για να μας πείσουν ότι είναι χαμένη ιστορία η δημόσια κοινωνική ασφάλιση. Και ότι πρέπει τελοσπάντων να την ιδιωτικοποιήσουμε, δηλ. να ασφαλιζόμαστε τώρα πλέον όλοι εμείς ιδιωτικά. Μα πώς;Από τις τρεις κι εξήντα που παίρνουμε; Ασε δε την περίπτωση που φαλιρίσουν οι ιδιωτικές ασφαλιστικές εταιρείες. Σχετικά προσφάτως δεν φαλίρισαν κάποιες στις ΗΠΑ;Το παραμύθι ότι η δημόσια κοινωνική ασφάλιση δεν είναι βιώσιμη το προάγουν συστηματικά. Τον ίδιο τον κ. Σπράο μπορεί να μην τον ξέρετε.Την έκθεσή του, όμως, για το Ασφαλιστικό την ξέρετε ασφαλώς, όπου έγραφε ότι το σύστημα θα καταρρεύσει το 2005. Το τρέχον είναι το σωτήριο έτος 2007 και το σύστημα δεν έχει καταρρεύσει.Κατασκευάζουν συνεχώς μακροπρόθεσμες προβλέψεις (10ετίας, 20ετίας κ.ο.κ.) κατάρρευσης της δημόσιας κοινωνικής ασφάλισης. Κάθε ανεπηρέαστος αναλυτής θα μπορούσε να εξηγήσει γιατί όλες αυτές οι προβλέψεις είναι ανοησίες και εξυπηρετούν απλώς την ιδιωτικοποίηση της ασφάλισης. Και τι επιχειρήματα δεν επιστράτευσαν! Πριν απ' όλα τη δημογραφική εξέλιξη. Δηλ. ότι λόγω της γήρανσης του πληθυσμού λιγότεροι εργαζόμενοι θα έχουν τώρα πλέον να θρέψουν περισσότερους συνταξιούχους. Ε, και λοιπόν;Δεν χάλασε και ο κόσμος. Το αντεπιχείρημα που ακολουθεί δεν είναι δικό μου, αλλά γερμανού συναδέλφου στατιστικού. Εχουμε περισσότερους γέροντες και λιγότερα παιδιά; Μα, τότε, εμείς που εργαζόμαστε, αντί να ταΐζουμε παιδιά, θα τρέφουμε γέροντες. Πού είναι το πρόβλημα;Συνοψίζοντας: Η δημόσια κοινωνική ασφάλιση θα μπορούσε -ακόμη και στην καπιταλιστική παγκοσμιοποιημένη, νεοφιλελεύθερη κοινωνία μας- να είναι βιώσιμη. Ως φαλιρισμένη -σήμερα, αύριο, μετά από 10 ή 50 χρόνια- την παριστούν αυτοί που θέλουν να την ιδιωτικοποιήσουν.Και βεβαίως μπορούμε να θρέψουμε τους συνταξιούχους -, ακόμη κι όταν ένας μόνο εργαζόμενος θα είχε να θρέψει έναν συνταξιούχο. Ακόμη και στη χώρα μας ένας εργαζόμενος παράγει πολλά, πάρα πολλά. Ρίξτε μια ματιά γύρω σας για να το συνειδητοποιήσετε.Χυδαία ειπωμένο: πολυτελείς κατοικίες, βίλες, κότερα, πισίνες, φουσκωτά, 4Χ4 και άλλα πολλά που τα παρήγαγαν οι εργαζόμενοι και όχι αυτοί που τα απολαμβάνουν. Πώς θα διαθρέψουμε αξιοπρεπώς αυτούς που παλιότερα παρήγαγαν όλα αυτά; Μα, απλώς, αυξάνοντας αντιστοίχως τις ασφαλιστικές εισφορές. Τις εισφορές τίνος; Δεδομένων των μισθών πείνας που πληρώνονται σήμερα, τις εισφορές των εργοδοτών.Η απάντηση στα προβλήματα του Ασφαλιστικού είναι λοιπόν πώς θα μετατρέψουμε τα «κότερα» σε αγαθά αναγκαία για την αξιοπρεπή διαβίωση αυτών που μέχρι χθές παρήγαγαν αυτά τα «κότερα». Φοβάμαι πως αυτό δεν είναι δυνατόν χωρίς να αλλάξουμε την κοινωνία μας. Χωρίς αυτή την αλλαγή, θα ιδιωτικοποιηθεί η ασφάλιση υγείας και γήρατος. Τόσο σίγουρα, όσο το Αμήν στην εκκλησία.* Ο ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΤΑΜΑΤΗΣ είναι καθηγητής Οικονομικής Θεωρίας στο Πάντειο Πανεπιστήμιο.Πηγή:Ιός

Ασφαλιστικό: Τι προτείνω

Το μεγαλύτερο πρόβλημα της ελληνικής κοινωνικής πολιτικής δεν είναι το ασφαλιστικό. Είναι η απασχόληση συνολικά. Αυτή είναι η αλήθεια που πονάει. Το ασφαλιστικό είναι το ένα ήμισυ του προβλήματος της απασχόλησης. Το έτερον του ήμισυ είναι η ανεργία. Το μεν απασχολεί όσους δουλεύουν και τους πιο ώριμους σε ηλικία, η δε τους νέους, τη γενιά των 700 ευρώ, τους ανθρώπους με προσόντα που δεν αμείβονται όπως θα έπρεπε.

Το ασφαλιστικό είναι ένα από τα πολλά αναδιανεμητικά συστήματα που διαθέτει ένα κράτος. Οι εργαζόμενοι εισφέρουν μέρος του μισθού τους ώστε να δικαιούνται ιατροφαρμακευτική περίθαλψη και όταν αποσυρθούν από την παραγωγή να λάβουν μια σύνταξη που να τους εξασφαλίζει τα προς το ζην. Κάθε επάγγελμα έχει το δικό του ταμείο (και το δικό του κεντρικά διορισμένο διοικητή). Χρειάζονται 35 χρόνια ασφάλισης σε συναφή Ταμεία για να βγει κάποιος στη σύνταξη.

Το ελληνικό ασφαλιστικό σύστημα (όπως και τα συστήματα κοινωνικής ασφάλισης όλων των χωρών της Ευρώπης) είναι δημιούργημα της μεταπολεμικής περιόδου, της χρυσής περιόδου των Ευρωπαϊκών κρατών πρόνοιας, με συνεκτικές κοινωνίες χωρίς εξωγενή ανταγωνισμό, με εργασιακή ασφάλεια, χαμηλά προσόντα, νεολαία που δεν σπούδαζε και έτσι έβγαινε νωρίτερα στην αγορά εργασίας, δημογραφική αύξηση της αναλογίας εργαζομένων-συνταξιούχων. Είναι προφανές ότι στη σημερινή εποχή της παγκοσμιοποίησης, της οικονομίας της γνώσης, της πράσινης οικονομίας, των κλιματικών μεταβολών, της ευελιξίας της αγοράς εργασίας, της αναλωσιμότητας των εργαζομένων και της τεχνολογίας, της μεγάλης διεπαγγελματικής κινητικότητας (job mobility) της γήρανσης του πληθυσμού και των δυσμενών δημογραφικών εξελίξεων τα μεταπολεμικά συστήματα κοινωνικής ασφάλισης πρέπει να μεταρρυθμιστούν. Ζητούμενο πλέον όχι μόνο σε ευρωπαϊκό αλλά και σε παγκόσμιο επίπεδο είναι η ευέλικτη ασφάλεια (flexicurity, μια λέξη υβρίδιο των flexibility και security). Οι σκανδιναβικές χώρες τείνουν να το πετύχουν ενώ τα Βρετανικά νησιά και η Ολλανδία έχουν εντυπωσιακές επιδόσεις στο πρώτο συνθετικό.

Το ασφαλιστικό στην Ελλάδα χρειάζεται μια χειροβομβίδα. Να καταστραφεί και να κτιστεί από την αρχή. Κάτι τέτοιο βέβαια δεν είναι εφικτό. Πάντα κάποιοι θα υπερασπίζονται (ορθώς;) τα «κεκτημένα» τους (ακόμα κι αν αυτά προσκρούουν στο συλλογικό συμφέρον). Οι τομές δεν γίνονται αναίμακτα.

Για την περαιτέρω μεταρρύθμιση του ασφαλιστικού προτείνω τα εξής:

1.Ενοποίηση όλων των Ταμείων σε ένα Ταμείο Κοινωνικής Ασφάλισης (ΤΚΑ) που θα διαχωρίζεται σε δύο: ένα Ταμείο Συνταξιοδότησης (ΤΣ) και ένα Ταμείο Ιατροφαρμακευτικής Περίθαλψης (ΤΙΠ). Η ύπαρξη πολλών Ταμείων και ενισχύει την αντιπαραγωγική και αρτηριοσκληρωτική γραφειοκρατία και δεν διευκολύνει την διεπαγγελματική κινητικότητα που τείνει να γίνει καθεστώς στη σύγχρονη οικονομία των υπηρεσιών (κάθε εργαζόμενος μπορεί να αλλάξει πολλά επαγγέλματα). Πλήρης μηχανογράφηση των μητρώων και των υπηρεσιών

2.Οι εισφορές των εργαζομένων στο ΤΚΑ θα είναι το 30% του μισθού τους από κάθε εργασία τους (20% στο ΤΣ και 10% στο ΤΙΠ). Ο μισθός συμπεριλαμβάνει και τα τυχόν επιδόματα. Το κράτος θα συνεισφέρει το 10% των φορολογικών εσόδων.

3.Η σύνταξη θα καταβάλλεται στο 65ο έτος της ηλικίας του εργαζομένου ανεξαρτήτως φύλου. Η δικαιολογία εδώ είναι δημογραφική. Η γήρανση του πληθυσμού και η ολοένα και μειούμενη αναλογία εργαζομένων-συνταξιούχων δεν δικαιολογεί τις πρόωρες συντάξεις. Άλλωστε στη σύγχρονη οικονομία της γνώσης η παραγωγικότητα δεν γνωρίζει ηλικία. Στις υπηρεσίες ένας εργαζόμενος μεγάλης ηλικίας μπορεί ακόμα και στα 65 να παράγει έργο. Επίσης, η ανισότητα στο χρόνο εξόδου από την αγορά εργασίας ανάμεσα στους άνδρες και στις γυναίκες είναι στρεβλωτική κυρίως για τους άνδρες που έχουν χαμηλότερο μέσο όρο ζωής από τις γυναίκες.

4.Παροχή κινήτρων για παραμονή στην εργασία και πέραν των 65 με μερική απασχόληση.

5.Η σύνταξη θα είναι το 80% του μέσου όρου των μισθών. Είναι δίκαιο καθένας να αμείβεται ανάλογα με όσα έχει εισφέρει. Δεν θα υπάρχει καμία εξαίρεση. Τα συνδικάτα μπορούν να πιέζουν μόνο για τους μισθούς και όχι για τις συντάξεις.

6.Πάταξη της εισφοροδιαφυγής με αυστηρές κυρώσεις στους εισφοροδιαφεύγοντες. Κλείσιμο σε επιχειρήσεις που δεν πληρώνουν εισφορές ή δεν έχουν δηλωθεί στο ΤΚΑ.

7.Απαγόρευση της πληρωμής χρεών ιδιωτικών επιχειρήσεων (π.χ. ΠΑΕ) από το Κράτος.

Μια ... διαφορετική άποψη για το Ασφαλιστικό ...

Πωλούνται 15 πρόβατα γκαστρωμένα. Πληρ. Τηλ 075…

Ξεφυλλίζοντας τις τοπικές εφημερίδες ( ακολουθώντας την αρχή ότι η είδηση μπορεί να είναι και στις μικρές αγγελίες ) διάβασα μια θαυμάσια , έξυπνη αγγελία, ένα κωδικοποιημένο μήνυμα για το ασφαλιστικό. (Τύφλα να ΄χει ο κώδικας Ντα Βίντσι)

Πωλούνται 15 πρόβατα γκαστρωμένα ……
Οι μυστικές λέξεις κλειδιά που κωδικοποιούν το μήνυμα (!!!!) για το ασφαλιστικό και το οποίο αναλύουμε με μια δεύτερη ανα- γνώση των λέξεων του μηνύματος.

Πώληση / πούλημα = πώληση αγαθών έναντι τιμήματος αλλά και προδοσία έναντι τιμήματος

Πρόβατα = από το προ-βαίνω , αυτά που προχωρούν, βαδίζουν , εκτός από τα συμπαθέστατα ζώα σημαίνει και αυτούς που οδηγούνται στην καταστροφή (ως πρόβατα στην σφαγή) ή και τους ανθρώπους χωρίς βούληση που πειθαρχούν εύκολα προς κάθε εξουσία.

Γκαστρωμένα = πέρα από τη κατάσταση εγκυμοσύνης σημαίνει μεταφορικά και ενοχλώ κάποιον υπερβολικά ή περιμένω κάτι με ανυπομονησία

Ας δούμε και την κοινωνική πραγματικότητα , φιλήσυχοι πολίτες καθημερινοί εργάτες πωλούσαν την ικανότητα τους για εργασία, το τίμημα και ένα από τα αγαθά που θα αναμέναμε ήταν μια αξιοπρεπή σύνταξη μεταξύ από κάποια χρόνια εργασίας

Από το 1950-70 με μηδέν (0%!!) επιτόκιο η τράπεζα της Ελλάδας έδινε δάνεια από τα αποθεματικά των ταμείων για κίνητρα σε βιομηχάνους. Ενώ ο πληθωρισμός ήταν 10-20% και τα επιτόκια που μπορούσαν να εξασφαλίσουν από τις τράπεζες ως καταθέσεις 10-15%. Την δεκαετία του 80 δίνεται η δυνατότητα στα ταμεία να επενδύσουν το 10% σε τίτλους δημοσίου. Το 1992 με τον νόμο 2076/92 δίνεται η δυνατότητα 20% των αποθεματικών να τα «παίξουν» στο χρηματιστήριο. Το 1995 με τον νόμο 2225/95 οι τράπεζες αναλαμβάνουν άμεσα διαχειριστικό ρόλο. Το 1999 το ποσοστό των αποθεματικών που «παίζονται» φτάνουν στο 23%. Το 2002 με τον νόμο 2992 επιτρέπεται το «παίξιμο» των αποθεματικών του ιδρώτα χιλιάδων ανθρώπων σε προϊόντα υψηλού ρίσκου. Από το 1999-2002 η ζημιά στα ασφαλιστικά ταμεία λόγω χρηματιστηρίου ήταν 3,5 δις ευρώ!!

Και φτάσαμε στο σήμερα μετά τις εκλογές.

Ο απλός μέσος άνθρωπος έφτιαξε στο μυαλό του μια προσδοκία από την νέα κυβέρνηση , περίμενε με ανυπομονησία νέα μέτρα, νέες θέσεις, νέες πολιτικές (βλ. γκαστρωμένα) αλλά τελικά όσο να αφορά το ασφαλιστικό πολύ μεγάλη ενόχληση προκάλεσε (βλ. και πάλι γκαστρωμένα) . Βέβαια υπάρχει και η άλλη άποψη ότι είναι τόσο οδυνηρά τα μέτρα που μοιάζουν με πολλαπλό βιασμό με την πιθανότητα της ανεπιθύμητης εγκυμοσύνης ιδιαίτερα υψηλή (βλ. ξανά γκαστρωμένα με μια νέα οπτική) .

Και να το αποκρυπτογραφημένο μήνυμα .

Ο ιδρώτας αυτών που φιλήσυχα προβαίνουν είναι προς πώληση (τα πωλητήρια από ότι δείχνει η ιστορία τα φτιάχνουν και όλα τα κόμματα εξουσίας από το 50 και μετά κόβοντας και ράβοντας ο ένας σε συνέχεια του άλλου). Τα πρόβατα με μαθηματική ακρίβεια οδηγούνται στην σφαγή- εξαθλίωση. Δυστυχώς όμως δεν μπορούν εύκολα να αντισταθούν γιατί είναι και γκαστρωμένα (!!!!) ,αυτό που ανυπομονησία περιμένουν αλλά και αυτό που τους ενοχλεί είναι αποτέλεσμα της δράσης των βιαστών τους. Και αυτό δεν θα είναι παρά ένα άλλο πρόβατο για να διαιωνίζεται ο φαύλος κύκλος της πώλησης. Όσο τα πρόβατα παραμένουν πρόβατα και αγνοούν την διαδικασία με την οποία βρέθηκαν γκαστρωμένα συνεχώς θα υπάρχουν αγγελίες πώλησης.

Οικονομικοί αναλυτές τις ΓΣΕΕ μέσα από έγκριτες μελέτες μαθηματικά αποδεικνύουν ότι αν δε είχε γίνει κακοδιαχείριση των αποθεματικών των ταμείων η κατώτατη (!!) σύνταξη του ΙΚΑ θα ήταν 1200 ευρώ. Δεν είναι λοιπόν παράλογο το αίτημα για σύνταξη στα 55 οι γυναίκες και 60 οι άνδρες ( και νωρίτερα ίσως για κάποια επαγγέλματα). Που θα βρεθούν αυτά τα λεφτά είναι το ερώτημα . Να τα ζητήσουν και να τα πάρουν πίσω από αυτούς που τα πήραν και τα διαχειρίστηκαν …..και αν θέλουν, αν έχουν βούληση πολιτική υπάρχουν τρόποι και χωρίς να διαταραχθεί η κοινωνική συνοχή ….

Αρθρο του Βασίλη Καπετάνιου στην εφημερίδα "Αναγνώστης Πελοποννήσου". Αναδημοσίευση από το thelonapo.blogspot.com

ΟΙ ΣΚΕΨΕΙΣ ΜΟΥ ΓΙΑ ΤΟ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΟ

Το ασφαλιστικό πρόβλημα είναι από τα σημαντικότερα που πρόκειται να αντιμετωπίσει τόσο η σημερινή κυβέρνηση όσο και οι επόμενες καθότι από τη φύση του είναι ένα θέμα που βασίζεται και επηρεάζεται από πλείστες παραμέτρους που μεταβάλλονται με την πάροδο του χρόνου. Οπότε είναι αρκετά δύσκολο να κάνει κανείς κάποιες εφαρμόσιμες προτάσεις που να λύνουν το πρόβλημα. Αυτό που μπορεί να γίνει είναι να κατατεθούν κάποιες προτάσεις που να ελαχιστοποιούν το ρίσκο του άμεσου μέλλοντος και να επιτρέπουν μικρές και εύκολες τροποποιήσεις κάθε φορά που θα βρισκόμαστε μπροστά σε μία νέα πρόκληση.

Τα τελευταία χρόνια η επίλυση του ασφαλιστικού επιχειρήθηκε τέσσερις φορές (επί υπουργίας των Σουφλιά, Σιούφα, Γιαννίτση και Ρέππα). Το γεγονός ότι το θέμα επανέρχεται, αποτελεί ομολογία αποτυχίας των παραπάνω προσπαθειών. Από αυτές τις αποτυχημένες απόπειρες, δυστυχώς, δεν φαίνεται να έχει διδαχτεί κανένας.
Το σημερινό σύστημα πάσχει από πολλές ασθένειες οι οποίες δεν είναι όλες ιάσιμες. Θα αρχίσω από τις ιάσιμες.

1.Η εισφοροδιαφυγή είναι ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα. Αυτό το πρόβλημα μπορεί να το λύσει μόνο το κράτος. Αυτό είναι που θα πρέπει να εξασφαλίσει ότι ο καθένας από εμάς θα πληρώσει τις εισφορές που του αρμόζει. Για να συμβεί αυτό πρέπει να υπάρχει πλήρης καταγραφή και μηχανογράφηση των εισφορών που πρέπει να πληρώσουν τόσο οι επιχειρήσεις (μικρές ή μεγάλες), αλλά και οι ιδιώτες. Είναι παράλογο να μιλάμε για χαριστικές ρυθμίσεις και διάφορα bonus όταν κάποιος δεν εισφοροδιαφεύγει. Είναι υποχρέωση του πολίτη και της επιχείρησης και αλίμονο αν καταντήσουμε να επιβραβεύουμε τα αυτονόητα. Επιβάλλεται να γίνονται αυστηροί έλεγχοι, από ειδικό σώμα ελεγκτών που θα επιβλέπεται από επιτροπή που δεν θα αλλάζει με την εκάστοτε κυβέρνηση. Αλίμονο αν ξεκινάμε με το σκεπτικό ότι το σώμα ελεγκτών θα τα παίρνει. Οι ελεγκτικές υπηρεσίες και οι υπάλληλοι που τις απαρτίζουν πρέπει να γίνουν οι θεματοφύλακες της σωστής λειτουργίας. Πρέπει να μπούνε όλες εκείνες οι δικλείδες για να διασφαλιστεί η εύρυθμη λειτουργία του ελεγκτικού μηχανισμού. Δεν είναι δύσκολο, από τη στιγμή που τα κατάφεραν Άγγλοι, Ελβετοί, Νορβηγοί, Σουηδοί, Φιλανδοί κτλ θα τα καταφέρουμε και εμείς. Οι επιχειρήσεις που εισφοροδιαφεύγουν πρέπει να τιμωρούνται παραδειγματικά με αυτόματο λουκέτο. Ο ιδιοκτήτης πρέπει να οδηγείται αυτόματα στη φυλακή και να δημεύεται η περιουσία του όπως ακριβώς στην Αμερική, όπου οι φοροφυγάδες αντιμετωπίζονται χειρότερα από τους βιαστές και τους δολοφόνους. Μην ξεχνάμε ότι και ο Αλ Καπόνε για φοροδιαφυγή συνελήφθη.

2.Στις ιάσιμες ασθένειες του ασφαλιστικού συστήματος ανήκουν και οι ανεξέλεγκτες πληρωμές των ασφαλιστικών ταμείων κυρίως προς τα ιδιωτικά αλλά και δημόσια νοσοκομεία, λόγω αχρείαστων εγχειρήσεων, παράνομων και καταχρηστικών συνταγογραφήσεων, αχρείαστων εξετάσεων που συνήθως εξυπηρετούν τις ψυχαγωγικές ανάγκες των γιατρών που καλύπτονται από τις φαρμακοβιομηχανίες. Όλες οι παραπάνω δαπάνες δεν υπόκεινται σε ουσιαστικό έλεγχο μολονότι θα έπρεπε. Λύση θα μπορούσε να είναι η εξής που εφαρμόζεται στην Αγγλία. Κάθε πολίτης θα πρέπει να είναι εγγεγραμμένος με έναν γιατρό (παθολόγο ή γενικής χειρουργικής). Ό,τι και να συμβαίνει ο πολίτης πρέπει να πάει σε αυτόν το γιατρό. Αυτός τον παραπέμπει όπου χρειάζεται και είναι υπεύθυνος για τον ασθενή του. Η συνταγογράφηση γίνεται ηλεκτρονικά οπότε το σύστημα γνωρίζει ανά πάσα στιγμή τι φάρμακα έδωσε ο κάθε γιατρός, σε ποιον, και πόσο στοίχισαν. Τα νοσοκομεία εξυπηρετούν τα περιστατικά που δέχονται από τους ιατρούς τις περιοχής και τα επείγοντα περιστατικά. Επομένως το σύστημα ξέρει πάντα ποιον είναι στο νοσοκομείο, για ποιο λόγο είναι εκεί και τι χρειάζεται να κάνει. Οι αδικαιολόγητες καθυστερήσεις και δαπάνες εντοπίζονται αμέσως και φυσικά υπάρχει αυτόματος καταλογισμός ευθυνών. Είναι δηλαδή ευθύνη του γιατρού να μεριμνήσει για τη μείωση των δαπανών. Εδώ χρειάζεται μία διευκρίνιση. Τα αγγλικό σύστημα θα λειτουργούσε έτσι αν δεν το κατέστρεφε η Θάτσερ. Έτσι είχε σκοπό να λειτουργήσει. Το τι ακριβώς χάλασε στην πορεία δεν είναι κάτι που θα μας απασχολήσει εν προκειμένω.

3.Όπως είχα διαβάσει και σε ποστ του vaggnes υπάρχουν περιπτώσεις που 25χρονες σύζυγοι εισπράττουν εφ’ όρου ζωής τη σύνταξη του εκλιπόντος 80χρονου συζύγου τους. Αυτές οι περιπτώσεις πρέπει να κοπούν. Αλίμονο, δεν χρειάζεται και η ευφυΐα του Αϊνστάιν για να ξεχωρίσουμε μία χήρα που έχει ανάγκη την σύνταξη του συζύγου της (και αντίστοιχα για έναν άντρα φυσικά) από κάποια που μπορεί να εργαστεί. Κάθε περίπτωση κληρονομιάς της σύνταξης θα πρέπει να ελέγχεται. Όσοι μπορούν να εργαστούν ή έχουν εργασία και ένα ελάχιστο πλαφόν μισθού δεν θα πρέπει να δικαιούνται τη σύνταξη.


4.Κάπως έτσι συμβαίνει και στο επίδομα ανεργίας το οποίο χορηγείται σε άτομα οι οποίοι δεν το δικαιούνται (κυρίως γιατί τα χρήματα από την κύρια απασχόληση τους είναι «μαύρα») είτε γιατί αυτή τη συμφωνία έχουν κάνει με το αφεντικό τους. Το ίδιο συμβαίνει και με τις συντάξεις αναπηρίας, πολέμου κτλ. Υπάρχουν άτομα καθ’ όλα υγιή που λαμβάνουν αναπηρική σύνταξη. Παρόλα αυτά έχουν δίπλωμα οδήγησης κα και πολλοί απασχολούνται σε επιπρόσθετη εργασία. Νομίζω πως όλα αυτά μπορούν να ελεγχθούν και οι παραβάσεις να κοπούν. Δεν είναι δυνατόν οι αναπηρικές συντάξεις στην Ελλάδα να είναι περισσότερες από ότι σε ολόκληρη την Μεγάλη Βρετανία.

5.Η λίστα των βαρέων και ανθυγιεινών επαγγελμάτων πρέπει επίσης να τροποποιηθεί. Δεν είναι δυνατόν ι οι υπάλληλοι το 11880 του ΟΤΕ να λαμβάνουν το ίδιο επίδομα με τους υπαλλήλους της ΔΕΗ που ανεβαίνουν στους πυλώνες. Ούτε οι κομμωτές να έχουν τα ίδια προνόμια με τους εργαζομένους στην ναυπηγοεπισκευαστική βάση του Περάματος. Θα πρέπει να γίνει ένα ξεσκαρτάρισμα ανάλογα με το είδος του επαγγέλματος και τον πραγματικό κίνδυνο που διατρέχει ο εργαζόμενος.

Ωστόσο υπάρχουν και οι μη ιάσιμες ασθένειες του συστήματος και εκεί ακριβώς θα πρέπει να υπάρχει πλήρης ανατροπή του σημερινού καθεστώτος. Πράγματι θα πρέπει να δίνονται κίνητρα για την επιπλέον παραμονή στην εργασία. Ο μ.ο ζωής έχει αυξηθεί σημαντικά με αποτέλεσμα να υπάρχουν άνθρωποι που στα 53 τους που έχουν συμπληρώσει 35ετία να μπορούν να παραμείνουν και άλλο στην αγορά εργασίας. Υπάρχουν και άλλοι που ακόμα και στα 65 τους δεν θέλουν να βγουν στην σύνταξη. Το πρόβλημα βέβαια σε αυτή την περίπτωση είναι ότι καθυστερεί η πρόσληψη ενός νεώτερου. Όμως πρέπει να τονιστεί ότι με τον να βγει ένας στην σύνταξη και ένας να προσληφθεί επιβαρύνεται η σχέση εργαζόμενων/συνταξιούχων. Πρέπει να επιλεγεί το λιγότερο κακό σε αυτή την περίπτωση και η λύση του ασφαλιστικού προέχει, διότι μόνο τότε θα μπορέσουμε να ασχοληθούμε πραγματικά με το πρόβλημα της ανεργίας. Κάπου στην δευτερολογία του ΚΚ διάβασα ότι «…η σχέση συνταξιούχων και εργαζομένων μπορεί να αντιμετωπιστεί περισσότερο με την ασφάλιση όλων των μεταναστών και με κίνητρα για την πρόσληψη νέων, αλλά και με δημόσιες επενδύσεις στον κοινωνικό τομέα (και οι κοινωνικές υπηρεσίες πληρώνουν ένσημα). Θα αντιμετωπιστεί λιγότερο με την αύξηση κατά 2 χρόνια των χρόνων εργασίας. Σε λίγο θα θέλουν να αυξηθεί περισσότερο. Αν έχεις διδαχτεί τη θεωρία του Κευνς καταλαβαίνεις τι λέω». Θα απαντήσω ότι η ασφάλιση όλων των μεταναστών είναι δεδομένο, δεν μπορεί να είναι ζητούμενο σε ένα βιώσιμο ασφαλιστικό σύστημα.

Η κυριότερη αλλαγή ωστόσο που πρέπει να γίνει είναι να δοθεί στον εργαζόμενο η δυνατότητα αν θέλει να κάνει μόνο ιδιωτική ασφάλιση που θα ισχύει για την σύνταξη και όχι για την ιατροφαρμακευτική περίθαλψη. Το συγκεκριμενοποιώ. Ο εργοδότης συνεισφέρει τις εισφορές σε ασφαλιστική εταιρία (λέγονται pension funds) που κυμαίνονται από 4-7% του μεικτού μισθού του εργαζομένου. Ο εργαζόμενος μπορεί επίσης να συνεισφέρει από 0-4% των καθαρών απολαβών του. Η τελική σύνταξη προκύπτει από το άθροισμα μιας σύνταξης που παίρνει ο εργαζόμενος λόγω των κρατήσεων που έδωσε για ιατροφαρμακευτική περίθαλψη και των φόρων και μία που παίρνει από την ιδιωτική εταιρία. Η ιδιωτική εταιρία επενδύει τα χρήματα του εργαζόμενου και η σύνταξη καθορίζεται από την απόδοση των χρημάτων. Αν ωστόσο το κεφάλαιο δεν αποδώσει την κατώτατη σύνταξη τότε αναλαμβάνει το κράτος να καλύψει τη διαφορά. Υπάρχει και η περίπτωση που ο ασφαλισμένος δεν συνεισφέρει τίποτα, δηλαδή δεν έχει κρατήσεις για τη σύνταξη του παρά μόνο για την ιατροφαρμακευτική του περίθαλψη. Σε αυτή την περίπτωση θα πάρει μόνο την κατώτατη κρατική σύνταξη. Εγώ αυτό ακριβώς το μοντέλο έχω επιλέξει καθώς πληρώνω κανονικά ΤΕΕ και θα πάρω σύνταξη (λέμε τώρα!!) από το ΤΕΕ. Ο λόγος που προτιμώ μία ασφαλιστική εταιρία ή μία τράπεζα για τη διαχείριση των χρημάτων μου είναι επειδή δεν αντέχω άλλο τους ανίδεους διοικητές των ταμείων αλλά και αυτούς που τους διορίζουν.

Τέλος θα πρέπει να σημειωθεί ότι το κράτος θα πρέπει να διασφαλίσει όλους αυτούς που μέχρι τώρα ασφαλιζόντουσαν σε αυτό με το να καλύψει τις όποιες μαύρες τρύπες από τον προϋπολογισμό, μολονότι αυτό δεν είναι δίκαιο για τους νέους εργαζομένους. Πολύ απλά δεν μπορούμε να αφήσουμε τους «γονείς» μας να πεθάνουν στην ψάθα μετά από χρόνια σκληρής δουλειάς. Τρόποι κάλυψης υπάρχουν, για παράδειγμα με την φορολογία της εκκλησίας ή των υπερκερδών συγκεκριμένων εταιριών όπως αναφέρει και ο Τζονάκος στην πρόταση του.

Ασφαλιστικό – Σκέψεις για αρχή - Τζονάκος

Εργαζόμαστε ο καθένας κάποια χρόνια, άλλοι ξεκίνησαν τωρα και τους λένε « η γενιά των 700 ευρω» και άλλοι κοντεύουν να αποσυρθούν.

Μέρα μέρα το ένσημο μαζι με το μεροκάματο σ έναν κουμπαρά ζωής με την ελπίδα κάποτε να αποσυρθούμε αξιοπρεπώς για να περάσουμε μια περίοδο σαν απόμαχοι, άξιοι που προσφέραμε στο κοινωνικό σύνολο αυτά που οφείλαμε.

Την εργασία μας την ωφελήθηκε ο εκάστοτε εργοδότης ακόμα κι αν αυτός ηταν ο εαυτός μας για όσους είμαστε αυτοαπασχολούμενοι.
Τον μισθό μας τον ωφεληθήκαμε εμείς για να ζήσουμε, να διασκεδάσουμε, να κάνουμε οικογένειες, παιδιά, και να στρώσουμε όσο μπορούμε ένα καλό χαλί για την συνέχειά μας και των παιδιών μας.
Τις εισφορές μας τις διαχειρίστηκε ένα Κράτος.
Περι αυτών ο λόγος, αφου το πρόβλημα του μεγάλου ζητήματος «Ασφαλιστικό» είναι η βιωσιμότητα του και άρα το μέλλον μας και των παιδιών μας.

Το Κράτος μας ασφαλίζει υποχρεωτικά σε δημόσιο φορέα, ανάλογα με το επάγγελμα μας. Άλλος στο ΙΚΑ, άλλος στο Δημόσιο και λοιπά.
Ποτέ δεν εδωσε δικαίωμα επιλογής ανάμεσα σε Δημόσια ή Ιδιωτική Ασφάλιση. Η σύνταξη υποχρεωτικά θα βγει από το Κράτος και αυτό δεν φαίνεται να αλλάζει σύντομα.
Η δε περίθαλψη σπρώχνεται προς τους ιδιώτες καθημερινά.

Φυσικά οι συντάξεις δεν είναι μεγάλες εκτός από κάποιες εξαιρέσεις για δικαστικούς, βουλευτές, τραπεζικούς, στρατιωτικούς. Είναι μια ελιτ συνταξιούχων που μεχρι τωρα δεν εχει θυσιάσει πολλά υπερ άλλων που ζούσαν με λιγότερα και θα παίρνουν και λιγότερα ως σύνταξη.

Κάθε Κυβέρνηση τολμούσε βήματα για το Ασφαλιστικό τέτοια που να μην εχει μεγάλο πολιτικό κόστος, κάπως βιαστικά, και κάπως επηρρεασμένη από συντεχνίες που δεν ήθελαν να δουν τα κεκτημένα τους να χάνονται.

Και φτάνουμε στο σήμερα για να μην τα πολυλογώ, που και πάλι «κάτι πρέπει να γίνει». Αυτό το «κατι» υποτίθεται ότι ξέρει η τρέχουσα κυβέρνηση ποιο είναι, αλλα και οι φορείς όπως η Αντιπολίτευση, τα κόμματα από κάτω δηλαδη, η ΓΣΕΕ, η ΑΔΕΔΥ, τα Σωματεία Εργαζομένων και λοιπά.
Η Κυβέρνηση λέει : «Κοινωνικός Διάλογος» και υπονοεί «Ελάτε να σας πω τι θα χάσετε».
Η Αντιπολίτευση και οι άλλοι φορείς λένε «πείτε μας τις προτάσεις σας»
Η Κυβέρνηση απαντά «άρα δεν εχετε προτάσεις ;»
Οι άλλοι απαντούν και πάλι «Μάλλον εσείς δεν έχετε»

Και όλη η ιστορία πηγαίνει σε ένα παιχνίδι φημών, ρευμάτων, επηρρεασμού κοινής γνώμης ως προς το ότι «είναι αναπόφευκτο» το ότι συμβεί, χωρίς κανεις να μας λέει τι θα γινει με την κακοδιαχείριση επι σειρά ετων των αποθεματικών των ασφαλιστικών ταμείων, χωρίς κανεις να μας λέει αν εισπράχθηκε πρώτα σωστά ολη η εισφοροδιαφυγή, αν όλες οι οφειλές προς τα Ασφαλιστικά Ταμεία έχουν πληρωθεί ώστε να ξέρει κανεις σε ποια πραγματικά κατάσταση βρισκόμαστε.

Η εύκολη λύση δόθηκε πολλές φορές : Εμείς, όλο και λιγότερες παροχές !

Εμείς κληθήκαμε να καταβάλλουμε επιπλέον εισφορές, για ένα Ασφαλιστικό Σύστημα που επιβαρύνει την κατάσταση του η υπογεννητικότητα της Ελλάδας και κοντεύουμε να φτάσουμε στην αναλογία 1:1 δηλαδη ενας δουλεύει για να πληρώνεται ενας !

Την ίδια στιγμή, πράγματα εδώ και χρόνια αυτονόητα στην υπόλοιπη Ευρώπη, όπως η ισοτιμία ανδρών-γυναικών και στην εργασία, εδώ τίθενται σαν κατι ως επανάσταση περίπου με τις γυναίκες να εμφανίζονται ως μεγάλα θύματα.
Εδώ θα διαφωνήσω ως προς τον όρο «γυναίκα» σκετο. Άλλο η γυναίκα με παιδιά και γάμο, και άλλο η γυναίκα χωρίς παιδιά και χωρίς καν γάμο.
Οι άνδρες ετσι κι αλλιώς έχουν επωμιστεί το κόστος του Ασφαλιστικού περισσότερο, με πιο πολλά χρόνια δουλειάς και μικρότερο προσδόκιμο βίου.

Με βάση το προσδόκιμο βίου σε έναν τόπο, γίνονται διάφορες κουβέντες.
Ανεξάρτητα αν είναι κανείς άνδρας ή γυναίκα, πρέπει να του αναλογούν δίκαιες εισφορές και απολαβές.
Φυσικά κανεις δεν ξέρει πόσο θα ζήσει. Είναι τραγικές οι περιπτώσεις ανθρώπων που πέθαναν χωρίς να προλάβουν να πάρουν σύνταξη. Οι εισφορές τους δηλαδη πήγαν καθαρά υπέρ άλλων και μεγάλο μέρος τους βγήκε από τρύπες !

Ξεκάθαρες προτάσεις δεν εχω ακούσει ακόμα. Φήμες λένε ότι δεν εχει γίνει καν κάποια ολοκληρωμένη μελέτη αλλα και πάλι γινεται προσπάθεια να φτιάξουμε ομελέτα με μερικά αυγά χτυπημένα μεταξύ τους και μερικά άλλα αλώβητα.

Δηλαδη θα πρέπει να μας επιβληθεί μια συνταγή εξυγίανσης τύπου ομελέτας όπου καθένας πρέπει να θυσιάσει το αυγό του μαζι με τα άλλα για χάρη όλων ενώ γυρω γύρω κάποια αυγα θα μένουν αχτύπητα στον θρόνο τους.

Για να εξηγούμαστε ποια είναι αυτά τα «αυγά» :

- Εισφοροδιαφυγή ιδιωτών

- Οφειλές νοσοκομείων και άλλων Ιδρυμάτων.

- Οφειλές Κράτους προς Ταμεία.

- Φορολόγηση Εκκλησίας.

- Χάρισμα μεσω ρύθμισης χρεών σε ΠΑΕ και άλλους μεγαλο-οφειλέτες.

- Ταμεία δικαστικών, δικηγόρων, δημοσιογράφων, βουλευτών, τραπεζικών.

- Υπερκομματική σύγχρονη Διαχείριση Αποθεματικών.

- Ανασφάλιστη εργασία.

- Γυναίκες.

- Φακελάκια.

- Φορολόγηση των υπερκερδών των Τραπεζών.

- Σώματα Ασφαλείας – Στρατιωτικοί.

- Ενοποίηση της Μηχανοργάνωσης των Ταμείων.

Αναρωτιέμαι, αν έσπαγαν και αυτά τα «αυγά» μεσα στην νεα ομελέτα, δεν θα ηταν καλύτερα για όλους ;

Τα παραπάνω αποτελούν και μια συνολική πρότασή μου.

Ζητούνται πόροι, ζητούνται καλοί διαχειριστές αυτών, ζητείται λογική, ζητείται αναδιανομή με δίκαιο τρόπο.
Ας δώσει αυτά που οφείλει το Κράτος στα Ταμεία, ας πιέσει για είσπραξη άλλων οφειλών, ας πάρει κατι παραπάνω από τους έχοντες, ας ισορροπήσει δίκαια αυτά που αναλογούν στον καθένα μας, ας πάψει να εχει πελατειακές σχέσεις με «ρυθμίσεις», ας βάλει αυστηρό πλαίσιο κανόνων διαχείρισης των οικονομικών, ας πάψει να υπονοεί άλλα από αυτά που λέει και να μην απαξιώνει πράγματα ώστε να φανεί αναπόφευκτη η ένεση χωρίς αναισθητικό που επισείει στα κεφάλια κυρίως μισθωτών και συνταξιούχων και μετα ας κατατεθούν μελέτες σοβαρές στο τραπέζι για να δούμε τι θα γίνει.
Η μέθοδος «απαξιώνω κατι για να φανεί ετοιμοθάνατο μετα» είναι σκανδαλώδης, άδικη, λάθος και μας πηγαίνει πίσω αντι μπροστά.

Να εγγυηθεί το Κράτος μια κατώτατη σύνταξη για όλους, εγγυημένη και σίγουρη, αναπροσαρμοζόμενη ώστε να εχει αυτή μια αγοραστική δύναμη.
Να μην την πληρώσουν πάλι οι ίδιοι, οι μισθωτοί, που επιπλέον βλέπουν ότι η όποια σύνταξη τους θα είναι μικρή, ένα βραβείο ασήμαντο μπροστα στην δουλειά μιας ζωής.
Τριάντα χρόνια δουλειάς, είναι μία ζωή.
Φτάνουν και περισσεύουν. Όχι στην αύξηση των ορίων ηλικίας, δίκαια κατανομή εισφορών για όλους, άμεση είσπραξη οφειλών.

Θα ηταν τέλειο να μπορέσει το κράτος να βρει τρόπους ώστε να συνεχίζουν να εργάζονται συνταξιούχοι εφ όσον το επιθυμούν σε part-time δουλειές με ειδική μεταχείριση και με εισφορές μικρές μεν αλλα σημαντικές. Ετσι κοινωνικά θα ειχαμε πολλά οφέλη και ένα επιπλέον εισόδημα για συνταξιούχους.
Αυτά νομιζω ότι είναι αρκετά για να ξεκινήσουμε και να δούμε το μέλλον επάνω σε υγιή βάση.

Ευχαριστώ.

Μια αναγκαία Δευτερολογία.

Μετά από τιs πολύ αξιόλογες τοποθετήσεις των συναδέλφων "φακελιστών", αισθάνομαι την ανάγκη να τοποθετηθώ με 1-2 προτάσεις πάνω στο αρχικό μου πόστ, το οποίο στην ουσία του αποτελεί συρραφή προηγουμένων ευκαιριακών σκέψεων .
Το ασφαλιστικό ως οικονομικό πρόβλημα τίθεται ως συνάρτηση άλλων πραγματικοτήτων στον δυτικό κόσμο.
Η πρώτη παραγματικότητα είναι ότι οι άνθρωποι ζουν πλέον πολλά περισσότερα χρόνια από ότι ζούσαν τον καιρό που στήθηκαν τα ασφαλιστικά συστήματα.
Η δεύτερη πραγματικότητα είναι ότι οι υπηρεσίες Υγείας- των οποίων χρήστες είναι κατά μεγάλο μέρος οι συνταξιούχοι-έχουν αναβαθμιστεί πολύ και αλλίμονο κοστίζουν ανάλογα.
Η τρίτη πραγματικότητα είναι ότι η εισαγωγή της νέας τεχνολογίας μείωσε πολύ τις θέσεις εργασίας, ειδικά στον τριτογενή τομέα και οι όποιες νέες θέσεις εργασίας δημιουργούνται χαρκατηρίζονται από ευλεξία, η οποία δεν επιτρέπει την προοδευτική αύξηση των εισφορών ανά εργαζόμενο, όπως ίσχυε παλαιότερα.
Η τέταρτη πραγματικότητα είναι η υπογεννητικότητα, η οποία δεν αντισταθμίζεται από την εισαγωγή πληθυσμού από τρίτες χώρες. Εδώ που τα λέμε όμως, ευτυχώς που υπάρχει η υπογεννητικότητα, διότι η πίεση της ανεργίας και της υποαπασχόλησης θα ήταν πολύ μεγαλύτερη στην κοινωνία από ότι το πρόβλημα του "ασφαλιστικού". Ο απελπισμένος μετανάστης σε πρώτη φάση βολεύεται καλύτερα σε δουλειές του ποδαριού...

Το "ασφαλιστικό" είναι έτσι μια από τις πίεσεις που πάνε να ανοίξουν "το καπάκι της χύτρας", όπως θα έλεγε και ο παππούς Μάρξ.
Οι διάφοροι "σοφοί" της οικονομίας έχουνε τη λύση στο τσεπάκι τους: "Κοστίζεις πολύ Ευρωπαίε Πολίτη!"
Έτσι, αναλόγως των περιτάσεων, εμφανίζουν το χαρτί τους: "Δεν σου αρέσει ο Βαλές, πάρε την Ντάμα, εγώ όμως μαζεύω το παραδάκι.. "
Οι πολιτικοί, θέλουν "τον σκύλο χορτάτο και την πίτα ολάκερη"..
Όμως στις αλχημίες υπάρχουν και όρια..

Και ας πούμε ότι οι εργαζόμενοι πείθονται να εργαστούν παραπάνω 10 χρόνια, αν είναι καλά στην υγεία τους βέβαια, με κίνητρο την θεαματική αύξηση της σύνταξης. (Είναι ο μόνος ασφαλής τρόπος να αυξήσεις λειτουργικά τα όρια ηλικίας, αλλιώς, έτσι όπως πάμε, θα μπαίνουν μαστιγωτές στις δουλειές, ειδικά στην Ελλάδα..).
Έχει μετρηθεί τι επίπτωση θα έχει αυτό στην ανεργία των νέων και ειδικότερα στην επαγγελματική τους προοπτική ;
(Δίοτι, το ξανατονίζω, κοινωνικά δεν λύνεται το πρόβλημα της ανεργίας με την δημιουργία μιας φτηνής δευτερεύουσας αγοράς εργασίας..).
Ευτυχώς τα πολιτικά προβλήματα, δεν μπορούν για χρόνια να πάρουν ένα οικονομίστικο μανδύα, όπως κατάφεραν να περάσουν στην κοινή γνώμη προσωρινά.
Ο κόσμος ξυπνάει και ζητά τα δικαιώματά του.
Η όποια ανάπτυξη έγινε στις πλάτες του.
Δεν μπορεί συνέχεια να πληρώνει αυτός το "μάρμαρο".

Τώρα, στις Μπανανίες πάντα υπάρχουν και διαχειριστικά προβλήματα.
Οι περισσότερες προτάσεις μας (ακόμα και οι περισσότερες δικές μου) στην επίλυση αυτών προσβλέπουν.
Σε αυτό το επίπεδο, μπορεί να υπάρξει συναίνεση σε πολλά, φτάνει να είναι δίκαιες..
(Για παράδειγμα, ενώ όλοι είμαστε καχύποπτοι για τις μαϊμού αναπηρικές συντάξεις και δίκαια ίσως, εγώ γνωρίζω και καταθέτω περιπτώσεις χειρονακτών από το άμεσο περιβάλλον μου, που δυσκολεύτηκαν να "βγάλουν" αναπηρική σύνταξη στα 50 και κάτι. Γιατί αν είσαι οικοδόμος από τα 18, είναι πολύ πιθανό στα 50 να μη μπορείς πλέον να δουλέψεις σε αυτή τη δουλειά... και τι άλλο θα κάνεις; Δυστυχώς δεν υπάρχουν πολλά περίπτερα για να απασχοληθείς.)


Τον μάγκα οικονομολόγο τον χρειαζόμαστε για να κάνει δίκαιες προτάσεις δομικού οικονομικού μετασχηματισμού;
Το ερώτημα είναι: "τον θέλουμε τον μετασχηματισμό";

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΟ ΑΠΟ tractatus

Θα συμφωνήσω με την τσουκνίδα ότι «το ασφαλιστικό, δεν είναι ένα Λογιστικό πρόβλημα αποθεματικών, αλλά μια πρόκληση στην Κοινωνία για να αλλάξει βαθιά».
Επειδή είναι ένα κατ’ εξοχήν συλλογικό θέμα που θα απασχολήσει άμεσα τις επόμενες γενιές, δεν χωράει ρητορείες υπεκφυγής και συνθηματολογία. Για τους υπόλοιπους συνομιλητές έχω γράψει σχόλια ανάλογα με τα ερωτηματικά που είχα γιατί στο γενικότερο πλαίσιο, συμφωνώ. Αναμένω βέβαια να ακούσω κι άλλες προτάσεις έτσι ώστε να καταλήξουμε σε κοινές γραμμές προτάσεων.

Κατά την άποψή μου, θα πρέπει σε πρώτη φάση να καταγραφεί η κατάσταση ως έχει σε επίπεδο ΕΕ αλλά και στην Ελλάδα. Για την ΕΕ υπάρχει σχετικό κείμενο για το τι επικρατεί στην Ευρώπη για τα ασφαλιστικά ταμεία στη ζώνη του ευρώ με ανάλυση της SSSB. Μπορούμε ν’ ανατρέξουμε σε αυτό, όπως και σε άλλα κείμενα για το ίδιο θέμα, γιατί θα είναι ένας μπούσουλας σχετικά με το τι γίνεται και στις άλλες χώρες της ΕΕ γύρω από το ασφαλιστικό, τι μέτρα έχουν ληφθεί και πότε προβλέπεται να αποδώσουν (ΙΤΑΛΙΑ: χρεοκοπία σε μια δεκαετία, ΓΑΛΛΙΑ: Θα νικήσει ο Σαρκοζί τα συνδικάτα;, ΒΡΕΤΑΝΙΑ: όλοι ικανοποιημένοι από τις αλλαγές, ΓΕΡΜΑΝΙΑ: Στο ζενίθ η υπογεννητικότητα, ΙΡΛΑΝΔΙΑ: Επενδύουν…σε ακίνητα, ΙΣΠΑΝΙΑ: Η διαρκής μεταρρύθμιση, ΔΑΝΙΑ: Όλοι λένε ναι στις αλλαγές, ΟΥΓΓΑΡΙΑ: Πεθαίνουν πριν απ τη σύνταξη!). Ας σημειωθεί ότι οι χώρες που πρόβλεψαν κι έλυσαν κατά κάποιο τρόπο, το ζήτημα είναι η Βρετανία, η Ολλανδία και η Σουηδία.

Η Ελλάδα, σύμφωνα με έκθεση της ΕΕ, χαρακτηρίζεται σήμερα από υψηλούς ρυθμούς ανάπτυξης και παραγωγικότητας αλλά και από σχετικά υψηλό ποσοστό ανεργίας(άνω του 8%) και χαμηλό ποσοστό απασχόλησης (61%)(δυστυχώς από την εποχή του εκσυγχρονισμού ο όρος εργασία έχει αντικατασταθεί από τον όρο απασχόληση) ιδιαίτερα μεταξύ των γυναικών και των νέων. Η ιδιωτική και δημόσια κατανάλωση είναι το 85% περίπου του ΑΕΠ που είναι από τα υψηλότερα αν όχι το υψηλότερο στην Ευρώπη. Αυτό σημαίνει ότι έχει ένα από τα χαμηλότερα ποσοστά εθνικής αποταμίευσης (100%-85%=15%)(Πηγή: από έρευνα Καθηγητή Οικονομικών Πανεπιστημίου Αθηνών Γιάννη Στουρνάρα-3ο πανελλήνιο συνέδριο για τη Διοίκηση, τα Οικονομικά και της Πολιτικές Υγείας, 16.12.2007)
Οι δαπάνες για τις συντάξεις προβλέπεται να διπλασιαστούν μέχρι το 2050 ως ποσοστό του ΑΕΠ φτάνοντας από το 24%(από 12% το 2004). Είναι το υψηλότερο στην ΕΕ των 25 αφού ο ΜΟ των 25 προβλέπεται να είναι 12,8% το 2050 από 10% το 2004. Το δημόσιο χρέος στην Ελλάδα προβλέπεται να αυξηθεί στο 140% μέχρι το 2030 και να εκτιναχθεί στο 400% μέχρι το 2050.(Πηγή:European Commission(2005) public finances in EMU).

Στην κατάρτιση των νέων προγραμμάτων κοινωνικής πρόνοιας θα πρέπει να ληφθούν υπόψη παράγοντες όπως οι νέες συνθήκες εργασίας, ο διαφορετικός ρόλος των ανδρών και γυναικών και η γήρανση του πληθυσμού ακόμα και ανά γεωγραφικές περιοχές. Σύμφωνα με την ΕΕ θα πρέπει να εξετασθούν τα νέα δεδομένα της αγοράς εργασίας και να ληφθούν μέτρα για νέες θέσεις εργασίας, εδώ θα προσέθετα ιδιαίτερα στην περιφέρεια. Θα πρέπει άμεσα να δοθούν και να δημιουργηθούν κίνητρα μετακίνησης, επιστροφής και εγκατάστασης σε μέρη της Ελλάδας που σήμερα το φαινόμενο της γήρανσης του πληθυσμού είναι απειλητικό για εξαφάνιση ακόμα και ολόκληρων οικισμών. Δημιουργώντας συνθήκες καλύτερης ζωής και δυνατότητα εξεύρεσης εργασίας μειώνεις την υπογεννητικότητα και καλυτερεύεις το βιοτικό επίπεδο των κατοίκων της περιφέρειας και της πόλης.

Πέρα από τη παραπάνω πρόταση που, θεωρώ, ότι θα είναι άμεσα αποτελεσματική για σειρά ζητημάτων όπως τα ανέφερα, προτείνω και τα παρακάτω:

Για όσα συζητιόνται κατά προτεραιότητα και για την τρέχουσα κατάσταση:

-Άμεση και συστηματική αποπληρωμή των οφειλομένων στα ασφαλιστικά ταμεία από το Κράτος,

-Ενοποιήσεις των ταμείων βάσει αναλογιστικών μελετών και με δεσμεύσεις για τη χρηματοδότησή τους έτσι ώστε να μην ισοπεδωθούν τα υγιή ταμεία και να μην καταρρεύσει το ΙΚΑ και με ανάληψη του κόστους και από τις δημόσιες επιχειρήσεις και τράπεζες,

-Έλεγχος της εισφοροδιαφυγής. (Υπολογίζεται ότι είναι ανασφάλιστο πάνω από 1 εκατομμύριο εργαζόμενοι και μία στις έξι επιχειρήσεις δεν είναι γνωστή στο ΙΚΑ). Προτείνουμε τη δημιουργία ενιαίου μηχανισμού βεβαίωσης-είσπραξης των εισφορών, με εφαρμογή πάγιου συστήματος ρύθμισης οφειλών και ενίσχυση της ανταποδοτικής σχέσης εισφορών-παροχών. Ενεργοποίηση του ειδικού Νόμου (2556/97) για τον έλεγχο εισφοροδιαφυγής, επανεργοποίηση Ειδικής Υπηρεσίας στο ΙΚΑ για τον έλεγχό της, τη καθιέρωση βιβλίου νεοπροσλαμβανόμενου, επιβολή προστίμων για την ανασφάλιστη εργασία με την καθιέρωση παγίου συστήματος ρύθμισης οφειλών(Ν2676/1999) χωρίς επιβάρυνση των ταμείων, καθιέρωση τηλεφωνικής γραμμής καταγγελιών για ανασφάλιστους εργαζόμενους. Ειδικά μέτρα ελέγχου για την εισφοροδιαφυγή που προέρχεται από μετανάστες(πρόστιμα στους εργοδότες).

-Για τα Βαρέα και Ανθυγιεινά επαγγέλματα. Η επικαιροποίηση της λίστας βαρέων και ανθυγιεινών επαγγελμάτων σύμφωνα με τις τρέχουσες συνθήκες εργασίας και η διαφύλαξη των συνθηκών υγιεινής και ασφάλειας έτσι ώστε να μην κατηγοριοποιούνται συλλήβδην επαγγέλματα στον κλάδο, απλά γιατί δεν τηρούνται τα παραπάνω. Εδώ θα πρέπει, επίσης, να γίνει και διαχωρισμός για το αν πρόκειται για πραγματικά χωριστά επαγγέλματα ή αν πρόκειται για την ίδια κατηγορία που εργάζεται σ’ έναν ενιαίο φορέα, π.χ. ΔΕΗ. Εξασφάλιση ίσης μεταχείριση των εργαζομένων δημοσίου και ιδιωτικού τομέα και την πραγματική, επιστημονική, αποτύπωση των συνθηκών εργασίας στα διάφορα επαγγέλματα.

-Εξασφάλιση της βιωσιμότητας των Ταμείων και για τις επόμενες γενιές. Απαιτείται από τώρα να προνοήσουμε για την επιβίωση του ασφαλιστικού συστήματος όταν θα υπάρξει οξύ πρόβλημα λόγω δημογραφικού.
v Μεικτό κεφαλαιοποιητικό σύστημα χρηματοδοτούμενο από το κεφάλαιο των εργαζομένων και στην περίπτωση που δεν καλύπτεται η κατώτατη σύνταξη, τότε το Κράτος ν’ αναλαμβάνει την κάλυψη της διαφοράς(είναι και πρόταση των Εργατικών στην Β